அபிராமி அந்தாதி
முன்னுரை
அபிராமி அந்தாதி என்பது தமிழின் ஜனனமான ஆன்மீகப் பாடல்களில் ஒன்று, 18 ஆம் நூற்றாண்டில் அபிராமி பட்டர் இயற்றியதாயுள்ள மேன்மையான கவிதைப் பங்களிப்பு ஆகும். இந்த பாடல் தொகுப்பு மொத்தம் 100 பாடல்கள் கொண்டது. “அந்தாதி” என்றால் ஒவ்வொரு பாடலின் கடைசிப் பக்கங்களும் அடுத்த பாடலின் தொடக்க வார்த்தையாக அமையும் சிவன் பக்தி உணர்வுடன் கூடிய சிறந்த இலக்கிய வடிவம் ஆகும்.
திருக்கடையூரில் வசித்த அபிராமி பட்டர், அபிராமி அம்மன் அருளைப் போற்றும் இந்த பாடலின் மூலம் கடவுளின் அருள் பெருக்கவும், பக்தி ஊக்கப்படவும் வழிகாட்டியவர். இந்த அந்தாதியில் சிவனும் அம்மனும் அவர்களது பெருமையும் கருணையும் உயிரோடு உணரப்படுகின்றன.
நூல் முழுவதும் ஆன்மீக அறிவு, பக்தி வழிகாட்டல், மனதை தூய்மையாக்கும் தத்துவங்களும் கலந்துள்ளன. ஒவ்வொரு பாடலும் கடவுளின் இலக்கிய வடிவம் மற்றும் பக்தியின் ஆழத்தைக் கொண்டாடுவதோடு, பக்தர்களுக்கு ஆன்மீக புரிதலை தருகிறது.
அபிராமி அந்தாதி மாலை என்பது ஒரே நேரத்தில் பக்தி, பாசல் மற்றும் தத்துவ சார்ந்த ஆன்மீகப் பாடல்களின் மாலை எனக் கருதப்படுகிறது. இது பக்தி இலக்கியங்கள் பளிங்கு போன்ற விடியலை தருவதோடு, பெரும் ஒளி தரும் வாயிலாக இயல்புடைதல், பக்தி பயிற்சி ஆகியவற்றில் முக்கியப் பதிப்பாக கருதப்படுகிறது.
இந்த நூல் பக்தி சந்திரமாக மேல் உயர்ந்து கொண்டு, ஆசார்களுடன் கூடியுதவியும் ஆற்றலை வழங்கும் ஒரு ஆன்மீகச் சாஸ்திர வகுப்பு என்றும் கூற இயலும்.
பக்திக்கு மட்டுமல்லாமல் ஆன்மீக ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கும், தமிழ் இலக்கிய ஆர்வலர்களுக்கும் அபிராமி அந்தாதி முதன்மை நூலாகும்.
அபிராமி பட்டரின் வாழ்க்கை வரலாறு பின்வருமாறு உள்ளது.
அபிராமி பட்டர் (இயற்பெயர்: சுப்பிரமணியம் ஐயர்) தமிழ்நாட்டின் தஞ்சை மாவட்டத்தில், திருக்கடையூர் என்ற ஊரில் 18-ம் நூற்றாண்டில் பிறந்தவர். இவர் பக்தி மற்றும் ஆன்மிகத்தில் ஆழ்ந்த கண்டுபிடிப்பாளர் மற்றும் கவிஞர். இவரது குடும்பம் தலைமுறைகளாக தமிழர் இசை, தேவி உபாசனை மற்றும் ஆன்மிகப் பணியில் ஈடுபட்டு வந்தது.
இவர் சிறுவனாக இருப்பதில் இருந்து அபிராமி அம்மனை ஆழமாக வழிபட்டு வந்தார். அபிராமி அந்தாதி எனும் 100 பாடல்களை எழுதினார். ஒரு பௌர்ணமி திதி நிகழ்ச்சியில் கொண்டு வந்த தவறான பதில் காரணமாக மக்கள் அவரை பித்தன் என்று கருதினர். இதனால் மனம் வருந்தி, கடவுள் அபிராமியின் ஆலயத்தில் தீ அணைத்து, அபிராமி அந்தாதியை பாட ஆரம்பித்தார்.
இந்தப் பாடல்கள் ஒவ்வொரு பாடலின் இறுதியில் ஓர் கயிறு அறுத்து, மன அழுத்தத்தையும் தடுக்கும் பக்தி நிலையை வெளிப்படுத்தும் தன்மை கொண்டவை. பையனின் இறுதியில் அவர் அபிராமி அம்மனின் அருளால் தீர்வு பெற்றார்.
தஞ்சை தரணியில் பிறந்த அபிராமி பட்டர் தமிழில், சமஸ்கிருதத்தில், இசை மற்றும் ஆன்மீகத்தில் தேர்ச்சி பெற்றவர். இவர் வாழ்ந்த காலம் 18-ம் நூற்றாண்டின் நடுத்தரமாக கருதப்படுகிறது.
அபிராமி அந்தாதி நூல் தமிழ் ஆன்மீக இலக்கியக் கொடமைப்புகளில் மிக முக்கியத் தோற்றமாக விளங்குகிறது.
கணபதி காப்பு:
தாரமர் கொன்றையும் சண்பகமாலையும் சாத்தும் தில்லை
ஊரர்தம் பாகத்து உமைமைந்தனே! உலகேழும் பெற்ற
சீர் அபிராமி அந்தாதி எப்போதும் என் சிந்தையுள்ளே
காரமர் மேனிக் கணபதியே! நிற்கக் கட்டுரையே.
இது அபிராமி அந்தாதியின் “கணபதி காப்பு” – அதாவது, முதல்வராகிய விநாயகரிடம் பாதுகாப்பு வேண்டுதல்.
இயற்கையாகவே, எந்தப் நூல் எழுத தொடங்குவதற்கு முன் கணேசனை வணங்கிப் பாதுகாப்பு வேண்டுதல் வழக்கமுண்டு. “வினாயகர் காப்பு” என்றொரு பிரிவு பல சாஸ்திர, பாடற்பாக்களில் பொதுவாக உண்டு. அபிராமி அந்தாதியிலும் விநாயகர் காப்பு ஒன்று உண்டு — அதுதான் இந்த செய்யுள்.
செய்யுள் விளக்கம்
“தாரமர் கொன்றையும் சண்பகமாலையும் சாத்தும் தில்லை ஊரர்தம் பாகத்து உமைமைந்தனே!”
தாரமிகு மலர்மாலையை (கொன்றை மலர், சண்பக மலர்) பூண்டிருக்கும் தில்லைநகர் (சிதம்பரம்) இறைவனின் பாகத்தோடு உமைஅம்பாளும் இணைந்துள்ளார். அந்த அர்த்தநாரீஸ்வர உருவம் உலகின் அட்சய சக்தியின் சின்னம்.
“உலகேழும் பெற்ற சீரபிராமி அந்தாதி எப்போதும் என் சிந்தையுள்ளே”
ஏழுலகிலும் புகழ்பெற்ற, அபிராமி அந்தாதி என்னும் புகழ்கீர்த்தி பாடல் எப்போதும் என் மனத்தாலே நினையப்பட்டு நிற்கட்டும்.
“காரமர் மேனிக் கணபதியே! நீ நிற்கக் கட்டுரையே”
கருங்கடல் நிறம் கொண்ட அழகிய மேனியின் விநாயகப் பெருமானே! நான் இந்த அபிராமி அந்தாதி பாடும்போது வரும் எல்லா தடைகளையும் நீ விலக்கி, உறுதி செய்து, பாதுகாப்பாய் “நிற்கக்” கட்டளையிடுவாயாக!
உண்மை (தத்துவம்)
கணபதி எல்லா அரம்புகளுக்கும் வினையடக்கி ஆரம்பம் செய்வார். ஆதலால், அவனை வணங்குவது வழக்கம்.
சிதம்பரரின் பாகத்தில் உமை அம்பாள் — அபிராமி அம்மையரின் பரிபூரணத் தன்மை.
இந்த நூலின் புகழ் ஏழுலகிலும் பரவி நிற்கும் மங்களம்.
பக்தர் வேண்டுகிறார்: நான் அபிராமியைப் புகழ்ந்து பாடும் போது, எதுவும் தடையாக வராமல் கணபதி காப்பாற்ற வேண்டும்.
நயம் (இலக்கிய அழகு)
“கொன்றை / சண்பக மாலை” – இயற்கையிலான வண்ண மலர்களைப் பயன்படுத்திப் புனிதக் காட்சியை வர்ணிப்பது.
“உலகேழும் பெற்ற சீரபிராமி அந்தாதி” – இந்த நூலின் சிறப்பைச் சொல்லும் அழகான புகழ்ச்சிப் பாங்கு.
“காரமர் மேனிக் கணபதி” – விநாயகரின் கருங்கடல் நிறம் வாய்ந்த மேனியை உருக்கமாகக் கூறுகிறது.
கவிதை வழக்கம்: நம்முடைய முயற்சி தடையின்றி பூரணமடையும்படி, வினாயகனை அழைத்து பாதுகாப்பு கேட்பது.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
எந்த ஆன்மிக முயற்சியும் தொடங்கும்போது தடைகள் வரும். அதனால் விநாயகரை வேண்டி, தடைகளை நீக்க வேண்டும் என்பதே பாரம்பரிய பாட்டு நெறி.
இங்கு பட்டர், “அபிராமி அந்தாதி எங்கும் ஓங்கட்டும்; அது என் மனதில் எப்போதும் நிலைத்திருக்கட்டும்; அதற்கு நீயே பாதுகாப்பு கொடு” என்று கணபதியிடம் வேண்டுகிறார்.
கணபதி காப்பின் சாரம்:
“சிதம்பரக் கொன்றைச் சண்பக மலர்களால் அலங்கரிக்கப்படும் இறைவனோடும், பாகத்தில் அமர்ந்த உமையோடும் கூடிய அந்த தெய்வீக மகிமையின் காட்சியை நோக்கி, நான் பாடும் அபிராமி அந்தாதி ஏழுலகிலும் புகழ் பெறட்டும். அந்தந்த தடைகளையும் விலக்கி, கருநிற மேனியுடைய கணபதியே, நீ பாதுகாப்பாய் நின்று அருள் பாவாயாக.”
பாடல் 1
“உதிக்கின்ற செங்கதிர் உச்சித் திலகம் உணர்வுடையோர்
மதிக்கின்ற மாணிக்கம் மாதுளம் போது மலர்க்கமலை
துதிக்கின்ற மின்கொடி மென்கடிக் குங்குமத் தோயமென்ன
விதிக்கின்ற மேனி அபிராமி என்றன் விழுத்துணையே.”
தொகுப்பான அர்த்தம்
இந்தச் செய்யுளில் அபிராமிப் பட்டர் தாயாரான அபிராமியை சூரியன் போன்று உலகத்தை ஒளிரச் செய்யும் முககாந்தி உடையவளாகவும், மாணிக்கம் போல் அரிய, மாதுளை மலர்போல சிவந்த முகச்சாயல் உடையவளாகவும், சிவந்த குங்குமக் கொண்டு மின்னும் மங்கை போல் அழகியவளாகவும், என் வாழ்வின் துணையாய , சக்தியாகவும் வர்ணிக்கிறார்.
விரிவான விளக்கம்
1. “உதிக்கின்ற செங்கதிர் உச்சித் திலகம் உணர்வுடையோர்”
உதிக்கின்ற செங்கதிர் : எழுந்து வரும் சிவப்பு கதிரவன். காலை நேரத்தில் உதிக்கும் சூரியன் உலகைத் தெளியச் செய்வான். அவன் கதிர்கள் மனங்களை விழிப்பூட்டுபவையாகக் கருதப்படுகின்றன.
உச்சித் திலகம் : மங்களத்தின் குறி. நெற்றியில் சூடும் புனித திலகம் நல்லறம், பாக்கியம், தூய்மை எனப் பொருள் தருவதாகச் சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன.
உணர்வுடையோர் : அறிவாளிகள், அனுபவ சக்தி பெற்றவர்கள், தத்துவஞானிகள்.
👉 இங்கு பொருள்: அபிராமியின் காந்தி (அழகு, முக ஒளி) என்பது எழும் சூரியனின் சிவந்த கதிர்களைப் போன்று, அறிவுள்ளவர்கள் பார்க்கும்போது அவர்களின் மனத்தில் ஒரு “திலகத்தினைப்” போன்று புண்ணியச் சின்னமாய் விளங்குகிறது.
தத்துவப் பரிமாணம்:
சூரியன் யாவருக்கும் ஒளி தருவதைப் போலவே, அபிராமி வழிபாடு எல்லோருக்கும் அறிவுத் தேனீகளை ஊட்டுகிறது. உலகை வெளிச்சப்படுத்துவது சூரியன்; நம்முள்ளுணர்வை எழுப்புவது தெய்வக் காஞ்சி. அபிராமியின் முகபரிமளம், சூரிய ஒளியால் ஒளிரும் நெற்றித் திலகத்தைப் போன்றது – ஆன்மாவின் சிகரம்.
2. “மதிக்கின்ற மாணிக்கம் மாதுளம் போது மலர்க்கமலை”
மதிக்கின்ற மாணிக்கம் : அனைவராலும் விலைமதிக்கப்படும், அரிய சிவப்பு ரத்தினம் – மாணிக்கம். மாணிக்கம் அழகு, செல்வம், சக்தி ஆகியவற்றின் அடையாளம்.
மாதுளம் போது மலர் : மாதுளை (pomegranate) புதுமலரின் சிவப்புப் பொலிவு. இந்த மலர் ரத்தின வெள்ளிவிழி போன்ற செம்பொன் நிறம் கொண்டு மனமமைச்சு விளங்கும் ஒன்று.
மலர்க்கமலை : மலர்களினால் சூழப்பட்ட குன்று போல் அரிய அழகு.
👉 இங்கு பொருள்: அபிராமியின் முகத்தின் சிவப்புக் காந்தி, மாணிக்கத்தைப் போல் விலைமதிக்கத்தக்கது; மாதுளை மலர் போல் இளமையுடன் அதிக ஒளி தருகிறது.
நய விளக்கம்: கிழக்கில் தோன்றும் இளம் சூரியனின் கதிர்கள் மாதுளைச் செடியின் மலர்களுக்குச் சிவப்பைக் கூட்டியதுபோல, அபிராமியின் முகப்பொலிவே இயற்கையில் தமிழ் கவிஞர்கள் கற்பனை செய்யும் சிறந்த அழகு. அவளது நிறம் ஒரு சாதாரண அழகல்ல, ஆன்மிக வெளிச்சத்தின் சின்னம்.
3. “துதிக்கின்ற மின்கொடி மென்கடிக் குங்குமத் தோயமென்ன”
துதிக்கின்ற : புகழப்படும், பாடப்படும்.
மின்கொடி : இடியுடன் மின்னும் மின்னலைப் போன்று, ஒளியிலும் வேகத்திலும் ஒப்பற்ற ஒரு நயந்தோன்றல். பெண்களின் உடற்கருநிலையைச் செலுத்தும்போது, “கொடி” எனும் சொல் தோளிழையுடனான நெடுங்கிளைமையைச் சுட்டும்.
மென்கடி : மென்மையான இடுப்பு.
குங்குமத் தோயமென்ன : குங்குமத்தில் தோய்ந்திடும் நிலையில் சிவந்த மேனி.
👉 இங்கு பொருள்: அபிராமியின் இடுப்பின் அழகு மின்கொடியைப்போல் நெளிவும் நயமுமானது; அது சிவந்த குங்குமத்தால் பேரழகைத் தருகிறது. தெய்வீகப் பெண்ணின் சின்னமாக ‘குங்குமம்’ குறிப்பாக வைக்கப்படுகிறது.
உண்மையும் நயமும்:
உண்மை: குங்குமம் சிவப்பு நிறம் கொண்டு பவித்ரமாகக் கருதப்படுகிறது. ஸ்ரீவித்யா வழிபாட்டில் லலிதாம்பிகைக்கு குங்குமம் மிக முக்கியம்.
நயம்: மின்னல் போன்று புன்னகையும், குங்குமப் பாவாடையுடனான இடுப்பு மென்மை – இவை அனைத்தும் கவிதை ஓவியம்.
4. “விதிக்கின்ற மேனி அபிராமி என்றன் விழுத்துணையே”
விதிக்கின்ற மேனி : விதி (அதாவது பிரபஞ்சத்தையே இயக்கும் சக்தி) தானே உடல் எடுத்து வெளிப்பட்ட மாதிரி தோற்றம்.
அபிராமி : “அபிராமி” என்னும் பெயரே தரும் அர்த்தம் – இனிமையான, துன்பமில்லாத, அரவணைக்கும் தெய்வம்.
என்றன் விழுத்துணையே : வாழ்வின் உயர்ந்த துணை, ஆன்மாவின் ஆதாரம்.
👉 இங்கு பொருள்: அபிராமியின் மேனி, சாப/பாலினம்/அழகு ஆகியவற்றைத் தாண்டிய “விதியின்” பிரதிபலிப்பே. அவள் என் வாழ்வின் அடிப்படை துணை.
தத்துவ விளக்கம்:
அபிராமி தெய்வம் என்பது “சக்தி” எனும் பரம்பொருளின் உருவமாகும். அவள் “விதி” என்பதைக் கூட தன்னுள் அடக்கி நிற்கிறாள். அதனால் பக்தன் யார்? – “நான் விதியால் கட்டுப்படுபவன் அல்ல; அபிராமியின் அருளால் பாதுகாக்கப்படும் ஒருவன்”. இங்கு சந்தேகம் – “அபிராமி = வாழ்க்கையின் இறுதி துணை” என்னும் உணர்வதே.
விரிவாக்கம் (ஆன்மீகம், இலக்கியம், மனிதவாழ்க்கை சார்ந்த இணைப்புகள்)
ஆன்மீகம்: இந்தச் செய்யுள் மணிக்குமரர்களின் அருள் பாடல்களில் ஒன்று. பகவதியின் முகபொலிவே விடியற்காலைப் போல மனங்களுக்கு வெளிச்சம் தருகிறது. மனிதனின் உள் இருள் – அறியாமையை அகற்றும் ஆன்மிகச் சூரியன் அவள்.
இலக்கியப் பக்கம்: சங்கத் தமிழிலிருந்து தொல்காப்பியம் வரை, பெண்மையின் அழகு மின், மலர், மாணிக்கம், மாதுளை, கொடி போன்ற உவமைகளால் வர்ணிக்கப்பட்ட பகுதியைக் கொண்டுள்ளது. அபிராமிப் பட்டர் இத்தொன்றையும் கோர்த்து ஒரு தெய்வீக வேற்றுமை உருவாக்கியுள்ளார்.
உண்மை & நயம்:
உண்மையில் சூரியன், மாணிக்கம், மாதுளை, குங்குமம் ஆகியவை அனைத்தும் மனிதர் வாழ்வின் அன்றாட அனுபவங்கள்.
நயத்தில், இவை எல்லாம் “தெய்வத்தின் காந்தி”க்கு ஒப்பாகின்றன. அறமும் அழகும் இணைந்து ஆன்மீக உணர்வு உருவாக்குகின்றன.
மனிதவாழ்க்கை சார்ந்து: மனித வாழ்வில் “விழுத்துணை” என்றால் துணைவரும், ஆதரவும், ஆற்றலும். ஆனால் இங்கு விழுத்துணை = தெய்வம். நம்மை ஆதரிக்கும் நிலையான சக்தி வேறு யாருமல்ல; அபிராமி பரம்பொருள்.
தத்துவ கருத்து: சைவசித்தாந்தத்தில் சக்தித்தத்துவம் மிக முக்கியம். சிவன் கூட அபிராமி சக்தിയினால் தான் இயங்குவார் எனக் கருதப்படுகிறது (“சத்தி இல்லாமல் சதாசிவமும் உடலில்லா சடலம்”). ஆகவே இங்கே அபிராமி “விதியை விதிக்கின்றவள்”.
இந்தச் செய்யுள் முழுதும், ஒரு பெண் அழகியல் வர்ணனை எனும் மேலோட்டத்தைக் கடந்தது. உண்மையில் இது அறிவு ஒளி, ஆன்மிக வளம், வாழ்வின் அடித்தளம் ஆகிய அனைத்தையும் தன்னகத்தே வைத்திருக்கும் தாய் அபிராமியின் நித்திய குணங்களைப் புகழுகிற பாடல்.
அபிராமி மட்டும் தான் “வாழ்க்கையை வழிநடத்தும் உச்சித் திலகம், மாணிக்கம், மலர், மின்னொளி, குங்குமம், விதியை விதிக்கும் தெய்வம்”. இறுதியில் இவர் “என் விழுத்துணை”—பக்தனின் ஆன்மிக வாழ்வின் நம்பிக்கைத் தூணாக மாறுகிறாள்
பாடல் 2
துணையும் தொழுந்தெய்வமும் பெற்றதாயும் சுருதிகளின்
பணையும் கொழுந்தும் பதிகொண்ட வேரும் பனிமலர்ப்பூங்
கணையும் கருப்புச் சிலையுமென் பாசாங்குசமும் கையில்
அணையும் திரிபுர சுந்தரி ஆவது அறிந்தனமே
விரிவான விளக்கம்
இந்தச் செய்யுளில் அபிராமித் தாயின் தெய்வீகத் தன்மைகள் சில உவமைகளின் வழியாக விரிக்கப்படுகின்றன. முதலில், அவளை “துணை” என்றும் “தொழும் தெய்வம்” என்றும் குறிப்பிடுகிறது. இதன் பொருள், வாழ்க்கையில் நமக்கு துணை எதுவெனில் அது அவளே, நாம் வழிபட வேண்டிய பிரதான தெய்வம் யாரெனில் அதுவும் அவளே என்பதே. வாழ்வின் சின்ன துணைகள் – உறவினர், செல்வம், உடமைகள் – இவை தேவையான காலத்தில் பாழடைந்து விடக்கூடியவை. ஆனால் தெய்வத்தின் அருள் ஒருமுறை வந்துவிட்டால் அதுவே நிலையான காப்பு. எனவே அபிராமியே உண்மையான துணை, வாழ்வின் தெய்வமாக வணங்கப்படுகிறார்.
அடுத்து “பெற்றதாய்” எனக் கூறப்படுகிறது. தாய் என்ற சொல்லே உயிர்க்கு உயிரான ஒப்புமை. எந்த நிலையிலும் கைவிடாதபடி, தன் பிள்ளையைப் பாதுகாக்கிறவள் தாயாம். இந்த உலக அனுபவத்தில் ஒரு தாயின் மடலே பெரிய பாதுகாப்பு; அதற்குமேல் தெய்வீக தாயின் அருள்—அபிராமியம்மையின் கொடையும் கைவிடாத கருணையும்—எல்லாத் தடைகளையும் காத்திட நமக்குள் ஊடுருவுகிறது. இங்கே கவிஞர் சொல்வதாவது: எனக்குத் துணையாகவும் வழிபாட்டுத் தெய்வமாகவும் பெற்ற தாயாகவும் நீயே இருக்கிறாய், இனி வேறு எதை நாட வேண்டும்? என்பதே.
பின்வரும் உவமைகள் அபிராமித் தாயின் அங்கங்கள் மற்றும் பரம்பொருளுக்கான உறவுகளைப் பேசுகின்றன. அவர் சுருதிகளின் பணை – சுருதிகள் என்பது வேதங்கள். வேதங்கள் அனைத்தும் எதற்கு பணிகின்றனவோ அது அவளுக்கே. எவ்வித சாஸ்திரமும், எந்த மந்திரமும் இறுதியில் சென்று அடையும் குறிக்கோள் சக்தியே. அதன்படி, அபிராமியே அந்தச் சுருதி பாடல்களின் பூரண அர்த்தமாக விளங்குகிறார். இது பக்தனுக்குக் கொடுக்கும் தத்துவ முனைவு—வழிபாடு எந்த வடிவில் இருந்தாலும், வேதமேல் படிப்பாயினும், யாகம் செய்து நிற்பாயினும் முடிவில் அடையவேண்டிய இடம் சக்தியே என்பதே.
அடுத்து தாயை கொழுந்தாக வர்ணிக்கிறார். கொழுந்து எனும் சொல் வேர் மற்றும் தண்டு ஆதித்துத்தன்மையைக் குறிக்கும். நம் வாழ்வின் ஆதாரம், உலகின் பிறப்பிற்கான மூலச் சக்தி, ஒன்று பலர் ஆகச் செலுத்தும் வல்லமை அனைத்தும் அதுவே. அந்தக் கொழுந்து இங்குள்ள “பதிகொண்ட வேருடன் சேர்ந்து” பேசப்படுகிறது. அதாவது, மரத்தின் வெளிப்படை வளம் வேர் எப்படித் தருகிறதோ அவ்வாறே உலகம் முழுவதற்கும் ஆதார வேரும் அபிராமிதான். வாழ்வின் அமைதியையும் வளர்ச்சியையும் நிலைநிறுத்தும் வேர்கொடு வேறு எதுவும் இல்லை – அவள்தான் அனைத்தும் பரிபூரணமாக காப்பாற்றுபவளாக இருக்கிறார்.
அச்சிலிருந்து அடுத்த உவமை வருகிறது: அவள் பனிமலர் பூங்கணை. கணை என்பதால் அம்பு. பனிமலர் என்பது அரவணைப்பு, சாந்தம், அழகிய மென்மை. அவள் கையில் இருக்கும் அம்புகள் தோற்றத்தில் மலர்களைப்போலும் பனித்துளிபோலும் மெல்லியவை. ஆனால் உண்மையான வல்லமை கொண்டவை. இதன் பொருள்: வெளியில் மென்மை, உள்ளே வல்லமை. அபிராமித் தாயின் அருள் பார்வை சாந்தமும் கருணையும் நிறைந்ததாய் இருக்கும்; ஆனால் அவளிடமிருந்து வரும் வலி, மனிதனின் அறியாமையை அழிக்கும் அம்பாய் பாய்கிறது. அருள் மற்றும் சித்தி இவை இணைந்து மனிதனை உயர்த்துகின்றன.
அடுத்து – கருப்புச் சிலை எனக் கூறப்படுகிறது. சிலை என்பது வில்லைக் குறிக்கும். கருப்பு நிற வில், தீய சக்திகளை அடக்கும் எறிகைகளைச் செலுத்தும் வல்லமை கொண்டது. மலர் அம்பும் வினை அழிக்கின்றது; வில்லிதான் அதைச் செலுத்துகிறது. இதனோடு என் பாசாங்குசம் என்கிறான். பாசாங்குசம் என்பது கயிறும் குத்துக் கருவியும் இணைந்த ஒன்று – மாந்தர்களை அறியாமையிலிருந்து இழுத்தெடுத்து சத்தியத்தில் நிலைநிறுத்தும் ஒரு வஷ்ட சம்பத்தான கருவி. அதாவது தெய்வக் கையில் உள்ள கருவிகள் அனைத்தும் எளிமையான மூலமைகள் போலத் தோன்றினாலும் ஒருமுறை இயக்கப்படும்போது எல்லா சிரமங்களையும் அழித்து மனிதனை உயிராக்கும் வல்லமையாக விளங்குகின்றன.
இவையனைத்தையும் சுருக்கி கூறும் போது, திரிபுர சுந்தரியாக விளங்குகிறாள் அபிராமி. திரிபுரசுந்தரி என்று வந்தால் அது லலிதாம்பிகையின் பரம்பொருள் வடிவம் – மூன்று உலகங்களையும் ஆண்டருளும் முழுமைப்பெண்ணான சக்தி. இங்கே பக்தர் உணரும் வெளிப்படையான பூரணதான்: என் துணை, என் தெய்வம், என் தாய், அனைத்துச் சாஸ்திரங்களின் ஆதாரம், வளர்ச்சிக்கொள் வேர், பனிமலர் அம்பின் மென்மை, கருப்பு வில்லின் வல்லமை, பாசாங்குசத்தின் கட்டுப்பாட்டுச் சக்தி – இவை அனைத்தும் சேர்ந்த ஒரே வடிவமான அபிராமிதான் திரிபுரசுந்தரியாக நிற்கிறாள்.
உண்மை & நயம் (சேர்த்து விளக்கம்)
உண்மை: மாந்தரின் வாழ்வில் தாயின் துணையே நிலையானது. பக்தியின் உலகில் தெய்வீகத் தாய் மட்டுமே அச்சற்ற உள்ளார்ந்த நம்பிக்கையை அளிக்கிறாள். வேதங்கள் அனைத்தும் தங்களைத் தாண்டி செல்லும் சக்தியை நோக்கிச் செல்கின்றன. அந்த சக்தி எல்லோரையும் காப்பதற்காக அம்பு, வில், பாசாங்குசம் போன்ற கருவிகள் மூலம் உலகை வழிநடத்துகிறது.
நயம்: மலர் அம்பு, கருப்பு வில், பாசாங்குசம் ஆகிய காட்சிகள் சாதாரண போர்கருவிகள் அல்ல; அவை அன்பும் அருளும் தரும் ஆன்மிகச் சின்னங்கள். வன்மத்தால் வெல்லாமல், அன்போடும் மெல்லிய தன்மையோடும் வெற்றியடைவது அதன் தத்துவமாம். திரிபுரசுந்தரி என்று அழைப்பதால், இந்தப் பரிமாணங்கள் அனைத்தும் இணைந்து பூரண வடிவாய் தெரிகிறது.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் நமக்கு தரும் தத்துவச் சுட்டோலை மிகத் தெளிவானது. அபிராமி தாயார் துணை என அறியப்படும் அளவில் நம் வாழ்வை ஆதரிக்கிறார். அவள் தொழும் தெய்வம் என்பதால் உள்நம்பிக்கையும் அருளும் வளர்கின்றன. பெற்றதாய் என்பதால் பரிபூரண பாதுகாப்பு நமக்கு உறுதிசெய்யப்படுகிறது. சுருதிகளின் பணை என்பதால் எந்த வேதங்களையும் கற்றோமெனினும், அதன் முடிவிலேயே அந்த தெய்வத்தைக் காண்கிறோம். வேரும் கொழுந்தும் என்பதால் வாழ்வின் எல்லா கிளைகளும் எல்லா வளர்ச்சிகளும் அவளைப்பற்றி மட்டுமே இருக்கின்றன. பனிமலர் அம்பு, கருப்பு வில், பாசாங்குசம் என்பவை நம்மை அரவணைத்து காப்பது, தீமையை அழிப்பது, சத்தியத்தில் கட்டுப்படுத்துவது என்று மூன்று பரிமாணங்களைச் சேர்க்கின்றன. இவை அனைத்தும் ஒரே தலைசிறந்த திரிபுரசுந்தரி அபிராமியம்மையில் நிலைத்துள்ளன.
இந்த இரண்டாவது செய்யுள், பக்தனுக்கு ஒரு முறை நிலைமையைத் தெளிவுபடுத்துகிறது – “நமக்கு ஆதாரம் அபிராமித்தான்; வாழ்க்கையில் மற்ற எதையும் துணையெனக் கருதத் தேவையில்லை. எல்லாம் பாழாகினாலும், அவள் இருந்தால் வாழ்வு காப்பாற்றப்படும்.” அதே சமயம் அது ஒரு அழகிய தத்துவ நயனையும் தருகிறது – பரம்பொருள் கருணையிலிருந்து பிறப்பதும், கருணையால் காக்கப்படுவதும், இறுதியில் கருணையுடன் அதனுள் அனைத்தையும் தாங்கிக் கொணர்வதும் தான் மனித வாழ்வின் பாதை. அந்தப் பரம்பொருள் அபிராமியே திரிபுரசுந்தரியாக வெளிப்படுகிறாள்.
பாடல் 3
அறிந்தேன் எவரும் அறியா மறையை அறிந்து கொண்டு
செறிந்தேன்! உனது திருவடிக்கே திருவே வெருவிப்
பிறிந்தேன் நின் அன்பர் பெருமை எண்ணாத கருமநெஞ்சால்
மறிந்தே விழும் நரகுக்கு உறவாய மனிதரையே
விரிவான விளக்கம்
இந்தச் செய்யுளில் அபிராமிப் பட்டர் தன்னுடைய ஆன்மிக அனுபவத்தை மிகவும் ஆழமாக வெளிப்படுத்துகிறார். முதலில் அவர் சொல்லுவது: “நான் கண்டுணர்ந்தேன், எவராலும் அறிய முடியாத மறை (வேத) அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டேன்” என்பதே. மனிதர்களுக்கெல்லாம் பொதுவாக வேத சாஸ்திரங்கள் இருக்கும், ஆனால் அதனுடைய அடியார்த்தம் — இறுதி குறிக்கோள் — எளிதில் பொதுவானவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஏனெனில், அந்த அர்த்தம் புத்திசாலித்தனத்தாலும் வாதத்தாலும் அறியக் கூடிய ஒன்று அல்ல; அது கருணையாலும் பக்தியாலும் மட்டுமே பிறக்கும் ஒரு அனுபவம். இதையே பட்டர் வலியுறுத்துகிறார் — வேதங்களின் மறைபொருள் “அபிராமிப் பாதமே” என்று அறிந்து கொண்டேன் என்று.
அடுத்து — “அறிந்தேன்” என்பது மட்டும் அல்ல; “செறிந்தேன்” என்பதும் வருகிறது. அதாவது, நான் அதன்பொருளை மட்டும் தூரத்திலிருந்து புரிந்து கொண்டதல்ல, என் உள்ளத்தையே அதில் கரைத்துவிட்டேன், முழுமையாக அதற்குள் சென்று இணைந்தேன் என்று பக்தர் அறிவிக்கிறார். இங்கு உள்ளார்ந்த நயம் என்னவென்றால் — ஒரு உண்மையை ஓர் அறிவாளி படித்துத் தெரிந்து கொள்வது வேறு, ஒரு பக்தன் அதில் தன்னை முழுமையாகச் செறிந்து கரைத்துவிடுவது வேறு. இங்கே கவிஞர் அனுபவத்தில் பூரிக்கப்பட்ட அதிருப்தியை வெளிப்படுத்துகிறார்: “நான் அபிராமியின் திருவடிக்கே செறிந்து கொண்டேன்” என்று.
அடுத்து வரும் அடிகள் மனித வாழ்க்கையின் இரண்டு பாதைகளையும் காட்டுகின்றன. “நான் இப்படிச் செறிந்த பின், திருவே! உன்னை விட்டு விலகி, பக்தர்களின் பெருமையை யோசிக்காத மனத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன், நரகத்தில் விழுந்து கொண்டிருக்கும் மனிதனைப் போல அல்ல.” இங்கு அவர் நினைவூட்டுகிறார்: தெய்வத்தை விட்டு விலகுவது, அல்லது தெய்வ பக்தர்களின் மகிமையை மதிக்காமல் இருத்தல் — இரண்டும் சேர்ந்து நரகத்திற்கே வழிகாட்டுகின்றன.
இது பக்தி இலக்கியத்தில் மிகவும் முக்கியமான கரு. பெரும்பாலும் பக்தர்கள், தெய்வத்தை விட்டு விலகுவது குற்றம் என்றாலும், அதைவிட மிகப்பெரிய பிழை தெய்வ பக்தர்களை அலட்சியம் செய்வதுதான் என்று வலியுறுத்துகிறார்கள். ஏனெனில், தெய்வம் கருணை செய்வதைப் போல, தெய்வத்தின் அடியார்கள் கூட கருணையையும் பக்தியின் அன்பையும் பகிர்கிறார்கள். அந்த அடியார்களின் பெருமையை மதிக்காமல், அவர்களை விலக்கிக்கொண்டு வாழும் மனம் அறியாமையால் ஆளாகிறது. அத்தகைய மனநிலையே “கரும நெஞ்சு” என்று இங்கு கூறப்பட்டுள்ளது.
“கரும நெஞ்சு” என்ற சொல் பேரார்த்தமுடையது. அது சோம்பேறித்தனத்தை மட்டும் குறிக்கவில்லை. கருமமானது குருட்டு அறியாமை, அருவருப்பான சித்தம், தனநலத்துக்கே பற்றை வைக்கும் மனநிலை ஆகியவற்றின் பெயராகும். அந்த மனம் தெய்வத்தின் அருளைக் காணாது, பக்தர்களின் புண்ணிய சக்தியையும் மதிக்காது, அத்தகைய அறியாமையையும்சாசனத்தையும் தன் வாழ்வின் வழியாகக் கொண்டு போகிறது. அதன் முடிவு என்ன? நரகத்தில் விழுந்து தொலைந்துபோகும் நிலைதான்.
ஆனால் கவிஞர் என்ன சொல்கிறார்? “இத்தகைய நிலையை நான் அனுபவிக்கவில்லை. நான் வேதங்களின் மறைபொருளை அறிந்து, அபிராமியின் திருவடிக்கே முழுமையாகச் செறிந்து கொண்டு விட்டேன்.” அதாவது, நான் அந்த நரகநிலைக்குச் சேரும் வரிசைக்குட்படுவதில்லை; எனது பாதை பூரணமாக வேறு என்று வலியுறுத்துகிறார்.
உண்மை (தத்துவம்)
வேதம் படிப்பது மட்டுமில்லை; அதன் உண்மையான குறிக்கோள் சக்திப் பாதம் என்பதை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.அந்த உணர்வில் நிலைபெறும் போது, மனிதன் இனி தவறான வழியில் செல்லமாட்டான். தெய்வத்தை மதிப்பது மட்டுமின்றி, பக்தர்களின் சிறப்பை அறிந்துகொள்வதும் மிகவும் அவசியம்.தெய்வத்திலிருந்து பிரிந்த வாழ்க்கை நிச்சயம் துன்பத்தில் விழுந்து நரகநிலையை அடையும்.
நயம் (அழகியல் விளக்கம்)
கவிஞர் “அறிந்தேன்” என்றால் போதாதா? ஏன் “செறிந்தேன்” என்றும் சேர்த்தார்? காரணம், பக்தியை ஒரு சார்ந்த அறிவாகச் சொல்ல முடியாது; அது நம் உயிரில் உருகிச்சேர வேண்டிய அனுபவம். மறுபுறம், “கரும நெஞ்சு” என்ற சொல்லின் பயனும் நயமுடையது. கருமை என்பது இருட்டைக் குறிக்கும். வெளிச்சத்தில் எதுவும் தெரியும். இருளில் எதுவும் தெரியாது. அதுபோல தெய்வ அருளின் வெளிச்சத்தில் வாழ்பவன் பாதையை தெளிவாகக் காண்கிறான். அருளைக் காணாதவன் கரும நெஞ்சால் மூடப்பட்டிருப்பவன்; அவன் நிச்சயம் தடுமாறிப் பிழைக்கும்.
இந்தச் செய்யுள் எங்களை நேரடியாகக் கற்று தருவது — வாழ்வின் இறுதி குறிக்கோள் அபிராமியின் திருவடிதான். அதிலிருந்து விலகினால் எங்கேயோ விழுந்து தொலைந்துவிடுவோம். ஆனால் அதற்கு அருகில் நிற்கும்போது, வேதங்களின் சுருக்கமான அருமை நமக்குள் பூரணமாக விளங்கும். பக்தர்களின் பெருமையை உணர்ந்து மதிப்பது, தாயின் அருளோடு சேர்க்கும் பாலமாக செயல்படுகிறது.
பட்டர் இங்கு தனக்குள் நிகழ்ந்த ஆன்மிக உச்சியை வெளிப்படுத்தி, அதேசமயம் மற்ற மனிதர்களுக்கான எச்சரிக்கையையும் தருகிறார். “நான் விழுந்தில்லை, ஏனென்றால் உனது பாதத்தில் செறிந்து கொண்டேன்; ஆனால் உன்னை விட்டு விலகி பக்தர்களை மதிக்காத கரும நெஞ்சினால் சூழப்பட்டவர்கள், அவர்கள் நிச்சயம் நரகத்தில் விழப்போகிறார்கள்” என்பது இந்தச் செய்யுளின் தீவிரமான செய்தி.
பாடல் 4
மனிதரும் தேவரும் மாயா முனிவரும் வந்து சென்னி
குனிதரும் சேவடிக் கோமளமே கொன்றை வார்சடைமேல்
பனிதரும் திங்களும் பாம்பும் பகீரதியும் படைத்த
புனிதரும் நீயும் என் புந்தி எந்நாளும் பொருந்துகவே
விரிவான விளக்கம்
கவிஞர் அபிராமியை வணங்கிக்கொண்டே நான்கு வகையான பெரும் பாகவதர்களைக் குறிப்பிடுகிறார். மனிதரும், தேவர்களும், மாயா முனிவர்களும் — இவர்களெல்லாம் கூடித்து வந்து அவளுடைய செந்நிற சேவடியைத் தாழ்ந்து வணங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று ஆரம்பிக்கிறார். இது என்னத்தைக் காட்டுகிறது என்றால், மனிதனைவிட உயர்ந்த நிலையில் உள்ள தேவர்களுக்குக் கூட அபிராமியின் பாதம் வேண்டியதாக இருக்கிறது. மாயாவை வென்று தத்துவத்தில் உறைந்த முனிவர்களுக்குக் கூட அவளை வணங்காமல் வழியில்லை. அதாவது, அனைத்துப் பிரபஞ்ச ஜீவராசிகளுக்கும் உயர்ந்த குறிக்கோள் ஒரே ஒன்று — அபிராமித் தாயின் திருவடிதான்.
அடுத்து கவிஞர், அவளைச் “கோமளமே” என அழைக்கிறார். “கோமளம்” என்பது அழகு, மெல்லிமை, கருணை, இளமை நிறைந்த தன்மை என்பதைக் குறிக்கும் சொல். அவள் திருவடிகள் அழகியவையும் இனிமையுருவானவையும்; அதையே உலகம் முழுவதும் வணங்குகிறது. அதனால் தான் – மனிதன், தேவன், முனிவன் என வேறுபாடு இல்லாமல் எல்லோரும் தாழ்ந்து வழிபடுகின்றனர் என்று பட்டர் வலியுறுத்துகிறார்.
பின்வரிசையில், கவிஞர் சிவபெருமானின் மங்கள சின்னங்களைச் சேர்த்துக் காட்டுகிறார். “கொன்றை வார்சடை” – அபிராமியின் அருள் சேரும் இடம், அங்கே சிவனின் சடையிலுள்ள கொன்றை மலர். அந்த சடையில் பனி ததும்பும் சந்திரன் விளங்குகின்றான். அதனோடு பாம்பு தலைக்கலப்பாய் இருந்துகொள்கிறது. அதற்கிடையில் புனிதமான கங்கை (பகீரதி) பாய்ந்து புனிதத்தை அரவணைக்கிறது. இந்தக் காட்சிகள் அனைத்தும் இணைந்து காணப்படும் இடமே சிவபெருமான். ஆனால் ஆன்மீகத் தத்துவத்தின் பார்வையில், அந்த சிவனுக்கும் உயிரும் ஆன்மாவும் கொடுக்கும் பரம் சக்தி அபிராமித் தாய்தான். அதனால்தான் இங்கே, “நான் வணங்குகிற சிவபெருமான் புனிதன்; ஆனால் நீயும் அப்படியே புனிதமிக்கவள். அவனுக்குப் பூரணம் நீயே. எனக்குப் பரிபூரணமெனக் கண்ணியமான இடம் நீயே,” என்று பாடகர் சொல்கிறார்.
முடிவாக, கவிஞர் தனக்குள்ள புலம்பலை வெளிப்படுத்துகிறார் – “புனிதருமான சிவனும் நீயும் என் புந்திக்குள் எந்நாளும் பொருந்தியிருக்க வேண்டும்” என்று தாயாரிடம் வேண்டுகிறார். இதன் அர்த்தம் மிக வெளிப்படையானது: வெளியில் வணங்குவதற்குக் கூட வழிமுறை, காலம், சூழல் தேவைப்படலாம். ஆனால் உள் மனத்தில் தெய்வத்தை நிலைநிறுத்திக்கொள்வதற்கு எந்தத் தடையும் இல்லை. பகவான் எப்போதும் மனத்தில் பொருந்தி நிற்க வேண்டும். அதை உள் சந்நிதியெனக் கற்பனை செய்து படைத்துக் கொள்ளும்போது தான் பக்தி பூரணமாகிறது.
உண்மை (தத்துவக் குறிக்கோள்)
மனிதர், தேவர், முனிவன் என எந்த நிலைமையிலும் இருந்தாலும், அனைவருக்கும் உயர்ந்த துணை சக்திதான் என்பதைச் செய்யுள் உணர்த்துகிறது.
சிவபெருமானின் புனித அடையாளங்கள் (சடையில் கொன்றை, சந்திரன், பாம்பு, கங்கை) அனைத்தும் சேர்ந்து அவர் பெருமையை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆனால் அதற்குப் பூரண புண்ணியம் சக்தியில்தான் இருக்கிறது.
தெய்வத்தை வெளியில் வணங்குவதுடன் மட்டும் அல்லாமல், உள் மனத்தில் அடியொன்றும் நீங்காமல் நிலைத்திருக்கச் செய்வதே பக்தியின் ஆழம்.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
“சென்னி குனிதரும்” எனும் சொல், மனிதர்கள், தேவர்கள், முனிவர்கள் எல்லோரும் தலை குனிந்து வணங்குகின்ற காட்சியை ஒரே உவமையில் நிறுத்துகிறது. வணக்கத்தின் போக்கு வெளிப்படும் படிமமாக இங்கே வல்லமையும் கோமளமும் சித்தரிக்கப்படுகிறது.
“கொன்றை வார்சடைமேல் பனிதரும் திங்கள், பாம்பு, பகீரதி” என்கிற அடிகள் ஓவியம் போல் வரைகின்றன. சிவபெருமானின் சடை ஓர் சின்ன கோயிலாக சித்தரிக்கப்படுகிறது: கொன்றை மலரின் மாலை, அதன் நடுவே சந்திரன், சிறகாவே பாம்பு, பாய்ந்து வரும் கங்கை. இது மெய்யான பூஜைச் சற்றும்; அது பார்ப்பவருக்கு நீர்த்துளிகள் விழுந்து சுத்தமளிப்பதைப் போல காட்சியைத் தருகிறது.
கவிஞர் கடைசியில் “என் புந்திக்குள் எந்நாளும் பொருந்துகவே” என்பதன் மூலம், வெளியுள்ள அரிய காட்சியை உள்மனதிற்குள் கொண்டுவருகிறார். இதுவே நயம்: வெளிப்படையான அழகு, உள்நிலை ஆன்மீகம் ஆக மாறுகிறது.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் ஒரு முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகிறது — தெய்வம் வெளியில் இருக்கிறது என்பதற்குப் பெயர் கிடையாது; உள் மனத்தில் தெய்வம் கலந்து நிற்க வேண்டும். வெளியில் காட்சியளிக்கும் கருணை, உள்மனத்தில் பரிபூரணமாக நிறைந்தால் மட்டுமே வாழ்க்கை உண்மையான அர்த்தத்தை அடைகிறது. அபிராமித் தாயும் சிவபெருமானும் பிரிக்க முடியாத புனித சக்திகள்; இவர்களின் அருள் மனதில் குடிகொண்டால் பக்தன் எந்நாளும் அச்சம் அறியாமல் வாழ முடியும்.
நான்காவது செய்யுள் சொல்வது:
உலகில் எந்த நிலைமையிலும் வாழ்ந்தாலும்கூட, வணங்க வேண்டிய உயர்ந்த இறுதி இலக்கு அபிராமித்தாயின் திருவடியே. சிவபெருமானின் சடைச் சங்கிலி காட்சி அனைத்துச் சின்னங்களையும் கொண்டது; ஆனால் அதற்குப் பூரண அர்த்தம் சக்தியுடனிருந்தால்தான் சேர்ந்திருக்கும்.
தெய்வத்தை உள் மனத்தில் நிலைநிறுத்தினால், பக்தனின் வாழ்வில் அச்சம், துன்பம், நரகம் என்பன எதுவும் நெருங்காது.
பாடல் 5
பொருந்திய முப்புரை செப்புரை செய்யும் புணர் முலையாள்
வருந்திய வஞ்சி மருங்கல் மனோன்மணி வார்சடையோன்
அருந்திய நஞ்சு அமுதாக்கிய அம்பிகை அம்புயமேல்
திருந்திய சுந்தரி அந்தரி பாதம் என் சென்னியதே
விரிவான விளக்கம்
செய்யுள் தொடக்கமே அபிராமியின் தனித்துவத்தைக் குறிப்பிடுகிறது: “பொருந்திய முப்புரை செப்புரை செய்யும் புணர் முலையாள்” என்று.
இது என்னவெனில், அபிராமித்தாய் வேதங்கள் கூறும் முப்பொருள் (மூன்று பரமாக்கள்) அனைத்தையும் உள்ளடக்கியவள் என்பதே. தமிழ் மரபில் முப்பொருள் என்றால் ஆகார (உடல்), உகாரம் (ஆன்மா), மகாரம் (இறை) எனும் மூன்று எழுத்துகளால் விளங்கும் “ஓம்” பிரணவ மந்திரத்தின் மூல தத்துவம். வேதம் முழுவதும் சொல்வதென்ன? — அந்த முப்பொருளின் உண்மை. ஆனால் சாதாரணமாக யாரும் விளக்க முடியாத அந்த மறைந்த பொருளை செப்புரை செய்யக் கூடியவளாய் விளங்குகிறாள் அபிராமித் தாய். அதாவது அறியமுடியாத உண்மையை தனது அருளால் எளிதாகப் புரியச்செய்கிறாள்.
அதைச் சொன்ன கவிஞர் உடனே கவனத்தை அவளது திருமுலைகளின் மேன்மைக்கு திருப்புகிறார். அவை உலக வாழ்க்கையின் தாய்மை, பால், பரிவு, பாதுகாப்பின் அடையாளம். புணர்ந்து நிறைந்த சுருள் முலைகள் — உலகனைத்தையும் அரவணைக்கும் பெண் சக்தியின் மங்களச் சின்னமாகக் கருதப்படுகின்றன. இங்கு வேதத்தின் மூல உண்மையை அறியப்பயிற்றுவிப்பவளும், அதேசமயம் தாயாக நம்மை பாலூட்டித் தாங்குபவளுமாக தாக்கம் செலுத்துகிறாள்.
அடுத்து, “வருந்திய வஞ்சி மருங்கல்” என்கிறார். வஞ்சி மருங்கு அதாவது, தன்மீது வந்த சிரமங்களைச் சிரமமென்று கருதாமல் துணிவாக எதிர்கொள்ளும் வீரப் பெண். இங்கு உவமைச் சொல் — அபிராமித்தாய், சிரமமோ துன்பமோ, அரக்க சக்தியோ வந்தாலும் வஞ்சியில் கப்பல் பாய்வது போல் வல்லமையாய் எதிர்த்து மக்களை காப்பவள். இதற்குச் சான்றாக மனோன்மணி வார்சடையோன் என்று சொல்கிறார். சிவபெருமானின் சடையில் நிலைத்திருக்கும் மனோன்மணி — அதாவது, அவனது மேற்பொலிவு அவளது சக்தியால்தான் பூரணமாகிறது. சிவனும் கூட அவளது சக்தியைத் தாங்கித் தான் பிரபஞ்சத்தை ஆள்கிறார் என்பதை நினைவூட்டுகிறார்.
பிறகு வரும் அடி மிக ஆழ்ந்த தத்துவக் காட்சியை வரைந்துள்ளது: அருந்திய நஞ்சு அமுதாக்கிய அம்பிகை!
இதில் குறிப்பு — க்ஷீரசமுத்திர மந்தனத்தில் அசுரர்களும் தேவத்துளும் கடலை முறுக்கும்போது, உயிரைக் கொல்லவல்ல கடுமையான காலக் குடமம் (அலாலநஞ்சு) எழுந்தது. அதை அருந்தி உலகை காப்பதற்காகத் தலையாயது சிவபெருமான். ஆனால் அந்த நஞ்சு அவனைப் பிழியச் செய்யாமல், கந்தம் சிவந்து அழகிய புண்ணியச் சின்னமாக மாறச்செய்ததும், அதை “அமுதாக்கியது” யாரெனில் அபிராமித்தாயின் அருள் தான். அதாவது, ஆபத்தும் அழிவும் கூட அவளது அருளினாலே அமுதமாக மாறுகின்றன. இது ஒரு மிகப் பெரும் உவமை: அவளின் கருணை இல்லாமல் நஞ்சேற்பட்ட சிவனும் காப்பாற்றப்பட முயலுவான்; அவள் இருந்ததால், நஞ்சும் கூட புனிதச் சின்னமாகியது.
பட்டர் பின்னர் அவளை “அம்புயமேல் திருந்திய சுந்தரி அந்தரி” என அழைக்கிறார். அம்புயம் (தாமரை) மீது பிறந்தவளாகவும், சுத்த மங்களம் நிறைந்த சுந்தரி, மற்றும் அந்தரி என்ற சொல்லால் வானம் போல எல்லையற்ற பரவலை உடையவளாகவும் அவள் சித்தரிக்கப்படுகிறாள். இயற்கையே அவளை நிறுவுகிறது. அவளது பரப்பும் உள்ளமும் எல்லையற்ற வானத்தின் உருவமாய் எதிரொலிக்கிறது.
இத்தனைப் பெருமையையும் கூறிய பின், பட்டர் இறுதியில் தன் கருத்தை மிக எளிமையாகக் கூறுகிறார்: “அவளது திருவடிதான் என் தலையில் நிலையாக இருக்க வேண்டும்”. உண்மையான பக்தனுக்கு வேறு வேண்டுதல் ஒன்றுமில்லை — தாயின் பாத அருள் நம் தலையில் உறுதியாக நிலைபெறட்டும் என்ற பிரார்த்தனைதான் எல்லோரும் விரும்பும் உயர்ந்த பலன்.
உண்மை (தத்துவ விளக்கம்)
வேதங்களின் உள் அர்த்தம் மிகக் கடினமானது, ஆனால் அதைக் கற்றுக்கொடுக்கக் கூடியது தெய்வீகத் தாய். உலகில் வரும் நஞ்சும், துன்பமும் கூட அவளது அருளால் அமுதமாக மாறும்; அதனால் வாழ்க்கையின் கஷ்டங்களுக்கு அவள் மட்டுமே தீர்வாக இருப்பாள். தெய்வம் (சிவன்) கூட அவளது சக்தியால் தான் உலகைக் காப்பாற்றுகிறான்; அதனால் சக்தியினின்றி எதுவும் இயங்காது என்கிற சித்தாந்தம் இங்கே வலியுறுத்தப்படுகிறது. பரம்பொருளை அடைய விரும்புவோருக்கு தெய்வீகத் தாயின் திருவடிதான் பாதுகாப்பு, உறுதி, இறுதி இலக்கு.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
“முப்புரை செப்புரை செய்யும் புணர் முலையாள்” — வேத தத்துவமும் தாயின் பாலூட்டும் பரிவும் ஒரே வடிவில் சந்தித்துள்ள அற்புத உவமை. இது பக்திப் பரவசத்தை அழகுடன் காட்டுகிறது.
“வருந்திய வஞ்சி” — வலி, துன்பத்தை அஞ்சாமல் எதிர்கொள்ளும் வீரமும் பெண்ணிய அழகும் கலந்த சிறந்த உவமை.
“அருந்திய நஞ்சை அமுதாக்கினவள்” — ஒன்றை மறுபடியும் முற்றிலும் மாறாக மாற்றும் சக்தி. (மரணம் → வாழ்வு, நஞ்சு → அமுது). இது தெய்வீக மந்திரத்தின் கலைமயம் நிறைந்த அழகு.
பாடலின் இறுதி “என் சென்னியதே” என்ற இடத்தில் வரும் வலிமை — கவிதை தத்துவத்திலிருந்து தனிப்பட்ட பக்தியின் பாச உரையாடலாக இறங்கி நிற்கும் இடம்.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் நமக்கு மிகச் சிறந்த விழிப்புணர்வைத் தருகிறது. வாழ்க்கையில் எத்தனை நஞ்சுகள் வந்தாலும், அவற்றை அமுதமாக்க இயல்புடையது அபிராமியின் அருள். மனிதனுக்கு விளைவிக்கும் எல்லாத் துன்பங்களையும், கஷ்டங்களையும் அவளது பாதத்தில் சார்ந்தவுடன் வெற்றியில் மாறச் செய்யலாம். மேலும், அவளது புணர்ந்த முலைகள் என்பவை மனிதனுக்கான தெய்வீகத் தாய்மை மற்றும் நித்திய அருட்கருணையின் அடையாளம். வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள் அனைத்துக்கும் உண்மையான பொருள் அவளிடமே நிறைந்துள்ளது. எனவே மனிதனுடைய இறுதி வேண்டுதல் — அந்தத் தாயின் பாதம் என்னுடைய தலைமேல் என்றும் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதே.
ஐந்தாவது செய்யுள் சொல்லும் உபதேசம்:
வேதங்கள் அனைத்தும் விளக்கி அளிக்கிறவள் அபிராமிதான். உலகுக்கு வரும் கடினக் கசப்புகளையும் காப்பாற்றி, அந்த நஞ்சையே அமுதமாக்கச் செய்வவள் அபிராமிதான்.சிவனுக்குக் கூட உயிரும் அர்த்தமும் கொடுக்கும் சக்தி அவளே. இறுதியாய், வாழ்வில் ஏற்படும் நம் ஒவ்வொருவரின் நம்பிக்கையும் பாதுகாப்பும் ஒரே இடத்தில் தான் நிற்கும் — அதாவது அந்தத் தேவி அபிராமியின் திருவடியில்.
பாடல் 6
சென்னியது உன் பொன் திருவடித்தாமரை சிந்தையுள்ளே
மன்னியது உன்திருமந்திரம் சிந்துர வண்ணப்பெண்ணே
முன்னிய நின் அடியாருடன் கூடி முறைமுறையே
பன்னியது என்றும் உன்றன் பரமாகம பத்ததியே
விரிவான விளக்கம்
இங்கு அபிராமிப் பட்டர் தம் பக்தித் தியானத்தைத் தனது உள்ளத்தில் எவ்வாறு நிரந்தரமாக வைத்திருக்கிறார் என்பதைச் சொல்லுகிறார்.
“சென்னியது உன் பொன் திருவடி தாமரை சிந்தையுள்ளே” — தாயாரின் பொன் போன்ற திருவடிகள் தாமரைப்பூ போல மலர்ந்தவையாக உள்ளன. அந்தத் தாமரைப் பாதங்கள், பக்தனின் சிந்தையுள் நிலைத்திருக்கிறது என்பதைக் கூறுகிறார். ஒருவர் வெளியில் இடையறாது வணங்கிக் கொண்டிருக்க முடியாது; ஆனால் உள்ளம் எப்போதும் தெய்வத்தில் நிலைத்திருக்க சாத்தியம் உள்ளது. அதனால்தான் பட்டர் முதலில் தனது சிந்தையிலே அபிராமியின் பாதம் மலர்ந்து கொண்டிருப்பதை வலியுறுத்துகிறார். இது பக்தியின் சாராம்சம் — வெளி வணக்கமும் போதாது, உள்ளார்ந்த தியானம்தான் நிலையான வணக்கம்.
பின்னர், “மன்னியது உன் திருமந்திரம், சிந்துரவண்ணப் பெண்ணே” என்று சொல்லுகிறார். சிந்துர வண்ணம் கொண்ட சுந்தரி அபிராமி — சிவந்த சாயலால் கண்களைக் கவர்ந்து நிற்கும் அவள். அவளது “திருமந்திரம்” — அதாவது சாத்திரங்கள், மந்திரங்கள் அனைத்தும். அந்த மந்திரம் என் உள்ளத்தில் நிலையானதாக இருக்கிறது என்கிறார். வேதங்கள் விளங்குவதாகக் காட்டியும், மந்திரங்கள் ஜபிக்கப்படுவதாகக் காட்டியும், அவற்றின் பூரண அர்த்தம் உண்மையில் அவளிடமே நிலையாகும். சிந்தனையின் மையத்தில் தாயின் திருவடிகள்; அதோடு நாவிலும் உள்ளிலும் அவளது மந்திரம் நிலைத்து நிற்கும். இதுவே பட்டருக்குச் சாம்பற்றிய பூரண பக்தி.
அடுத்து, “முன்னிய நின் அடியாருடன் கூடி முறைமுறையே” என்று குறிப்பிடுகிறார். அபிராமியின் அடியார்கள், அவளை வணங்கிப் பாடுவோர், வழிபடுவோர், அவள் கருணையில் வாழ்பவர். அவர்களோடு இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். மனித வாழ்வில் நல்ல சங்கம் மிக முக்கியம். எத்தனை முறை எத்தனை தடவை சந்திக்கவேண்டுமோ, ஒவ்வொரு முறைமுறையும் அந்த அடியார்களோடு சேர்ந்து பயின்று உண்மை வாழ்க்கையைச் செலவிட வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறார். இது பக்தியின் இரண்டாம் பரிமாணம் — தெய்வத்தின் அருள் மட்டுமன்றி, தெய்வ பக்தர்களுடன் கலந்தாளிக்கவும் அவசியம்.
இறுதியில் — “பன்னியது என்றும் உன்றன் பரமாகம பத்ததியே” என்கிறார். இந்த ‘பன்னியது’ என்ற சொல்லின் பொருள் — அங்கங்கே ஓங்கி ஓசையாகப் பாடப்படவேண்டியது. அதாவது, உன்னுடைய பரமாகம பாத்தியம் (உன்னுடைய பரம ஆனந்தமய சேவை, உன்னுடைய புனித பரம்பொருள் பற்றிய தூது) என்றும் சொல்லப்பட வேண்டும், பாடப்பட வேண்டும் என்பதே. என் வாழ்க்கை என்பது உன்னைப் புகழும் கீர்த்தனையாகவே எப்போதும் மலர வேண்டும் என்று பட்டர் பிரார்த்திக்கிறார்.
உண்மை (தத்துவ விரிவாக்கம்)
தியானம்: தெய்வத்தின் பாதங்கள் நம் “சிந்தையுள்” தங்கினால் அது நித்திய வணக்கமாகும். வெளியில் செய்கிற வழிபாடு தற்காலிகம்; உள் வழிபாடே சாந்தி தருவது.
மந்திரம்: தெய்வம் தந்து நிற்கும் மந்திரம் நம் உள்ளத்தில் நிலைபெறும்போது அது வாழ்க்கையே மந்திரமாக உடனேயே மாறிவிடும்.
சத்சங்கம்: பக்தர்களுடன் வாழ்தல் அவசியமானது. நல்ல சங்கம் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு அவசியமாகிறது.
பரமானந்த பாடல்: இறுதி குறிக்கோள் — வாழ்க்கையே பக்தி பாடலாக மாற வேண்டும். செயல், சிந்தனை, சொல் அனைத்தும் சேர்ந்து தெய்வத்தின் மகிமையைப் பாட வேண்டும்.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
“பொன் திருவடித் தாமரை” எனும் சொற்றொடர், தாயின் பாதங்களைப் பொற்கொடி போலவும் தாமரையாய் மலர்ந்ததாகவும் வர்ணிக்கிறது. பொன் → விலையுயர்ந்தது; தாமரை → தூய்மை. இதனால் அவளது பாதங்கள் செல்வமும் சாந்தமும் ஒன்றாகக் கலந்து நிற்கின்றன என்ற கற்பனை உருவாகிறது.
“சிந்துரவண்ணப் பெண்ணே” — சிவப்பு நிறம், பாசமும், சக்தியும், உயிர்ச்செழிப்பும் குறிக்கிறது.
“முன்னிய நின் அடியார்” — பழமையான, உயர்ந்த பக்தர்கள், காலந்தோறும் தெய்வத்தை வணங்கிச் சத்தியத்தில் நிலைத்திருப்பவர்களுடன் சேர்ந்து வாழ்ந்தால் வாழ்வின் நிறைவு.
“பன்னியது” — சங்கீதம் போல பாடப்படவேண்டிய நிலையான நமஸ்காரம். வாழ்க்கையே ஒரு பாடலாகிறது.
ஆன்மீகப் கருத்து
இந்தப் பாடல் எங்களுக்குச் சொல்லும் முக்கியமான செய்தி:
பக்தியின் முழுமை என்பது மூன்று அடித்தளங்களில் அமைகிறது: தெய்வ தியானம் (பாதங்கள் சிந்தையில் தங்குதல்), மந்திர ஜபம் (திருமந்திரம் மனதில் நிலைத்திருத்தல்), சத்சங்கம் (அடியார்களுடன் முறைமுறையாகக் கூடல்).
இம்மூன்றையும் பின்பற்றும்போது வாழ்க்கையே ஒரு பரமகீர்த்தனமாக மாறும்; அதுவே பக்தியின் பரம இலக்கு.
அறிந்துகொள்ளக்கூடிய வெளிப்படுத்தல் என்னவென்றால், பக்தன் ஒருவனுக்கு தன்னுடைய வாழ்வில் எது வேண்டுமோ அதை மிகத் தெளிவாகக் கேட்டுக் கொள்கிறார்: என் உள்ளத்தில் உன் பாதம் அமையவேண்டும், உன் மந்திரம் நிலைவாய்ப்படவேண்டும், உன் அடியார்களோடு பூமியில் வாழும் சந்தோஷம் உண்டாக வேண்டும், இறுதியாக என் வாழ்வு முழுவதும் உன்னுடைய பரமாகமப் பாடலாய் பன்னிப் பாடப்பட வேண்டும். இதைத்தவிர வேறு வேண்டுதல்கள் எதுவும் இல்லை என்கிறார்.
பாடல் 7
ததியுறு மத்திற் சுழலும் என் ஆவிதளர் விலதோர்
கதியுறு வண்ணம் கருது கண்டாய் கமலாலயனும்
மதியுறு வேணி மகிழ்நனும் மாலும் வணங்கியென்றும்
துதியுறு சேவடியாய் சிந்துரானன சுந்தரியே
விரிவான விளக்கம்
செய்யுளின் தொடக்கம் கணிசமாகக் கூறுகிறது – “ததியுறு மத்திற்சுழலும் என் ஆவி”.
“மத்” என்பது கடலுக்கோ, தண்ணீருக்கோ உவமை; அலைபாயும் நீர்மத்தில் மிதக்கும் படகு எப்போதும் அலைகள் எதைச் செய்கிறதோ அதன்படியே சுழன்று அலைந்து கொண்டிருக்கிறது. அதுபோல மனிதனின் ஆவி இந்த உலகில் சோதனைகளாலும் ஆசைகளாலும் விரும்பாமல் அலைந்து கொண்டே இருக்கிறது. கவிஞர் இங்கு தன் ஆவியை ஒப்பிடுகிறார் — நானும் அலைபாயும் கடலில் படகின் நிலையைப் போல சுழல்கிறேன், நிலையற்று, மனத்தளர்ச்சி அடைந்து போகிறேன்.
அதற்குப் பின்பு அவர் விலக்குக் கோருகிறார். “விலதோர் கதியுறுவண்ணம் கருதுகண்டாய்” — இந்த நிலையற்ற ஆன்மாவுக்கு ஒரு நிலையான “கதி” வேண்டும். அதாவது, என் வாழ்க்கை அலைபாய்ந்து கொண்டிருக்கும் துன்ப நிலையில் அல்லாமல், உன் அருளால் சறுக்கியடையாமல் நிலையான இறுதி முகாமைச் சேரவேண்டும். அதை மனதில் தெளிவாகக் கருதி என்னை வழிநடத்த வேண்டும் என்று தாயாரிடம் வேண்டுகிறார். இங்கு “விலது” என்ற சொல் ‘வேறுபட்ட, உயர்ந்த’ எனப் பொருள் தரும். உலகின் சாதாரண வழிகள் அனைத்தையும் தாண்டி, எண்ணற்ற பிறவிகளைத் தாண்டி செல்லும் பரமகதியை அவனருள் வேண்டும் என்பதே கவிஞரின் வேண்டுதல்.
அடுத்து அவர் அவளது மஹிமையை வலியுறுத்துகிறார்: “கமலாலயனும் (பிரம்மாவும்), மதியுறு வேணி மகிழ்நனும் (சிவனும்), மாலும் (விஷ்ணுவும்) வணங்கியென்றும்.”
பிரம்மா, சிவன், விஷ்ணு மூவரும் பிரபஞ்சத்தின் தலைவர்கள். ஆனால் இங்கு பட்டர் சொல்வதாவது, அந்த மூவரும் கூட உன் திருவடிகளைத் தாழ்ந்து வணங்குகின்றனர். இந்தக் கருத்து, சக்தி தத்துவத்தின் உச்சிப்படி. சக்தியே மூவருக்கும் ஆதாரம்; பிரம்மா படைக்க, விஷ்ணு காப்பாற்ற, சிவன் அழிக்க — இவர்களுக்கும் முதன்மைச் சக்தி அபிராமியாகவே நிற்கிறது. அதனால், உன்னையே மூவர் கூடியும் வணங்குகின்றனர் என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார்.
கடைசியில், அழகிய அடியால் கவிஞர் உருக்கமாகத் தாயின் அழகைத் தொடுகிறார்: “துதியுறு சேவடியாய் சிந்துரானன சுந்தரியே”.
இங்கு அவர் கூறுவது: உன் பாரதிக்குரிய சேவடியை நான் எப்போதும் புகழ்ந்தே வாழ வேண்டும். “சிந்துரானனம்” — அவளது முகம் சிந்தூரம் பூசியது போல சிவந்த நிறத்துடன் கம்பீரமாக ஒளியூட்டுகிறது. அத்தகைய அற்புதமான சுந்தரி தாயே, உன் அழகு என் மனத்தில் விழுந்து என்றும் வழிபடும் உணர்வை உருவாக்கட்டும்.
உண்மை (தத்துவம்)
மனித வாழ்க்கை அலைபாயும் கடலில் படகைப் போல நிலையற்றது; மனம் தளர்ந்து எங்கே தள்ளப்படும் என அறியாத நிலையில் உள்ளது.
தெய்வ கருணை மட்டும் தான் அந்த ஆவியை நிலைபெற்ற “வேறுபட்ட கதி”க்குக் கொண்டுசெல்லும்.
பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் போன்ற பெரிய தெய்வங்கள்கூட இறுதியில் வணங்க வேண்டியதே — பராசக்தி அபிராமியின் பாதம் என்பதே சித்தாந்தம்.
அந்தத் தெய்வத்தின் முகம் சிந்தூரச்சாயம் பூசிய சுந்தரி முகமாக விளங்குகிறது; அதி இனிமை, அன்பு, அருள் அனைத்தும் ஒருங்கு பிரதிபலிக்கின்றன.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
“ததியுறு மத்” — கடலலைகளின் அலைபாய்ச்சலைக் காட்டும் சொல். ஆன்மாவின் அலைப்பை மிகத் தெளிவான உவமையால் சித்தரிக்கிறது.
“விலதோர் கதி” — சாதாரண கதி அல்ல; வேறுபட்ட, உயர்ந்த முடிவு, அதாவது பரமகதி. இதன் வலிமை, சிறிய வாழ்க்கைச் சுமைகளைக் கடந்து ஆன்மாவின் இறுதி முகாமை நோக்கிச் செல்லும் ஒரு மேம்பட்ட சிந்தனையாகிறது.
“கமலாலயனும்… மாலும்” — மூன்று பெரிய தெய்வர்களையும் ஒரே பூங்கொத்தாகக் காட்டி, அவர்களுக்கும் மேலானவளாய் சக்தியை உயர்த்துகிறது.
“சிந்துரானன சுந்தரி” — எழுச்சி தரும் சிவப்பு நிற முகம்; அருளும் சக்தியும் அழகும் ஒரே சொற்படியாக.
ஆன்மீகக் கருத்து
இந்தச் செய்யுள் நமக்கு மிக முக்கியமான நினைவூட்டலைத் தருகிறது:
வாழ்க்கையின் பல பிரச்சினைகள், ஆசைகள், மயக்கம் ஆகியவை நம் உள்ளத்தை அலைபாயச் செய்யும்.
அதிலிருந்து நம்மை மீட்டுக் காப்பாற்றுவதற்கு ஒரே வழி அபிராமித் தாயின் பாதம்.
உலகத்தையே ஆளும் தெய்வங்களுக்குக் கூட ஆதாரமாக இருக்கிற பராசக்தி, சாதாரண மனிதர்களுக்கு எவ்வாறு துணையாவாளோ அதைச் சிந்திக்க வேண்டும்.
அவளுடைய முகம் சிவந்த சிந்தூரம் போல விளங்கும் சுந்தர முகம்; அதை உளமாற பார்ப்பவன் எப்போதும் உறுதியான கதி அடைவான்.
ஏழாவது செய்யுள் சொல்வதன் சாரம்: “என் ஆவி கடல் அலைபாயும் படகைப் போல தொலைந்து போகிறது; எனக்கு நீ அளிக்கும் வேறுபட்ட உயர்ந்த கதிதான் பாதுகாப்பு. பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவனுக்குக் கூட நீ வணக்கத்தக்கவள்; அப்படியிருக்கையில், என்னைப் போன்ற சாதாரண மனிதனுக்கு அல்லவா மிகப் பெரிய துணை? ஆகையால், சிந்தூரச் சாயமுடைய முகம் கொண்ட சுந்தரி தாய், உன் புனித பாதங்கள் என் ஆன்மாவுக்குக் கதியாகத் தங்கட்டும்.”
பாடல் 8
சுந்தரி எந்தை துணைவி என் பாசத்தொடரை யெல்லாம்
வந்தரி சிந்துர வண்ணத்தினாள் மகிடன் தலைமேல்
அந்தரி நீலி அழியாத கன்னிகை ஆரணத்தோன்
கந்தரி தைத்தலத்தாள் மலர்த்தாள் என் கருத்தனவே
விரிவான விளக்கம்
செய்யுள் தொடக்கத்தில் கவிஞர் அபிராமியை உருக்கமாக அழைக்கிறார்:
“சுந்தரி எந்தை துணைவி” — அவர் அவளை மூன்று நிலைகளில் அழைக்கிறார்:
சுந்தரி : அழகின் உச்சம், ஆன்மாவின் கவர்ச்சி, கருணை நிறைந்தவள்.
எந்தை : தாய் மட்டுமல்ல, தந்தையாகவும் காக்கும் பாதுகாவலர்.
துணைவி : வாழ்க்கைப் பாதையில் தோழியாக இருந்து வழிநடத்தும் துணை.
இதில் கவிஞர் வேண்டுவது என்னவென்றால், நான் ஒருவனாக இல்லை; தாயும் தந்தையும் தோழியுமாய் நீ என் வாழ்க்கையின் அனைத்துப் பொருட்களாக இருக்கிறாய். இதுவே பக்தியின் வீரம் – மனித உறவுகளில் நாம் எதிர்பார்க்கும் பரிபூரண பாசத்தை, ஒரே தெய்வீகத் தெய்வத்தில் காண்கிறார்.
அடுத்ததாக, “என் பாசத் தொடர் எல்லாம் வந்தறி” என்கிறார். எனது பாசத்தால் கட்டுண்ட சொற்கள், எண்ணங்கள், கருத்துகள் அனைத்தையும் அவள் அறிந்துவிட்டாள். அதாவது, மனத்தின் உள்ளங்கனிந்த அன்பையும் தாயை நோக்கிய உருக்கத்தையும் வாய் மூலம் எப்படி சொலாம் என்று யோசிக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை: அவளுக்கு தெரியும். பக்தியின் தன்மையே இதுதான் — சொல்ல முடியாத துன்பங்களையும் மகிழ்ச்சிகளையும் முன்னமே அறிந்து கருணையால் அணைத்துக்கொள்ளும்.
பின் பட்டர் அவளை “சிந்துரவண்ணத்தினாள்” என்பார். சிவந்த சாயலால் ஒளிரும் அபிராமி. அந்த சிவப்பு நிறம் சக்தியையும், பாசத்தையும், உயிரின் வெப்பத்தையும் குறிக்கிறது. சிவந்த முகம் பார்த்தால் அச்சமெல்லாம் மறைந்து நம்பிக்கை பெருகும். அதையே அவர் சற்றே அழகு கட்டுரைக் காட்சியாய் சொல்கிறார்: அந்த சிவநிறத் தாயார்தான் “மகிடன் தலைமேல் எந்தரி நீலி”.
இது விஷ்ணுவின் மகிழ்ச்சி சின்னமான மஹாலட்சுமி போன்று, வானின் எல்லையற்ற நீல வண்ணத்தில் விரிந்து நிற்கும் அற்புத சக்தியாய் அபிராமி விளங்குகிறாள்.
அடுத்து, “அழியாத கன்னிகை” என்று அவர் வர்ணிக்கிறார். உலகம் பழையதாய் அழிந்தாலும், காலம் அழிந்தாலும், பிறவிப் பிறப்புகளெல்லாம் முடிந்தாலும், அழியாத சக்தி ஒன்றே — பரம்பொருள் அபிராமி. அவள் எக்காலத்திலும் மங்காத அழகு, குறையாத குணம், கருணை நிறைந்த கன்னிகையாக நிற்கிறாள். இங்கே “கன்னிகை” என்ற சொல்லின் பொருள் — எதனாலும் பாதிக்கப்படாத பரிசுத்தம். இது தத்துவ உண்மையில் சக்தியை அழிவற்ற பரிபூரண பிரம்மசக்தி எனக் காட்டுகிறது.
அடுத்து, அவர் அவளது தொடர்பை வேதங்களுடன் காட்டுகிறார்: “ஆரணத்தோன் கந்தரி தைத்தலத்தாள்” — ஆரணம் என்பது வேதம், ஆரணத்தோன் என்றால் வேதங்களை எல்லாம் கற்றும் கொண்டு வரும் ப்ரஜாபதி, யஜ்ஞங்கள் மற்றம் அனைத்தையும் நடத்தும் மறை. அந்த வேதத்தின் ஆதாரம் யார்? — அபிராமிதான். அவளே அந்த வேதங்களின் ஆழ்ந்த ரகசியத்தைக் கைவசம் கொண்டவள். வேதம் நிகழ்த்தும் யாகங்களும் அறங்களும் அபிராமி சக்தியில் தான் சேர்ந்துவிடுகின்றன. “கந்தரி” என்ற சொல், வலிமையுள்ள சக்தியை குறிக்கிறது. அவளே அந்த வலிமையின் தளமாக இருக்கிறாள்.
கடைசியில், “மலர்த்தாள் என் கருத்தனவே” என்று கவிஞர் பாடுகிறார்.
இதன் பொருள்: அவளது அழகிய மலர்ந்த பாதங்கள் எனது ‘கருத்து’ — சிந்தனை, உள்ளம் — இவற்றின் அடிப்படை ஆசையும் குறிக்கோளுமாக இருக்கின்றன. எனது சிந்தனைகளின் இறுதி முடிவு இன்னும் வேறு ஒன்றுமில்லை, அபிராமியின் பாதமே.
உண்மை (தத்துவம்)
அபிராமி எல்லா உறவுமாய் நிற்கிறாள் – தாய், தந்தை, துணைவி. எந்த மனித உறவையும் தாண்டி, மனம் அவளிடமே பூரணமாக இருக்க முடியும்.
பக்தனின் மனப்பாசத்தையும் நினைவுகளையும் தெய்வம் முன் அறிவது; சொல்ல முடியாவிட்டாலும் அது உணரப்படுகிறது.
அவள் “சிந்துரவண்ணம்” – சக்தி, கிருபை, உயிரின் உயிர்த்துடிப்பு.
அவள் “அழியாத கன்னிகை” – காலம் கடந்தும் அழியாத நித்திய சக்தி.
வேதங்களின் மூலமும் ஆதாரமும் அவளே; வேதம்தான் கற்றுக் கொடுக்கும் பரமானந்தம் அவளிடம் நிற்கிறது.
அவளது பாதமே சிந்தனையின் குறிக்கோள்.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
கவிஞர் தொகுப்புகள்: சுந்தரி – எந்தை – துணைவி என ஒரே சொற்றொடரில் நிறைவு கொண்ட புகழைச் சுருக்கமாக்குகின்றார்.
“சிந்துரவண்ணத்தினாள்” – நிறத்தின் பல பரிமாணங்களை உள்ளடக்கிய உவமை; அழகு + சக்தி + உயிர்ப்புத்தன்மை.
“அழியாத கன்னிகை” — பரமசுத்தியான, அசுத்தம் படாத, அழியாத பரிபூரண நிலையை ஒரே சொல்லில் நயம் படைத்துக் காட்டுகிறார்.
“மலர்த்தாள் என் கருத்தனவே” — சிந்தனையே ஒரு மலர்ச்சியாய், அதன் அடிப்படை உன்னோடு முடிகிறது என்ற பாவனை.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கும் முக்கியத்துவம்:
பக்தியின் உண்மை — தெய்வம் உறவுகள் அனைத்தையும் ஒன்றான ஆதாரமாக நிற்கிறது. மனிதன் எதிர்பார்ப்பவை எல்லாம் (அன்பு, பாதுகாப்பு, துணை, அழியாத உறவு) அவளிடமே இருக்கிறது.
ஆன்மாவின் ஆசைகள் மாறினாலும், உண்மையில் மனத்தின் குறிக்கோள் தெய்வ பாதம்மேல் முடிகிறது.
உலகின் பரிமாணங்கள் அழிந்தாலும் அழியாத ஒன்று அவளது பராசக்திதான்.
எட்டாவது செய்யுள் சொல்வதன் சாரம்:
“அபிராமி சுந்தரி, நீ எனக்குத் தாய், தந்தை, துணைவி — பாசமாய் அனைத்தும். என் மனம் உருகிப் பாசமாய் சொன்னதை நீற்குத் தெரியும். சிவந்த சாயலோடு வானளவு விரியும் அருள்தோன்றி, அழியாத பரமசுத்தி கன்னிகையாக, வேதங்களின் ஆதாரமாக, நீயே எனது உள்ள சிந்தனையின் ஒரே மலர், ஒரே பூரண குறிக்கோள்.”
பாடல் 9
கருத்தன எந்தைதன் கண்ணன் வண்ணக் கனகவெற்பிற்
பெருத்தன பால் அழும் பிள்ளைக்கு நல்கின பேரருள்கூர்
திருத்தன பாரமும் ஆரமும் செங்கைச் சிலையும் அம்பும்
முருத்தன மூரலும் நீயும் அம்மே வந்தேன் முன் நிற்கவே
விரிவான விளக்கம்
இந்தச் செய்யுளில், அபிராமி தாயாரின் பன்முகக் கருணைப் பரிமாணங்களை அபிராமிப்பட்டர் விளக்குகிறார்.
முதலில் — “கருத்தன எந்தைதன் கண்ணன் வண்ணக் கனகவெற்பில் பெருத்தன பால் அழும் பிள்ளைக்கு நல்கின பேரருள்”.
இங்கு கவிஞர் பகவானின் உருவங்களைக் கொண்டு தாயின் கருணையைச் சொல்கிறார்.
“கருத்தன எந்தைதன் கண்ணன்” — தாயின் சிந்தனை, பாசம், பால் குடிக்கும் சிறு குழந்தையை நடத்தும் அருட்பாசத்தைப் போல் இருக்கிறது. “கண்ணன்” என்பதால் பாசமிகு தமிழில் கிருஷ்ணனின் காட்சியும் வெளிப்படுகிறது. குழந்தையின் அப்பாவி அழுகையைக் கண்டதும் தாய் ஒருமையில் பால் வழங்குவாள். தாய் பிள்ளையின் எண்ணத்தை முன்னமே புரிந்து கொள்ளுகிறாள். அதுபோல, அபிராமி தாயும் பக்தர்களின் மனத்துக்குள் எழும் சிறிய பாசவாக்கியங்களையும் முன்கூட்டியே உணர்ந்து அருள் வழங்குகிறாள் என்பதே.
“கனகவெற்பில் பெருத்தன” — தங்க மலையைப் போல உயர்ந்து நிற்கிற அவளது மகத்துவம்; பால் அழும் குழந்தைக்குப் பக்கம் வந்து பால் குடிப்பிக்கும் ஆழ்ந்த கருணை. அதனால் அவள் பரிபூரண அரவணைப்பின் உச்சம் ஆக வெளிப்படுகிறாள்.
அடுத்து, “திருத்தன பாரமும் ஆரமும் செங்கைச் சிலையும் அம்பும்” — இங்கு அபிராமியை வீர சக்தியுடனும் அழகுடனும் சித்தரிக்கிறார்.
திருத்தனம் என்பது அழகிய, நேர்த்தியானது.
பாரம் என்றால் பாதுகாப்பும் ஆற்றலும்.
ஆரம் (அலங்காரங்கள், மங்கள ஆபரணங்கள்)
அவளது கைகளில் வில் மற்றும் அம்பு.
இந்தக் காட்சிகள் அனைத்தும் ஒன்றாக இணைந்தால், அவளது மேன்மை இரண்டு உலகங்களையும் காட்டுகிறது:
பாசத்தோடு பிள்ளைகளுக்கு அருள்கொடுக்கும் தாய்மை.
வில், அம்பு ஏந்தி அரக்கர்களைக் காப்பாற்றும் வீர சக்தி.
அதாவது, அபிராமி தாயின் இயல்பு அன்பும் வீரமும் சமமாகத் திகழ்வதே.
கடைசியில், “முருத்தன மூரலும் நீயும் அம்மே வந்தேன் முன் நிற்கவே” என்றார்.
“முருத்தன்” என்பது முருகன்.
“மூரல்” என்பதில் சிவபெருமான் குறிக்கப்படுகிறார்.
இங்கே கவிஞர் கூறுவது: சிவனும், விஷ்ணுவும், முருகரும் – உன் பராசக்தியால்தான் அருள் பெற்றனர். அவர்களும் நீயாகவே விளங்குகிறாய். அம்மே அபிராமி! நான் உன் முன் வந்து நிற்கிறேன்.
இங்கு பக்தனின் உள்ளம் வெளிப்படுகிறது. அவன் சொல்வது – என்னைப் பாதுகாக்க உன்னைவிட வேறு யாரைக் காணவேண்டுமோ? உன்னுள் சிவனும், முருகனும், விஷ்ணுவும் அங்கமாய்ப் பரவி நிற்கிறார்கள். ஆகவே, நான் வந்தேன், உன் முன் நிற்கிறேன். உன் பாதப் பலனையே நாடுகிறேன்.
உண்மை (தத்துவம்)
அபிராமி தாய் பக்தன் சிந்தனைக்கும் முன் அவனது தேவையை உணர்ந்து அருள் தருகிறாள்.
பால் அழும் பிள்ளைக்கு ஓடியெதிர்படி தாய் பால் கொடுப்பது போல, பக்தனின் சிறிய வேண்டுதல்களுக்கும் அவள் உடனே அருள் வழங்குகிறாள்.
தாய்மை மட்டுமின்றி, அவள் வீரமாக ஆயுதங்களும் அலங்காரங்களும் ஏந்தி அரக்க சக்திகளை அழித்து, பக்தர்களை காப்பாற்றுகிறாள்.
சிவன், முருகன், விஷ்ணு – இவர்கள் சக்தியின் பிரிவுகள். சக்தி இல்லாமல் இவர்களும் இல்லை. ஆகவே பரம்பொருள் அபிராமியே.
பக்தனின் இறுதி நம்பிக்கை – நான் உன்னுடைய முன்னிலையில் நிற்கிறேன்; நீயே என்னுடைய காவலரும, துணைவருமாய் இருக்க வேண்டும்.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
குழந்தைக்கும் தாய்க்கும் இடையே உள்ள பாச யோகத்தை ஒப்பிட்ட “பால் அழும் பிள்ளை” உவமை மிகவும் இனிமை.
“கனகவெற்பில் பெருத்தன” – தங்கமலை போல மின்னும் அவளது மேன்மை; அளவிட முடியாத பொலிவு.
வில், அம்பு, ஆபரணம் ஆகியவை சங்கீத காட்சி போல தெளிவாக வரைகின்றன; அதேசமயம் தாயின் முகத்தில் பாச புன்னகை. கருணையும் கம்பீரமும் கலக்கும் காட்சி.
“முருத்தன மூரலும் நீயும்” — குறியீட்டுப் பாணியில், தெய்வங்களைத் தொகுத்துக் கொண்டு சக்தியின் பூரணத்தை ஒரே அடியில் காட்டுகிறது.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் பக்தருக்கு ஒரு நிச்சயத்தை ஏற்படுத்துகிறது:
அபிராமி கருணை எப்போதும் முன்னரே உண்டாகிறது என்று நம்பிக்கை தருகிறது. நம்முடைய குறைகள் அவளிடம் சொல்லும் முன்பே அவளது அருள் ஆரம்பமாகிவிடுகிறது.
அவளது சக்தி தாய்மையும் ஆற்றலுமாக ஒன்றாகத்தான் உள்ளது; கருணையாலும் வலிமையாலும் பாதுகாக்கிறாள்.
அவள் இல்லாமல் சிவனும், முருகனும், விஷ்ணுவும் இயங்கமுடியாது என்பதால், பக்தனுக்கு மிகப் பெரிய துணை யார் என்ற குழப்பமே இல்லாமல் விடைகொடுக்கிறது.
ஒன்பதாம் செய்யுள் சொல்லும் கருத்து:
“என் சிந்தனையையே அறிந்து பால் அழும் பிள்ளைக்கு தாய் பால் வழங்குவது போல எளிதில் அருள் தருகிறவளே, ஆயுதங்களை ஏந்தி யானையாய் பொலிந்து பக்தர்களைக் காப்பவளே, சிவனும், முருகனும் நீ தான், அபிராமி அம்மையே! நான் இன்னும் வேறு யாரை நம்புவேன்? உன்னால் மட்டுமே என் வாழ்வின் பாதுகாப்பு இருக்கிறது; அதனால்தான் உன் முன் வந்து நிற்கிறேன்.”
பாடல் 10
நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் நடந்தும் நினைப்பதுன்னை
என்றும் வணங்குவது உன்மலர்த்தாள் எழுதாமறையின்
ஒன்றும் அரும்பொருளே அருளே உமையே இமயத்து
அன்றும் பிறந்தவளே அழியா முத்தி ஆனந்தமே
விரிவான விளக்கம்
தொடக்கத்திலேயே பட்டர் கூறுகிறார்: “நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் நடந்தும் நினைப்பது உன்னை”.
இது மனித வாழ்க்கையின் அனைத்து நிலைகளையும் குறிக்கிறது.
நின்ற நிலையிலும்,
இருந்த (உட்கார்ந்த) நிலையிலும்,
கிடந்த (படுக்கும்) நிலையிலும்,
நடந்த (அசையும், பவனி செய்யும்) நிலையிலும் —
எந்த நிலையில் இருந்தாலும் மனம் எப்போதும் நினைக்க வேண்டியது அபிராமி தாயையே. அதாவது, பக்திக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட நேரம், இடம் இல்லை. பக்தி எந்நேரமும், எங்கும் இருக்க வேண்டும் என்பதே. இங்கு பட்டர் தன் வாழ்வின் முழுதும் நிறைந்து நிற்கும் சிந்தையை வெளிப்படுத்துகிறார்: என் நினைவில் அனைத்துக் காலங்களிலும் நீயே இருக்கிறாய்.
அடுத்து, “என்றும் வணங்குவது உன் மலர்த்தாள்” — தனிப்பட்ட விருப்பமோ, உலக ஆசையோ இல்லாமல், என்றும் வணங்க வேண்டியது ஒரே ஒன்று: அபிராமியின் மலர்ந்த திருவடிகள். மலர்த்தாள் என்ற உவமை மிக இனிமை. மலர் எப்போதும் தூய்மையையும் மென்மையையும் மணத்தையும் தருகிறது. அந்த மலர்ப்போல் அவளது பாதங்களில் சாந்தமும் தூய்மையும் பூரண அருளும் இருக்கிறது.
அடுத்த வரிகள் மிக ஆழ்ந்த தத்துவம் கொண்டவை: “எழுதா மறையின் ஒன்றும் அரும் பொருளே”.
எழுதா மறை = ஒலித்துக் கூறப்படும் வேதம் (ஓலை மீது எழுதப்படாமல் வாய்மொழியால் பரவியது). அந்த வேதங்களுக்கெல்லாம் உள்ளார்ந்த அர்த்தம் ஒன்று இருக்கிறது. அந்த அரிய பொருள்தான் அபிராமி. வேதங்கள் அனைத்தும் பிரபஞ்சத்தின் உண்மை குறித்து சொல்லினாலும் அதன் சாரம் ஒன்று — சக்தியின் அருளே. ஆகவே, வேதங்களின் ஆழ்ந்த அரிய பொருளாக இருக்கும் பரம்பொருள் நீயே என்று பாடகர் வலியுறுத்துகிறார்.
பின் அவர் கூறுகிறார்: “அருளே உமையே” — அவள் எந்த வடிவில் தெரிகிறாள்? கருணையே, அருளே, பரவசம் தரும் உம்மையே. தெய்வத்தை விவரிக்கும் எல்லா சொற்களையும் கடந்தும் நின்றுகொள்ளும் சொல் ஒன்றே “அருள்”. அதனால் அபிராமி = அருள்.
அடுத்து, “இமயத்து அன்றும் பிறந்தவளே” என்பார். இதன் குறிப்பு பார்வதி தேவி, இமயமலையில் பர்வதராஜனின் புதல்வியாக அவதரித்தாள். ஆனால் அது வரலாற்று கதை மட்டுமல்ல; தத்துவக் குறிப்பு என்னவெனில் — அவள் உலகிற்கு வரும் போது கூட இயற்கையின் ஆர்ப்பாட்டமாய் இமயமலைக்கே அவளது கர்ப்பம் ஆனது. பரமசுத்தியாக இருப்பவள், உலகில் பிறந்து மக்களை அருளால் காக்கும் வரை இறங்கி வந்தாள் என்பது தான் கருத்து.
இறுதி அடியில் பக்தி உச்சியில் எழுகிறது: “அழியா முத்தி ஆனந்தமே”.இந்த அபிராமி அருளைப் பெற்றால் கிடைக்கும் பலன் என்ன? அழிக்க இயலாத முத்தி. பிறவிச் சுழற்சியற்ற விடுதலை. மேலும் அது வெறும் விடுதலை என்றாலேயே போதாது; அதுவே ஆனந்தம். பரமானந்தம். இந்த ஆனந்தமே இறுதி இலக்கு. வெளிப்பட்ட இன்பங்களின் போல் இல்லை; நித்தியமான நிரந்தரமான ஆனந்தம். இதுவே உண்மையான வாழ்க்கையின் முடிவும் நிறைவும் என்று பட்டர் சொல்கிறார்.
உண்மை (தத்துவம்)
பக்தி வாழ்க்கையின் எல்லா நிலைகளிலும் (நடக்கும் பொழுது, அமரும் பொழுது, படுக்கும் பொழுது) தொடர வேண்டும் – “தியான சாதாரணம்” அல்ல, நித்திய தியானம்.வணங்க வேண்டியது மலர்ந்த திருவடிகள் மட்டுமே. உலக சுகம் மாறுபடும்; ஆனால் அவளது பாதம் நிலையானது.வேதங்களின் மறைபொருள், உலகின் எல்லா சாஸ்திரங்களின் சாரம் தாயாரே. அபிராமி = அருள். கருணை இல்லாமல் உலகமும் மோட்சமும் பெற இயலாது. அவள் பிறந்த வரலாறே மக்களுக்குக் கருணை செய்ய வந்த வடிவம். அவள் பாதமே மோட்சம், அவள் அருளே ஆனந்தம்.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
“நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் நடந்தும்” — வாழ்க்கையின் நான்கு நிலையைச் சொல்வதோடு, முழுமையான பூரணத்தைக் காட்டும் தமிழ்ச் சீரியப்பட்ட தொகுப்பு. “மலர்த்தாள்” — பாதம் மலராக இருப்பது அழகிய ஓவியம்; பக்தனின் உள்ளத்தில் மணமும் சாந்தமும் பரவுகிறது. “எழுதா மறை” — வாய்மொழி வேதங்களை நினைவுபடுத்துவதோடு, அக்காலப் பாரம்பரிய பூரண உணர்வை வரைகிறது. “அழியா முத்தி ஆனந்தமே” — இறுதி அடியில் ஆனந்தம் என்ற சொல்லின் வலிமை முழு செய்யுளையும் கறுத்து நிறுத்துகிறது.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் நமக்கு ஆழ்ந்த இரு செய்திகள் தருகிறது:
பக்தியில் வெளிப்படும் சிறப்பு “நிமிடம் மட்டும்” அல்ல; ஒவ்வொரு சிசு, ஒவ்வொரு மூச்சிலும் தெய்வ நினைவு நிலைபெற வேண்டும். உலகில் விரும்பும் பலன்கள் அனைத்தும் தற்காலிகமானவை; ஆனால் அபிராமி அருளால் பெறப்படும் “முத்தியும் ஆனந்தமும்” அழியாதவை.
பத்தாம் செய்யுள் பக்தனின் வாழ்க்கை இலக்கைத் தெளிவாக அறிவிக்கிறது:
“அபிராமியே என் வாழ்வின் எந்த நிலையிலும் நினைவுபடுபவள்; உன் மலர்ந்த பாதம்தான் என் வணக்கத்தின் ஒரே இலக்கு; வேதங்களின் அரிய பொருள் நீயே; உன் அருளே உயிரின் ஆதாரம்; இமயத்தில் பிறந்து வந்து உயிர்களுக்கு அருள் செய்த பரபராசக்தியே, நீயே அழியாப் முத்தியின் ஆனந்தமாக இருக்கிறாய்.”