பில்லூர் என்ற அந்த புனித ஊரைச் சுற்றியுள்ள கதைமூலங்களும், அங்கே நிகழ்ந்த நோக்கங்கள், கனவுகள், தியான அனுபவங்கள், சித்தர்களின் தவங்களும், பின்னர் அங்கே உருவான பாலா திரிபுரசுந்தரி பீடத்தின் தோற்றமும் — இவை அனைத்தும் ஒருமையில் இணைந்து ஒரு ஆன்மிக வரலாற்றைக் கொண்டு வருகின்றன. இக்கதைதான் இப்போதுள்ள நூலாயிற்று — “ஸ்ரீ பாலா திரிபுரசுந்தரி வழிபாட்டு நூல்” என்ற தலைப்பில் அலங்கரிக்கப்பட்டு, வாசகர்களுக்கு அந்த புனித நிலத்தின் ஒலி, ஒளி, அருள் என்ற மூன்றுமுகங்களின் உண்மைகளை வெளிக்கொடுக்கின்றது.
பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் பழமையான பில்லூர் – புண்ணிய பூமி
பில்லூர் — இங்கு நான் உங்களை அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறேன் — இது ஒரு சாதாரண ஊரல்ல. காலத்தின் ஓட்டத்தில் மறைந்து போன பல கதைகள், பல யாத்திரைகள், பல தத்துவப் பயணங்கள் இங்கு புதைந்திருக்கின்றன. நூற்றாண்டுகள் முன்பிருந்த சித்தர்கள் இங்கு வசித்து, தங்கள் ஆழ்ந்த தியானங்களால் அந்த நிலத்தினை வழிநடத்தி சென்றனர். அந்த ஊரின் சிறு பாதைகள், காடுகள், மண்ணின் வாசனை, சிம்மாசனங்கள், மரத்தின் ஓசைகள் — இவை எல்லாம் இக்காலத்திலிருந்து அன்றைய வேளைகளுக்குள் ஓர் நேர்த்தியான தொடர்ச்சியை உருவாக்குகின்றன.
பில்லூர் வெறும் சிற்றூர் மட்டும் அல்ல; அது ஒரு புனித பூமி — புண்ணிய பூமி. "புண்ணிய பூமி" என்றால் என்ன? அது தீமைகள் நீங்கும் தனிக்கூறான நிலையல்ல; அது வானரூபமான ஆற்றல்களால் நிரம்பிய, அவள் அருளை பெறும் இடம்தான். அந்தப் புண்ணியம் அந்த நிலத்தின் காற்றில், மண்ணில், கல்லில் — எல்லாக் கூறுகளிலும் தத்தளிக்கிறது. இதுவே வாசகர்களால் தொடங்கப்படும் பயணத்தின் முதற்கட்டம். பில்லூரைச் சுற்றியுள்ள சாலைகளின் ஒவ்வொரு சுவடானதும், ஒவ்வொரு திண்மையான மரத்தின் சரிதானமும், பூர்வீக மணிகளின் நினைவூட்டல்களுக்கு இடமளிக்கிறது.
சித்தர் தனிமையில் — தவமும் சலங்கை ஒலியும்
பில்லூரின் வனாந்தரத்தில் அவர் ஒருவர் இருந்தார் — ஒரு சித்தர். அவன் வார்த்தைகள், அவன் நடுத்தரமற்ற தியானங்கள், அவனின் உள்ளார்ந்த முயற்சிகள் — இவை அனைவரும் அந்த நிலத்தின் ஆக்கம். சித்தர் தவம் என்றால் உடல் நோக்கமின்றி உள்ளத்தின் தீவிர ஒளிர்ச்சி; அது ஒரு இடத்தில் நின்று, மனதிற்குள் பாய்ந்து, உள்ளத்தின் எல்லைகளைத் திருட்டிக்கும் ஒரு நிலை. அந்த சித்தரின் தவம் ஆழ்மையானது. அவன் காலை, மதியம், இரவு என்று மாறாமல், ஒரே நிலை — தியானத்தின் நிலையை காவல் செய்தார்
அதற்கு இடைப்பட்டு, ஒரு சத்தம் — சலங்கை ஒலி — அவரின் தியானத்தில் அடிக்கடி தோன்றி, அவரை இன்னும் ஆழமாக தரித்தெடுத்தது. "சலங்கை" என்றால் ஒரு சிறிய உபகரணம்; ஆனால் அந்த ஒலியின் உண்மையான பரபரப்பு ஒரு சாதாரணம் அல்ல. அது ஒரு இசை அல்ல — அது அங்கீகாரம் கொண்ட ஒரு குரல்; அது புரவலர்களுக்கு ஓர் அழுத்தமான சுடர் போன்றது. சில நேரங்களில் அந்த ஒலி ஒரு சிறுமியின் நடையைப் போன்று மென்மையாகவும், சில நேரங்களில் ஒரு புனிதமிகு எழுச்சியாகவும் கேட்டுக் கொள்கிறது.
ஒருநாள் அந்த ஒலி மட்டுமல்லாமல், ஒளியொருவும் தோன்றியது. கண்ணுக்கு தெரியாத ஒளி — ஆனாலும் மனதிற்கே தெளிவு — அந்த ஒளியின் நடுவில் தேவதை வடிவில் தோன்றினாள். சித்தர் அவளை கண்டபோது அவர் நெஞ்சம் நிறைந்த அசைவால் அழைத்துச் சென்றான். அந்த தேவதை — பாலா திரிபுரசுந்தரி — அவள் சித்தருக்குக் கண்ணாடியாக வந்து, ஞான முக்தி அருளினாள். அவள் சொன்னதை நம் மனதில் ஒரு தீபமாகக் கொண்டு வர வேண்டும்: “இங்கு நான் இருப்பேன்... ஆனால் சரியான பராமரிப்பு இல்லையென்றால் புறப்படுவேன்” என்று. இது ஒரு எச்சரிப்பும், ஒரு காப்பு செய்தியுமானது: அதாவது அந்த பீடம் மெய்ப்பொருளாகவே இருக்கட்டும் என்றால் அது பராமரிப்பு, பறவைகள், பக்தர்கள் மற்றும் தேவனிடமிருந்து வரும் தூய்மையான ஆற்றல்களைப் பெற வேண்டும்.
இந்தச் சம்பவம் ஒரு சுட்டிக் குறிப்பு — ஓர் சித்தன் மற்றும் ஒரு தேவதை இடையிலான நேர்த்தியான தொடர்பு. இங்கு சித்தரின் மனத் தாகம், அவன் ஆன்மீக அன்னதானம், அவன் பக்தி — இவை அனைத்தும் தேவதையை வரவேற்கின்றன. தேவதை அவருக்கு தரிசனம் அளித்து, அவருக்கு அருள் செய்வதுடன், அவருடைய மனதிற்கு ஒரு பயிற்சி கூறியது — பீடம் பராமரிக்கப்பட வேண்டும். இது ஒரு ஆரோக்கியமான அறைதான்: பக்தி என்பது கிடைக்கின்ற போது அதை கருதிச் சாப்பிட வேண்டிய பொருள்; அதற்குள் குற்றரகங்களை விடாமல் வைக்க வேண்டும்.
ஒளி உருவம் — கனவிலும் தேவி நடனம்
பாலா தேவியின் ஒளி உருவம் என்பது அற்புத இயல்பானது. அது பலருக்கும் கனவுகளிலும், தியானங்களிலும் தோன்றியது. பலரின் மனங்களுக்குள் அந்தச் சிறிய குழந்தை வடிவில் ஒரு ஜீவ ஒளி நடந்து கொண்டிருப்பதை அவர்கள் கண்டனர். அவள் உருவம் குழந்தை — ஏனெனில் பாலா என்றால் "குழந்தை" என்ற அர்த்தமும் கொண்டிருக்கும்; பாலா என்றால் பரமத் தெய்வத்தின் சிறுமைப் பரிமாணம். குழந்தை வடிவம் என்பது அங்கே ஒரு தேர்வு: அது கோடிக்கணக்கான பாவங்களை மருட்செய்யாமல் ஒரு பசும்புத்திரமாய் நிற்பது; அப்படியே அவள் பக்தர்களின் மனதை மென்மையாகத் தாக்கிக்கொள்.
அவரது சலங்கை ஒலி மட்டும் இல்லாமல் — அவள் பரவிய ஒளியும் சிறப்பாக இருந்தது. ஒளி ஒரு குறிப்பு: அது தரிசனத்தை தருவதோடு, அந்த இடத்தில் உள்ளவர்கள் கண்டு கொள்ள வேண்டிய சக்தியை வெளிக்காட்டுகிறது. ஒளி வருகிறது, அதை விட்டுத்தள்ளாமல், அந்த இடம் ஆழ்ந்த ஆன்மிகமேம்பாட்டுக்கு காரணமாகிறது. இதுபோன்று பலருக்கு கனவுகளில் தோன்றினாலும், உண்மையான தோற்றங்கள் ஒரு தனித்துவ அனுபவமாகும் — அவை அந்தக் காலத்தின் உண்மைகளை வெளிக்காட்டுகின்றன.
தம்பதியின் அர்ப்பணிப்பு — அரெங்கசாமி மற்றும் வாலாம்பாள்
இந்தக் கதை இப்போது ஒருவரும் இருவரும் சேர்ந்து எடுத்துக்கொண்ட அர்ப்பணிப்பைப் பற்றியது. அரெங்கசாமி – வாலாம்பாள் தம்பதிகளின் தவபுதல்வர்கள் இராமலிங்கம் – தமயந்தி, திருஞானம் – வாசுகி போன்றோர் — இவர்கள் எல்லாம் ஒரே கிராமத்தில், திருஞானசம்பந்தம் என்ற பெயரில் வேல் பூஜை செய்து வந்தவர்கள். அவர்கள் ஒருநாளில் மகா ஞானியின் அழைப்பினால் பில்லூருக்கு வந்தனர். அவர்களுடைய வருகை, அவர்கள் கொண்ட தியானத்தின் நடை, அவர்கள் கொண்ட பக்தி — இவை அனைத்தும் பில்லூரின் பரிபக்கத்தில் ஒரு புதிய உயிரை ஊட்டின.
வேல் பூஜையின் பின் அவர்கள் இந்தப் புனித இடத்தில் குடியேற விரும்பினர். இயற்கையின் கொடைவழங்க ஒழுங்காக அமைந்த இந்த இடம், அவர்களுக்கு ஒரு ஆன்மிகப் பயணமாகத் தோன்றியது. அவர்கள் தங்கள் தூய்மையை மேற்கொண்டு அந்த இடத்தை சுத்தப்படுத்தத் தொடங்கினர் — காடுகளையும், குழிகளையும், குன்றுகளையும் — தங்கள் உழைப்பால் தூய்மைபடுத்தினர். இந்த இடம் எதற்கும் பயன்படாத இடம் போல் தெரிகிறது என்று வெளியில் உள்ள மக்கள் அவர்களிடம் வினவினார்கள்: "இந்த இடம் ஏன் இதுபோல் பணி செய்யப்படுகிறதே?" என்று. ஆனால் தம்பதிகள் தங்கள் சித்தத்தின் குரலில் உரைக்கிறார்கள்: "இந்த இடம் புனிதமானது; இங்கே ஒளியும், ஒலியும் உள்ளது." என்கிறார்கள். அது ஒரு அக்கறை மட்டும் அல்ல; அது ஒளிக்கும் ஒலி மற்றும் ஒலிக்கும் ஒளியின் உண்மையான அறிதல்.
அவர்கள் தங்கள் குடிலில் வசித்தபின், சலங்கை ஒலியும் — அதற்கடுத்து, ஒரு ஜுவ ஒளியும் — அவர்கள் வாழும் பரப்பில் உணரப்பட்டது. அந்த ஒலி ஒளி உணர்வை அவர்கள் இங்கே ஒரு தேவதை உலாவருகின்றாள் என்று உணர்ந்தார்கள். அவர்களுடைய பக்தி மிகுந்து கொண்டிருந்தது; வாசகர்கள் கூடுதல் பார்வையாளர்களாக மாறினர்.
கனவில் வழிகாட்டிய தேவதை
ஒருநாள் இரவில், ஒரு இனிய கனவு — தேவதை அவர்களிடம் வந்தாள். அவள் சொன்னது: “உங்கள் வாழ்க்கை மேன்மையடைய நான் சொல்லும் வழியை கேளுங்கள்; எனக்கு வெளியே படையல் போடுங்கள்” என. இந்த சொற்கள் சாதாரணமாகவே தோன்றவில்லை; இவை ஒரு செயல்திறனை ஒப்படுத்தும் அழைப்பே ஆகும். இந்த அழைப்பின் பிறகு, தம்பதிகள் சோமு – சுசிலா என்ற ஞான தம்பதிகள் வழிகாட்டுதலின்படி அவருடைய மக்கள் கூட்டமாக வெளியே வந்தனர். அவர்கள் வேம்பு மரத்தின் அருகில் சிறிய படையல் பூசை செய்து, விளக்கு ஏற்றி, பால் கஞ்சி வைத்து புனித வழிபாடு செய்தனர். அந்தவேளை அந்த இடத்தில் குழந்தை சலங்கை ஒலி கேட்டது — அந்த ஒலி அவர்கள் அனைவரையும் ஒரே ஆன்மிக கிளர்ச்சியில் இணைத்து, பாலா திரிபுரசுந்தரியின் பீடத்தின் தோற்றம் தொடங்கியது.
இந்த நிகழ்வு பீடத்தின் அமைப்பை அர்த்தமிக்கதாக்கியது. ஒவ்வொரு பூஜையும், ஒவ்வொரு படையலும் — ஒரு பீடத்தை உருவாக்கும் அடிவேலையாக இருந்தது. அந்த இன்றையச் சிறிய வழக்கம் எதிர்காலத்தில் ஒரு பெரிய தெய்வாலய அமைப்பாக உருவெடுக்கப்போகிறது என்பதைக் காட்டியது.
நூல் ஆசிரியரின் அர்ப்பணிப்பு
இந்தச் சம்பவங்களின் தொடர்ச்சியில், ஆனந்தராம் பாலா வேல்விழிநாதன் என்ற ஒருவர் கனவில் காணப்பட்ட அன்னை பாலாவின் அழைப்பினால் பில்லூர் வந்தார். அவன் தனது அயல் நாட்டு வேலைவாய்ப்பை விட்டுவிட்டு முழுமையாக பில்லூர் பீடத்தின் ஆலய அறப்பணியில் ஈடுபட்டார். அது ஒரு பெரிய அர்ப்பணிப்பு; காரணம், சாதாரண மனிதன் தனது வாழ்க்கையின் நிதானத்திற்கு மாறாக ஒரு ஆன்மீக வாழ்வைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்பது எளிதல்ல. வேல்விழிநாதன் தனது வாழ்க்கையை ஒப்படைத்துப் பில்லூரில் தங்கிய பிறகு, பல ஆன்மிகர்கள் கூறியது: “சித்தரின் ஜீவ ஒளி நூலாசிரியருடன் கலந்து விட்டது.” இதன் பொருள் — சித்தரின் ஆன்மீக ஆற்றல், அவனுடைய வணக்கத்தோடு கலந்த நிமிடம் — அது நூலாசிரியர்களின் உள்ளத்திலும் கலந்தது.
வேல்விழிநாதன் சொன்ன வாக்கு: “இங்கு பிரமாண்ட பீடம் அமையும்” என்பது ஒரு முன்னறிவிப்பு போலவே உள்ளது. இப்போது இப்பக்கம் பலராலும் பக்தியுடன் அனுபவிக்கப்படுகிறது; அந்த பீடம் ஒரு அமைப்பாக மாறியுள்ளது. இங்கு ஒருவரின் அர்ப்பணிப்பு மற்றவர்களையும் ஈர்க்கிறது; அதன் வழியாக அனைவரும் அந்த புண்ணியத் தலத்தின் பலன்களைப் பெறுகின்றனர்.
பீட பூஜைகள் மற்றும் புனித நாட்கள்
இன்று பில்லூர் பீடத்தில் ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும், பௌர்ணமியும் சிறப்பு பூஜைகள், படையல்கள், குழந்தைகள் கல்வி அருளொலி, மன நிம்மதி தாரக பூஜைகள் நடைபெறுகின்றன. இவை யாவும் ஒரு பொது சமூக நிகழ்வுகளாக அல்ல; இவை ஆன்மிக உணர்வுகளையும் அகில உலகக் கருத்துக்களையும் எழுப்புகின்றன. பீடம் என்பது ஒரு செயல்திட்டம் — அது இங்கே வரும் அனைவரின் ஜீவ ஆற்றல் மற்றும் மனதில் ஜீவ சக்தியை நிறுத்தும் சாதனம். பக்தர்கள் கூட்டம் நாளுக்கு நாள் அதிகரிக்கிறது; ஏன் என்றால் ஒரு இடத்தின் சக்தி மற்றவர்களை ஈர்க்கும் சக்தியைக் கொண்டுள்ளது. பெரும்பாலானவர்கள் பீடத்திற்கு வந்தபின் வாழ்க்கையில் நல்லமாறுதல், குடும்ப அமைதி, பணியில் முன்னேற்றம் போன்ற பல அனுபவங்களை பகிர்ந்துள்ளார்கள்.
பீடத்தின் பூஜை முறைகள் — அவற்றின் வடிவம், அவற்றின் நேரம், அவற்றின் பாடல்கள் — இவை அனைத்தும் பழமையான முறைமைகளின் தொடர்ச்சி. வெள்ளிக்கிழமைகள் மற்றும் பௌர்ணமிகள் போன்ற நாட்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட ஆற்றலை உருவாக்குகின்றன; இந்த நாள்களில் மனிதர்களின் மனநிலைகள் வழிகாட்டப்படுகின்றன. இவற்றின் வழியாக பீடத்தின் செயல்கள் சீராக நடைபெறுகின்றன, மேலும் பக்தர்களின் ஆன்மிக ஆர்வமும் ஊக்கமடைகிறது.
பக்தர்களின் அனுபவங்கள்
இச்சேர்க்கையின் மிக மனமுவந்து பேசும் பகுதி — பக்தர்களின் உண்மையான அனுபவங்கள். பலர் பீடத்தில் வழிபட்டு, தங்கள் வாழ்க்கையில் நேர்மறை மாற்றங்களை அனுபவித்ததாகக் கூறுகின்றனர்: வேலை கிடைத்தது, குழந்தையின் கல்வி உயர்ந்தது, மன அமைதி வந்தது, குடும்ப ஒற்றுமை ஏற்பட்டது. இவைகள் அனைத்தும் ஒரு வகையான செயல்பாடுகளே — ஆனால் அவை உண்மையான மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகின்றன. இங்கே பயன்கள் எளிதில் போன்றவைகளாக வரவில்லை; இவை மெய்ப்பொருள் அனுபவங்களாக இருக்கும்.
உதாரணமாக, வேலையில் முன்னேற்றம் என்பது ஒரு மனிதனுடைய மனதிற்கு உரிய உறுதிமொழி கொண்டு வரும்; அதேபோல குழந்தையின் கல்வியில் உயர்வு என்பது பெற்றோரின் நம்பிக்கைகளை உயிர்ப்புக் கொடுக்கும். மன அமைதி என்பது ஒருவரின் ஆழ்ந்த உளவியலை மெருகூட்டும்; குடும்ப ஒற்றுமை என்பது நம்மை சுற்றியோருடன் நம்பிக்கை மற்றும் பற்றுக்கூறுகளை உருவாக்கும்.
நூலாசிரியர் வாழ்க்கை வரலாறு — “ஆன்மீக பாதையில் கடந்த பயணம்”
இந்நூல் ஆசிரியர் — கனவு, தியானம், அருள் ஆகியவற்றால் நிரம்பிய வழிபாட்டு வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தவர். ஆரம்பத்தில் அவனுக்கு ஒரு சாதாரணப் பெயர்தான் — அவன் பிறந்தது, வளர்ந்தது, கல்வியை பூர்த்தி செய்தபின் — ஆன்மீக தேடலுக்காக ரகசியமான பாதை அடைந்தான். அவனுக்கு ஒரு வினா எழுந்தது: “பாலா யார்? நம் உயிரில் ஏன் அவளது குரல் ஒலிக்கிறது?” இந்தவிசாரணை அவனை திருவொற்றியூரின் தியான ஆசிரமங்களுக்கு அழைத்துச் சென்றது. அவன் திருவொற்றியூரில் வடிவாம்பிகையின் அருளுடன் கூடிய தியான ஆசிரமங்களில் பயணம் மேற்கொண்டான்; அங்கு அவன் உள்ளம் வித்தியாசமான மாற்றங்களை அனுபவித்தான்.
அவனுக்கு வடிவாம்பிகை மட்டும் அல்ல — அவனது உள்நிலை மாற்றத்தில் அங்கீகாரம் கொடுத்த மற்ற பல தத்துவங்கள், பல ஆன்மிக கற்றுத்தொடர்கள் இருந்தன. அவனது உள்ளத்துக்கு வந்த மாற்றங்கள் ‘அருட்பெருஞ்ஜோதி… அகவல்’ போன்ற இசைகளை உருவாக்கின. இது ஒரு உள்-மார்க்கமானத் தாவரவியல் பயணம்: விழியின் இருளை அகற்றும் அக்னியைப் போன்றும் கனவுகளிலும் நடப்பதுபோல நம்பிக்கையும்.
வத்தலகுண்டு மற்றும் திருவண்ணாமலை அனுபவங்கள்
அவர் தொடர்ந்து வத்தலகுண்டுவில், ஒரு சிவாச்சாரியாரின் வழியாக சிவ பூசையின் ரகசியங்கள் மற்றும் சம்ஸ்கிருத மந்திரங்களின் உபதேசத்தைப் பெற்றார். இவை அவனை மேலும் ஆழ்மையாக மாற்றின. திருவண்ணாமலைவில் கிரிவலம் செய்வது, தனிமையில் தியானிப்பது — இவை அனைத்தும் ஒரு மனிதனின் உள்ளத்தை வெண்ணெய் போல மென்மையாக்கும். அருணாசலேஸ்வரனின் மலைத் தோளில் நடைபெறும் அக்குநிகழ்ச்சிகள் அவனுடைய தியானத்தை பழுத்துப் பிடித்தன.
இவை எல்லாம் அவன் மனதில் ஒரு புதிய அடையாளத்தை உருவாக்கின. அவன் தினந்தோறும் ஒரு வகையான ஆன்மிக ஒளியுடன் நடந்திருப்பவன்; அவன் எழுத்துக்கள், கவிதைகள், உபதேசங்கள் — அனைத்தும் ஒரு குறிப்பிட்ட ஒளியின் பாதையில் பயணிக்க தொடங்கின.
மருதேரி மகான்கள் — ஆன்மீகத்தை தூண்டும் ஓசைகள்
மருதேரி என்ற புனித கிராமம் — அங்கு தியானமுற்ற மகான்கள், அவரது உள்ளத்தில் ஒளியின் இதழ்களைத் திறந்தனர். இங்கு மனிதன் மெய் பொருள்களின் மேலான கருத்துக்களைத் தெளிவாக உணர்ந்தார். அவருடைய எழுத்துக்கள், மந்திர வழிபாடுகள், மூல மந்திரத்தின் சக்தி — இவை அனைத்தும் அவன் உள்ளத்தை மாற்றின.
தீட்சை மற்றும் பாலா திரிபுரசுந்தரியின் தரிசனம்
தீட்சை — ஒரு ஆன்மிக ஒப்புதல் செயல். வாலை தாய் வீட்டில் நடைபெற்ற தீட்சை நிகழ்ச்சியில், பிரபஞ்ச சக்தியின் ஓரத்திலிருந்த பாலா திரிபுரசுந்தரி அவனை குழந்தை வடிவில் தரிசனம் தந்தாள். அவள் முகத்தில் ஒரு சிறு புன்னகை — அது ஒரு கடவுளின் அன்பு சின்னம். இ தரிசனம் அவனுக்குள் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. அவன் கனவில் கேட்ட வார்த்தைகள்: “நான் பில்லூர் பீடத்தில் இருக்கிறேன். பில்லூர் பீடத்தை பராமரிக்க வேண்டியது உன் கடமை.” — இதுவே அவனுக்கு ஒரு தீர்மானத்தை கொடுத்தது: அவன் தனது அயல்நாட்டு வேலையை விட்டு பில்லூருக்கு திரும்பி பீடத்தைப் பராமரிப்பதற்காக முழுமையாக அர்ப்பணித்தான்.
அவளால் அவனுக்கு வழங்கப்பட்ட ஒரு பூ பந்து — அது ஒரு சாதாரணப் பரிசு அல்ல; அது ஒரு தியான முத்திரை, ஒரு குரு சமர்ப்பணம், ஒரு தீட்சை உறுதி. இவை அனைத்தும் அவனது ஆன்மீக பாதையின் திருப்புமுனையாக அமைந்தன.
பாலா வழிபாட்டின் வளர்ச்சி
பில்லூர பீடத்தில் இருந்து அந்த வழிபாடு பரவியது; அந்த இடம் மக்கள் ஆராதனையின் கோடையில் பரவியது. அவன் பீடத்தின் ஆசிரியராகவும் பக்திகாரராகவும் தன்னை அர்ப்பணித்துப்போனான். அவன் எழுத்துகள் கவிதைகள் போல் ஒலித்தன, தியானம் போல் ஆழ்ந்தன, வழிகாட்டும் ஒளியாக உயிரோட்டமடைந்தன.
பீடத்தின் வளர்ச்சி என்பது ஒரே ஒருவர் அல்லாமல் — பலர் சேர்ந்து உருவாக்கிய பாதை. அவனது வாழ்க்கை, அவன் ஒப்படைப்பு, அவன் கல்வியும் ஆன்மீக பயணமும் — இவை அனைத்தும் கலந்துகொண்டு பீடத்தின் உருவாக்கத்தை எடுத்துச்செல்லின.