அபிராமி அந்தாதி பாடல் 1 முதல் 10 வரை Click here
பாடல் 11
ஆனந்தமாய் என் அறிவாய் நிறைந்த அமுதமுமாய்
வானந்த மான வடிவுடையாள் மறை நான்கினுக்கும்
தானந்த மான சரணாரவிந்தத் தவளநிறக்
கானந்தம் ஆடரங்காம் எம்பிரான் முடிக்கண்ணியதே
விரிவான விளக்கம்
செய்யுள் ஆரம்பதே உச்சபக்தி பரவசமாகிறது:
“ஆனந்தமாய் என் அறிவாய் நிறைந்த அமுதமுமாய்” —
அபிராமி தாயை அவர் மூன்று நிலைகளில் அனுபவிக்கிறார்:
ஆனந்தமாய் – உண்மையான பரமானந்தம் அவளாகவே இருக்கிறது. மனிதன் அனுபவிக்கும் சிறு இன்பங்கள் குறுகியவை; ஆனாலும் அவை எல்லாம் அந்த நித்திய ஆனந்தத்தின் பிரதிபலிப்புகள் மட்டுமே. பக்தன் அந்தப் பரமானந்தத்துக்குள் கரையும்போது, அது நிரந்தர மகிழ்ச்சி.
என் அறிவாய் – மனிதனின் அறிவும் உணர்ச்சியும் புரிதலும் அவளால் தான் இயங்குகின்றன. நமக்குள் உள்ள ஞானம், “அறிவின் விளக்கு” என்று அழைக்கப்படுவது, உண்மையில் அவளது ஒளியின் பிரதிபலிப்பே. எனவே அவள் பக்தனுக்குக் குரு; உள்ளுணர்வு தரும் அறிவே அபிராமி.
நிறைந்த அமுதமுமாய் – அவள் தரும் அருள் அமுதமாகும். இந்த அன்பருள் நம் மனத்தில் தோன்றுகையில் உயிரே பசிக்காது, தாகப்படாது, எந்த வருத்தமும் வராது. அமுதமெனக் கூறுவதன் மூலம் பக்தர் சொல்ல ஆசைப்படுவது: அவளது அருள் உயிருக்கு நிலையான தேனும் ஊட்டமுமாக இருக்கிறது.
அடுத்து, “வானந்தமான வடிவுடையாள்” என்று சொல்கிறார். அதாவது, அவளது உருவம் வானம் போல எல்லை எல்லையற்றது. வான் எங்கு முடிகிறது? எங்கும் பரவி உள்ளது. அவளது சக்தியும் அதுபோல, மூடுபனி இல்லாத வளமான வெளிப்பரப்பாய் உள்ளது.
பிறகு, “மறை நான்கினுக்கும் தானந்த மான” என்று வர்ணிக்கிறார்.
வேதங்கள் நாலாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன – Rig, Yajur, Sama, Atharvana. அவை சொல்லும் உண்மையின் சாரம் என்னவெனில், அந்த மகாராணியின் திருவடிதான். வேதங்கள் அனைத்தும் தெய்வத்தின் முன்னிலையில் தான் நிலைத்திருக்கின்றன. வேதங்கள் அர்த்தம் தேடுகிறபோது அடையும் முடிவு ‘சக்தி’யின் பாதமே.
அடுத்து, “சரணாரவிந்தத் தவளநிறக் கானந்தம்”.
இங்கு அவளது சேவடியைப் பற்றி சொல்லுகிறார் – தாமரையை ஒத்த புனித திருவடிகள். தூய ஆவண நிறம் போன்றது; சுத்தம், மங்கலம் அங்கே நிறைந்திருக்கிறது. அந்தத் தாமரைப்பாதம் பக்தர்களுக்குச் சரணாகதி, அதில் தான் உயிர்கள் காத்துக்கொள்ளப்படுகிறது.
கடைசியில், “ஆடரங்காம் எம்பிரான் முடிக்கண்ணியதே”.
சிவபெருமான், உலகின் எம்பிரான் – அவரின் தலைமுடிக்கே ஆபரணம் போல ஒளிபரவுகிறாள் அபிராமி! அதாவது, அவன் பெருமை கூட அவளால்தான் முழுமை பெறுகிறது. சிவனின் தலைக்கிரீடம் போல அவள் விளங்குகிறாள். இதனால் சக்தித்தத்துவம் வலிமை பெறுகிறது: சிவனும் சக்தியால் தான் பெருமையடைந்தவன்.
உண்மை (தத்துவக் கருத்து)
அபிராமி பரமானந்தம்; மற்ற எல்லா இன்பங்களும் குறுகிய பிரதிபலிப்புகள் மட்டுமே.நமக்குள் உள்ள அறிவும், உணர்வும் அவளால் தாங்கப்படுகிறது. அவள் இல்லையெனில் நமக்கு ஞானம் கிடையாது.அவளது அருள் அமுதம் போல உயிரை ஊட்டியும் காப்பாற்றியும் நிற்கிறது. அவளது உருவம் வானம் போல எல்லையற்றது – அதனால் அவள் பிரபஞ்சத்தை மெய்ப்பிக்கும் சக்தி.
வேத நான்கும் சொல்லும் இறுதி இலக்கு அவள் பாதமே.
அவளது சேவடி தாமரைப்பூ போல சுத்தமும் ஆறுதலும்; பக்தர்களுக்குச் சரணமாக உள்ளது. சிவபெருமானின் தலை ஆபரணமாக அவள் விளங்குகிறாள்; அதை இல்லாமல் அவர் ஒருவனாகப் பூரணமில்லை.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
“ஆனந்தமாய் என் அறிவாய்” — பக்தி உச்சமான பாசகச் சொல்: தெய்வம் புறத்தில் அல்ல, என் அறிவாகவே விளங்குவது. “நிறைந்த அமுதமாய்” — சுவையும் உயிர்ப்பும் நிறைந்த திருவுருவம். “வானந்தமான வடிவுடையாள்” — வானம் போல எல்லையற்ற உருவம்; அற்புதமான கற்பனை.
“சரணாரவிந்தம்” — சேவடி தாமரை எனும் உவமை தமிழில் எப்போதும் சாந்தம், சுத்தம், மணம் தரும் உவமை; இங்கு அது மிக நயங்கொண்டதாக ஒளிர்கிறது. “எம்பிரான் முடிக்கண்ணியதே” — சிவனின் தலை விரும்பும் அலங்காரமாய் அவள் நிற்கிறாள் என்பது சக்தியின் அழகை மிகப்பெரிய உயர்வுடன் காட்டுகிறது.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் கூறுவது: பக்தன் எங்கு இருந்தாலும் — உடம்பில் பெற்ற ஆனந்தம், அறிவு, அருள், இன்பம் — அனைத்தும் ஒரே தெய்வீகத் தாயின் பரிசுத்த சக்தி. அவளே வேதங்களின் பொருள், அவளே சரணக் கருணை, அவளே அறிவின் விளக்கு. ஆகவே, பக்தனின் கடமை ஒரே ஒன்று: அவளது பாதத்தில் சரணாகதி அடைவதே. சிவனுக்குக் கூட மேன்மை தரும் அந்தத் தாயின் பாதம், நமக்குப் புகலிடம் என்றால் மற்றெதற்கு நம்பிக்கை தேவை?
பதினொன்றாம் செய்யுளின் சாரம்:
“அபிராமி தாயே! நீயே என் ஆனந்தம், நீயே என் அறிவு, நீயே என் அமுதம். உன் உருவம் வானம் போலப் பரவி நிற்கிறது. நான்கு வேதங்களின் அர்த்தமும் உன் பாதம்தான். உன் தாமரையான சரணப்பாதம் என் புகலிடம்; சிவபிரானின் முடிக்கண்ணியாய் விளங்கும் பரமசக்தியே, உன் பாதத்தில் நான் சரணடைந்தேன்.”
பாடல் 12
கண்ணியதுன்புகழ் கற்பதுன் நாமம் கசிந்து பத்தி
பண்ணியதுன் இரு பாதாம் புயத்தில் பகல் இரவா
நண்ணிய துன்னை நயந்தோர் அவையத்து நான் முன்செய்த
புண்ணியம் ஏது என் அம்மே புவி ஏழையும் பூத்தவளே
விரிவான விளக்கம்
முதல் வரி: “கண்ணியதுன் புகழ் கற்பது உன் நாமம்”.
அபிராமி தாயின் புகழும் நாமமும் எல்லா கண்ணியத்திற்கும் உச்சம். மனிதன் வாழ்க்கையில் எத்தனையோ பாடங்களைப் படிக்கிறான்; வேதமும் சாஸ்திரமும் கற்கிறான்; ஆனால் அவை அனைத்துக்கும் அப்பாற்பட்டு மிகக் கண்ணியமானதும் சுத்தமானதும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது உன் நாமம் என்றார். இங்கு பெயர்தான் சிகிச்சை. “அபிராமி” என்று நினைத்தாலே உள்ளம் தூய்மையடைகிறது; “அபிராமி” என்று ஜபித்தாலே மனம் கரைந்துவிடுகிறது.
அடுத்து — “கசிந்து பத்தி பண்ணியது உன் இரு பாதாம் புயத்தில், பகல் இரவா”.
அதாவது, உன் நாமம் கூறிக்கொண்டு நின்றபோது அன்பு கசிந்து வழிகிறது. அது பாடலாய், பத்தியாக பாய்கிறது. உன் இரு திருப்பாதங்களில் மனம் சேர்்ந்துவிடுகிறது. பகலும் இரவும் உந்தன் பாதத்தில் அன்பாய் கரைந்து கிடப்பது தவிர வேறொன்றும் இல்லை. அபிராமியின் பாதம் – பக்தனின் சிந்தையில் இடைவிடாமல் நினைவாக இருக்கிறது.பின் அவர் மன விவேகமாக்கிறார்: “நண்ணியது உன்னை நயந்தோர் அவையத்து, நான் முன்செய்த புண்ணியம் ஏது, என் அம்மே?”
இதன் பொருள், “அபிராமியை நேசித்து உனது பாதத்தில் நிலையாக வைக்கின்ற அந்த அவையின் சிறப்பில், சாதாரணமான நான் முன்னையே என்ன புண்ணியம் செய்திருக்கிறேன், அம்மே?” என்று வியப்புறுகிறார். இதுவே உண்மையான பக்த வளர்ச்சி. பக்தன் நினைப்பான் – நான் நிச்சயம் முந்தைய பிறவிகளில் பெரிய புண்ணியம் ஏதேனும் செய்திருக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் இவ்வளவு அற்புதமான உன் அருளை நான் பெறமாட்டேன்.
இறுதியில்: “புவி ஏழையும் பூத்தவளே” என்று அழைக்கிறார்.
“புவி ஏழு” — ஏழுலகமும் உன் கருணையில் தோன்றியவை, உனது சக்தியால் வளர்ந்தவை. அந்தப் பரம்பொருள் தாயே, என்னைப் பார், என்னுடைய புண்ணியம் எவ்வளவு சிறியது, ஆனாலும் நீ உன் பாதத்தில் என் மனதை நிலைநிறுத்திவிட்டாய். இதுவே உன் அருளின் தன்மை.
உண்மை (தத்துவம்)
தெய்வ நாமத்தை பணிதலே மிக உயர்ந்த கல்வி. வேறு எதையும் கற்க முடியாவிட்டாலும்கூட, தெய்வ நாமம் கற்றிருக்கிறவனே உண்மையில் வாழ்ந்தவன். பக்தியின் தன்மை – நேரம், இடம், நிலை வேறு எதுவும் தேவைப்படாது. பகலும் இரவும் ஒன்றாக, நினைவு பாயும் சேவடியிலே. அபிராமியை நேசித்த மகான்கள் இருக்கும் அவையின் ஒருபகுதியாகச் சேர்ந்து நிற்பதற்கு, நம் வாழ்வு முந்தைய புண்ணியத்தின் பலன்தான்.
மனிதன் தனக்குள் எவ்வளவு புண்ணியம் செய்தானோ அல்லது செய்யவில்லையோ, அதனைவிட பெரியது தெய்வ கருணை. அருள் காரணமே அவனை சத்தியத்தின் பாதையில் நடத்துகிறது. புவியில் உள்ள அனைத்துக் கடவுளும் பூத்தது சக்தியின் விளையாட்டு. அந்தப் பராசக்தியே உலகின் வித்தும் வளர்ச்சியும்.
நயம் (இலக்கிய அழகு):
“கண்ணியதுன் புகழ்” — தாய் புகழையே கண்ணியத்தின் உச்சமாக்குகிறது. புகழ் = கல்வி = நாமம் “கசிந்து பத்தி” — அழகான படிமம். பத்தி (அன்பு) கசிந்து வழிகிறது, பால் பாய்வதுபோல, தேன் சொட்டுவதுபோல. “பகல் இரவா” — எந்த இடைவெளியுமில்லாமல் சம நிலை கொண்ட நினைவின் எளிய உவமை. “நண்ணியது உன்னை நயந்தோர் அவையத்து” — பக்தரின் கூட்டத்தை “அவையம்” என அழைப்பது கவியரசுப் பாணி; அது சங்கீத உணர்வைத் தருகிறது. “புவி ஏழையும் பூத்தவளே” — ஏழுலகம் மலர்ந்தது போல உவமையமைத்து தேவி பூக்கச் செய்கிறாள் என்கிற பெருமை மிக அழகு.
ஆன்மீக பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் நம்மை இரு சிந்தனைகளுக்குள் கொண்டு செல்கிறது:பக்தியின் அடிப்படை யாதெனில் — இடைவிடாத நினைவு, நாமத்தை சிந்தித்தல், சேவடியிலே மனத்தை நிலைநிறுத்துதல். அந்தப் பக்தி சாத்தியமாவதே தெய்வ அருளினால்தான். “நான் என்ன புண்ணியம் செய்தேன்? எவ்வாறு இந்த வாய்ப்பு கிட்டியது?” என்ற வியப்பே உண்மையான பக்தியின் அடையாளம்.
பன்னிரெண்டாம் செய்யுள் சொல்லும் சாரம்:
“அபிராமியே, உன் புகழும் நாமமும் கற்றுக்கொள்வதே என்னுடைய மகா கல்வி. அன்பு கசிந்து உன் திருப்பாதத்தை பகலும் இரவும் நினைக்கிறேன். உன்னை நேசித்த பெரியோரின் அவையில் என்னை சேர்த்தது எந்தப் புண்ணியத்தால் எனக்கு வந்தது எனும் வியப்பு இருக்கிறது. ஏழுலகையும் நீ மலரச் செய்தாய்; ஆகவே என்னுடைய பாக்கியம் சிறியது என்றாலும் கருணையால் என்னை உன் பாதத்தில் நிலைநிறுத்தியுள்ளாய்.”
பாடல் 13
பூத்தவளே புவனம் பதினான்கையும் பூத்தவண்ணம்
காத்தவளே பின்கரந்தவளே கறைக்ண்டனுக்கு
மூத்தவளே என்றும் மூவா முகுந்தற்கு இளையவளே
மாத்தவளே உன்னை அன்றி மற்றோர் தெய்வம் வந்திப்பதே
விரிவான விளக்கம்
பாடல் தொடங்குகிறது: “பூத்தவளே புவனம் பதினான்கையும் பூத்தவண்ணம்”.
அபிராமித் தாயார் தான் பதினான்கு உலகங்களின் (புவனம் = லோகங்கள்) பிறப்பிலும் நிலைநிறுத்தத்திலும் காரணியாக இருக்கிறாள். உண்டாவதும் வளர்வதும் அனைத்தும் அவளது சக்தியால். இதனால், எல்லாப் பிரபஞ்சங்களுக்கும் விதையும் மலர்ச்சியும் அவள். ஒருவேளை உலகம் ஒரு மலராகக் கருதப்பட்டால், மலர்ந்திருப்பதை வைத்துத் தோற்றுவிப்பதும் மலரச் செய்வதும் அவள்தான்.
அடுத்து, “காத்தவளே” — அவள் பாதுகாக்கிறாள்; வாழ்க்கை மட்டும் தருவது போதாது, அதை மேய்த்துக் காப்பதும் தேவையானது. உயிர்களும் உலகங்களும் அழிந்து போகாமல், அவள் அருளால் காத்து வளர்கின்றன.
“பின்கரந்தவளே” — காப்பது மட்டுமல்ல; காலம் வந்தால், உலகத்தையே திரும்பக் கரைத்துவிடும் சக்தியும் அவளுடையதே. உருவாக்கமும் காப்பும், கரைப்பும் — இம்மூன்றும் (பிரபஞ்ச சடங்கான சர்வம்) அவளைத்தான் சார்ந்தவை.
“கறைகண்டனுக்கு மூத்தவளே” — கறை கொண்டவன் = நஞ்சை அருந்திய சிவபெருமான் (நீலக்கண்டன்). அவனுக்குப் மூத்தவளும் ஆதாரமும் நீயே. சக்தி இல்லாமல் சிவனும் சடலமாய் நிற்பார் என்று சைவசித்தாந்தம் வலியுறுத்துகிறது. அந்தக் கருத்தே இங்கே: சிவனுக்கு உயிரும் வலிமையும் தரும் மூல சக்தி அபிராமிதானே.
“என்றும் மூவா முகுந்தற்கு இளையவளே” — மூவா முகுந்தன் = திருமால் (விஷ்ணு), அவனுக்கு என்றும் தோழியாக இருப்பவள். விஷ்ணுவின் கருணை அம்சமே, லட்சுமி சக்தி. அந்த லட்சுமியும் அபிராமியின் பரிவர்த்தனையிலிருந்து தோன்றியவள். எனவே, அவள் முதல்வரான சிவனுக்கு மூத்தவளும், விஷ்ணுவுக்கு என்றும் இணையான இளையவளும். பிறகு, “மாத்தவளே” — “மாதவி” என்ற சொல் தமிழில் பெண்ணியத்தின் உச்சம், தாயின் பெருமை, நித்திய அழகு ஆகியவற்றை சுட்டும். தாயாகவும், அழகின் சின்னமாகவும், பரிபூரணப் பெண் சக்தியாகவும் அவள் விளங்குகிறார்.
இறுதியில், பட்டர் முடிக்கிறார்: “உன்னை அன்றி மற்றோர் தெய்வம் வந்திப்பதே?” அதாவது, உலகத்தைப் படைத்தது நீ; காத்தது நீ; கரைத்தது நீ; சிவனுக்கும், விஷ்ணுவுக்கும் ஆதாரமாக இருப்பது நீ; பெண்ணியத் தாய் சக்தியாக இருப்பது நீ — அப்படியிருக்கையில் உன்னைவிட்டு வேறு யாரைத் தொழவேண்டும்? என்று.
இதில் பக்தனின் நிலை வெளிப்படுகிறது: கடவுள்கள் பல உண்டாகலாம், நாம் பரம்பொருளின் பன்முகங்களைப் பார்க்கலாம். ஆனால், எல்லாவற்றிற்குமான மூலமும் சாரமுமான அபிராமிதான். எனவே, மற்றொன்றில் தேட அவசியமில்லை.
உண்மை (தத்துவக் கருத்துக்கள்)
பிரபஞ்ச உந்துதல் (உருவாக்கம், நிலை, அழிவு) அனைத்தும் பராசக்தியால் நடத்தப்படுகிறது.
சிவனுக்குப் (நீலக்கண்டன்) அடிப்படை உயிருணர்ச்சி சக்திதான்.
விஷ்ணுவுக்கும் துணையாயிருக்கும் சக்தி சக்திதான்.
ஆகவே, சக்தியே அனைத்திற்கும் தாய்; மற்ற தெய்வங்கள் அவளின் வெளிப்பாடுகள்.
எனவே மக்கள் வழிபாட்டுக்குப் பிரித்துப் பார்க்கத் தேவையில்லை; உன்னையே வழிபட்டால் மற்றவை அனைத்தும் அடங்கும்.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
“பூத்தவளே புவனம்” – ஒரு மலர் போல உலகங்கள் மலர்ந்திருக்கும் காட்சி; இதில் பிறப்பின் இனிமை, அழகிய படிமம்.
“காத்தவளே, பின்கரந்தவளே” – மூன்று வேறுபட்ட உலகச் செயல்களை (உற்பத்தி-ஸ்திதி-லய) எளிமையாக, சொற்சிறுக்களால் கூறுதல். “மூத்தவளே / இளையவளே” – சிவனுக்கும் மேல், விஷ்ணுவின் துணையாய் – இரு காட்சிகளைத் தாயாய்த் தொகுப்பு. “மாத்தவளே” – அற்புதமான தமிழ்ச் சொல்; பெண்ணின் சின்னமே ஆகும். பக்தி இங்கே பண்பும் காதலும் ஒன்றாக கலக்கிறது.
செய்யுள் கடைசி வரியில் கேள்வியாய் நிறுத்துவது (மற்றோர் தெய்வம் வந்திப்பதே?) சிறந்த கவித்திறனாகும்; பக்தன் நம்பிக்கை வலிமையாக வெளிப்படுகிறது.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் உச்சமான சக்தி தத்துவத்தைக் காட்டுகிறது:
“உருவாக்கும் → காப்பதும் → அழிப்பதும்” என்கிற பிரபஞ்சச் சுழல் அனைத்தும் சக்தியால்தான் சாத்தியமாகிறது.
சிவனின் சொந்த அழகும் விஷ்ணுவின் நிலைமையும் சக்தியால்தான் நிறைவுபெறுகின்றன.
ஆகவே பக்தனுக்கு வேறு திரும்பிப்பார்க்க இடமில்லை. சக்தியே அனைத்துமாக இருக்கையில் மற்ற வழிபாடுகளை நாடுவது தேவையற்றது.
உண்மையில், சக்தியே அனைத்திற்கும் தாய், உலகிற்கும் உறுதியான பிணைப்பு.
பதிமூன்றாம் செய்யுள் சொல்லும் சாரம்:
“அபிராமியே, நீ உலகங்களின் பிறப்புக்குக் காரணம், காப்பாற்றும் தாய், காலத்தில் அடக்கி அழிக்கும் சக்தி. சிவனுக்குப் பெருமை தரும் தலைவிதானமாய், விஷ்ணுவுக்குத் துணைவியாய் இருக்கிறவள் நீ. உன்னையே ‘மாதவளே’ என்று தொழுகின்றேன். இத்தகைய நிலையிலே, உன்னைவிட்டுப் பிற தெய்வங்களை வணங்கிப் பயன் என்ன?”
பாடல் 14
வந்திப்பவர் உன்னை வானவர் தானவர் ஆனவர்கள்
சிந்திப்பவர் நல் திசைமுகர் நாரணர் சிந்தையுள்ளே
பந்திப்பவர் அழியாப் பரமானந்தர் பாரில் உன்னைச்
சந்திப்பவர்க்கு எளிதாம் எம்பிராட்டி நின் தண்ணளியே
விரிவான விளக்கம்
முதல் வரியில், “வந்திப்பவர் உன்னை வானவர், தானவர், ஆனவர்கள்” என்று கூறுகிறார்.
வானவர் – தேவலோகத்திலிருக்கும் தெய்வங்கள்,
தானவர் – அசுரர்கள்,
ஆனவர்கள் – மனிதர்கள்.
இவர்களெல்லாம் வேறு வேறு இயல்புகளைக் கொண்டவர்கள். தேவதைகள் பரிசுத்தம், அசுரர்கள் ஆற்றல், மனிதர்கள் ஆசைகள். ஆனாலும் அவர்கள் அனைவரும் வந்திப் போற்ற வேண்டிய ஒருவர் அபிராமிதான். இது ஒரு பெரிய சிந்தனை: தெய்வம் அல்லது அசுரன் அல்லது மனிதன் என்ற வேறுபாட்டைக் கடந்தும் பரமசக்திக்கு எல்லாரும் வணங்க வேண்டிய கடமை உண்டு.
அடுத்து, “சிந்திப்பவர் நல் திசைமுகர், நாரணர், சிந்தையுள்ளே”.
நல் திசைமுகர் – நான்முகன் (பிரம்மா),
நாரணர் – விஷ்ணு,
இவர்களுக்குக் கூட தங்களது சிந்தையிலே இடையறாது நினைவு கொள்கின்றவள் பராசக்தியே. அதாவது, உலகை படைப்பதும் காப்பதும் செய்வதற்குரிய ஆற்றல் இவர்களுக்கு அவளிடமிருந்து மட்டுமே ஓடுகிறது. எனவே, பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் அவளை நினைவில் கொண்டு, “தோற்றமும் ஆட்சியும் உன்னால் தான்” என்று உணர்ந்தே செய்கின்றனர்.
பின், “பந்திப்பவர் அழியாப் பரமானந்தர்”.
இங்கே “பந்திப்பவர்” என்றால் – சிறந்த யோகிகள், ஞானிகள், பரம்பொருளை நேரடியாகத் தியானிக்கும் ஆன்மிக முன்னோடிகள். அவர்கள் அடையும் அந்த “அழியாப் பரமானந்தம்” கூட அபிராமியின் அருள் வெளிப்பாடே. யார் பரமானந்தத்தில் நிலை கொண்டாரோ, அவர்களுக்கு அதனை உண்டாக்கியது சக்தி மட்டுமே.
இறுதியில், “பாரில் உன்னைச் சந்திப்பவர்க்கு எளிதாம், எம்பிராட்டி, நின் தண் அளைமே” என்று நிறுத்துகிறார்.
அதாவது, அம்மா! உன்னை மனதில் நினைத்து வணங்குவோருக்குக் கையெழுத்தாகக் கிடைக்கிறது. உலகத்தில் உன்னைச் சந்திப்பவர்க்கு, உன் கருணை பெறுவது விலாசமோ கடினமோ அல்ல; மிகவும் எளிது. ஏனென்றால் நீ தண் அளைமை, அந்தரங்கத்தில் குளிர்ச்சி தரும் தாய். உன் பாசம், குளிர்ந்த நீர்பாய்ச்சல் போல சாந்தியைத் தருகிறது. கருணையிலுள்ள அந்த எளிமைதான் உன் சிறப்பாகும்.
உண்மை (தத்துவக் கருத்துக்கள்)
உலகின் அனைத்து அடுக்குகளும் (தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள்) பரமசக்திக்கு வணங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. அதனால் அவள் எல்லோருக்கும் பொதுத் தாய்.
பிரம்மா, விஷ்ணு இடையறாது அவளை நினைத்து செய்கின்றன; உலகச் சுழற்சி சக்தியால் மட்டுமே நடக்கிறது.
யோகிகளை உணர்வு கொள்ளச்செய்யும் “அழியாப் பரமானந்தம்” சக்தியின் அருளால் தாங்கப்படுகிறது.
மனிதர்கள் பக்தியோடு அவளைச் சந்தித்தால் அருள் பெறுவது கடினமோ தொலைவானதோ அல்ல; மாறாக மிகவும் எளியதாகும். தெய்வம் கருணைமிக்க “தண் அளைமை” கொண்ட தாய்.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
“வந்திப்பவர்… வானவர், தானவர், ஆனவர்கள்” — உலகின் மூன்று நிலைப்பாடுகளை ஒரே வரியில் கட்டமைத்துத் தரும் தொகைச் சொல்.
“சிந்திப்பவர் நல் திசைமுகர், நாரணர்” — பிரம்மா, விஷ்ணுவின் தியானத்தையே அவள் காரணமாக்குகிறது என்கிற நயம்.
“பந்திப்பவர் அழியாப் பரமானந்தர்” — யோக நிலையை கவிதையாகச் சொல்வது.
“தண் அளைமை” — அருள் குளிர்ச்சியுடனும் சாந்தியுடனும் வரும் ஒன்றாகக் கவிஞர் காட்டுகிறார். உவமை மிகவும் மென்மையானது.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் நமக்குச் சொல்லும் சிந்தனை:
பராசக்தி அபிராமி அனைவருக்கும் பொது தெய்வம்; சுபாவம் எது இருந்தாலும் அவளையே தொழ வேண்டிய நிர்பந்தம் உண்டு. மூவரின் (பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன்) செயல்கள் சக்தி இல்லாமல் இயங்காது.யோகிகளின் அனுபவ ஆனந்தமே கூட அவளின் அருள் மட்டுமே.
சாதாரண பக்தனுக்கும் இது அப்படியே எளிது. புகழும், பாசமும் கொண்ட மனத்தோடு சென்றால் அவளது அருள் கிடைக்கச் சுலபம்.
பதினான்காம் செய்யுள் வலியுறுத்துவது:
“தேவர், அசுரர், மனிதர், பிரம்மா, விஷ்ணு, யோகிகள் – அனைவராலும் வணங்கப்படும் சுந்தரி அபிராமிதான் பராசக்தி. ஆனந்தத்தைத் தாங்கும் அருளும் அவளால் தான். பிறவிகளில் பெரியோர்க்கே அல்ல; உலகில் உள்ள எந்த ஒருவனும் அவளைச் சந்தித்தால் அவளது அருள் அவனுக்கு எளிதாகக் கிடைக்கும். குளிர்ந்த சாந்தியந்தம் தரும் தாய் அபிராமியே எம் பிராட்டி.”
பாடல் 15
தண்ணளிக்கென்று முன்னே பல கோடி தவங்கள் செய்வார்
மண்ணளிக்கும் செல்வமோ பெறுவார் மதிவானவர்தம்
விண்ணளிக்கும் செல்வமும் அழியாமுத்தி வீடுமன்றோ
பண்ணளிக்கும் சொல் பரிமள யாமளைப் பைங்கிளியே
விரிவான விளக்கம்
தொடக்கத்தில்: “தண் அளிக்கென்று முன்னே பல கோடி தவங்கள் செய்வார்”.
உலகத்தில் எவரும் தவம் செய்கிறவர்களோ, விரதம் நோற்கிறவர்களோ, பல காலங்கள் பசியும் துன்பமும் அனுபவிக்கிறவர்களோ, எல்லாவற்றின் குறிக்கோள் ஒன்றே – தெய்வத்திடம் இருந்து சுகத்தைப் பெற வேண்டும் என்ற நோக்கம். எண்ணற்ற கோடி தவங்கள் மேற்கொண்டால் அவர்கள் கடைசியாகப் பெறுவது என்னவெனில்:
“மண் அளிக்கும் செல்வமோ பெறுவார்” — நிலத்தில் கிடைக்கக்கூடிய பொருளாதார செல்வம். தங்கம், நிலம், வரைவு, உண்டியல். இதைத் தவம் செய்வதால் பெறலாம்.
“மதி வானவர்தம் விண் அளிக்கும் செல்வமும்” — இன்னும் உயர்ந்த அரசியல் பெருமை, தேவராசியிடம் இருந்து கிடைக்கும் சொர்க்க வீரியம், யோக சித்தி போன்ற அல்லது விண்ணுலக சுகங்கள்.
ஆனால் இவை அனைத்தும் நிலையற்றவை. அரசு மாறிவிடும்; வானுலக சுகமும் சுழன்று மீண்டும் பிறவிக்கே இட்டுச் செல்லும்.
“அழியா முத்தி வீடும் அன்றோ” — மாறாக, அபிராமித் தாயைப் புகழ்ந்து பாடி வணங்கினால், அவளது பெயரை உச்சரித்தால், கிடைக்கும் பலன் என்னவெனில்: அழியாத முத்தி, வீடு. அதாவது, பிறவிச் சுழற்சி இல்லாத நிரந்தர விடுதலை.
இதுவே உண்மையான ‘செல்வம்’. பொருட்செல்வமும், சொர்க்கச் செல்வமும் அழிந்துவிடும்; ஆனால் தெய்வ அருள் தரும் முத்தி மாறாது நிற்கும்.
அடுத்து, “பண்ணளிக்கும் சொல் பரிமள யாமளைப் பைங்கிளியே” என்கிறார்.
தாயாரின் ஒப்புமை “பைங்கிளி” → பசுமை நிறைந்த மயில். நம் வாழ்வின் சோகத்தை விரட்டி விட்டு சுகத்தைத் தரும் சின்னம்.
“யாமள” என்பது கரும்பட்சை கொண்ட கருவிழியினால் அழகு தருகிறவள்.
“பரிமள” என்பது மணம்; எங்கும் பரவும் மணம் போல அவளின் அருள் பரவுகிறது.
“பண்ணளிக்கும் சொல்” — உன் நாமத்தை இசையாகச் சொன்னாலே, அது பாட்டு போல மனங்களில் இனிமை தரும். அந்தச் சொல்தான் புண்ணியத்தின் காரணம்.
அதாவது, எண்ணற்ற தவங்கள் செய்தாலே பெறும் மண்ணுலக, விண்ணுலக செல்வங்களை விட, உன் இனிய நாமம் பாடியே பெறும் பரம சுகமான முத்தியே மேன்மையானது.
உண்மை (தத்துவம்)
தவங்கள் பல வகை பல நிலை – ஆனால் அதிலிருந்து கிடைக்கும் பலன்களின் அளவு குறுகியது. அதிகபட்சமாக செல்வம், ஆரோக்கியம், சொர்க்க சுகம்.
இவை எல்லாம் நிலையற்றது. உண்டாகியும் அழியும்.
ஆனால் பரமசக்தியின் புகழ் பாடியும், அவளது நாமத்தைச் சொல்லியும் கிடைக்கும் பலன் — அழியாத மோட்சம். பக்தி மூலம் வரும் அருள், தவத்தின் மூலம் கிடைக்கும் சுகங்களை விட மிகவும் மேலானது.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
“மண் அளிக்கும் செல்வம்” – புவிச் செல்வங்கள். செல்வத்தின் தாற்காலிக தன்மை அழகான சொல்லாக்கம். “மதி வானவர்தம் விண்” – தேவர்கள் பெறும் சொர்க்கவாழ்வு; கவிஞர் கற்பனையில் ஆராதனைக்குரிய பார்வை.
“பண்ணளிக்கும் சொல்” – நாமம் பாடப்படும் போது பாட்டு போல இசை தரும். தெய்வ நாமஜபத்தின் இனிமையை வெளிப்படுத்தும் நயம்.
“பைங்கிளியே” – அபிராமியைப் பசுமையான அழகுடைய கிளியைப் போல் காட்சி படுத்துகிறது; மயில் மற்றும் கிளி ஆகியவை தமிழில் பெண்மையின் சின்னங்கள். இங்கே அது புகழ், மணப்புகை, இனிமை ஆகிய மூன்று உணர்ச்சிகளைத் தருகின்றது.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் நமக்குச் சொல்லும் பெரிய உண்மை: தவம் செய்யாமலே பக்தியால் பெற முடியாதது எதுவுமில்லை. தவம் ஒருவர் சம்பாதிக்கும் கஷ்டப்பணம்; ஆனால் நாமஜபம் அதைவிட எளிதும் இனிமையும். இங்கு சொல்லும் முக்கியத்துவம் – “அபிராமியின் நாமம் இசையாய் பாடப்படும்போது அது அழியாத வீடும் முத்தியையும் அளிக்கும்”.
பதினைந்தாம் செய்யுள் சொல்வதின் சாரம்:
“பல கோடி தவங்களைச் செய்து சிலர் மண்ணிலோ, விண்ணிலோ செல்வங்களைப் பெறுவார்கள். ஆனால் அவை நிலையற்றவை. அபிராமி தாயின் இனிய நாமத்தைப் பாடுவதால் மட்டும் கூட, அழியாத முத்தியைப் பெறலாம். உன் நாமமே இனிய பாட்டு, உன் அருளே மணமிக்க புண்ணியம் தரும் பரிமள கிளி. எனவே உன்னையே நாடுவதே எளிமையான வழி.”
பாடல் 16
கிளியே கிளைஞர் மனத்தே கிடந்து கிளர்ந்தொளிரும்
ஒளியே ஒளிரும் ஒளிக்கிடமே எண்ணில் ஒன்றுமில்லா
வெளியே வெளிமுதல் பூதங்களாகி விரிந்த அம்மே
அளியேன் அறிவளவிற்கு அளவானது அதிசயமே
விரிவான விளக்கம்
தொடக்கத்தில்: “தண் அளிக்கென்று முன்னே பல கோடி தவங்கள் செய்வார்”.
உலகத்தில் எவரும் தவம் செய்கிறவர்களோ, விரதம் நோற்கிறவர்களோ, பல காலங்கள் பசியும் துன்பமும் அனுபவிக்கிறவர்களோ, எல்லாவற்றின் குறிக்கோள் ஒன்றே – தெய்வத்திடம் இருந்து சுகத்தைப் பெற வேண்டும் என்ற நோக்கம். எண்ணற்ற கோடி தவங்கள் மேற்கொண்டால் அவர்கள் கடைசியாகப் பெறுவது என்னவெனில்:
“மண் அளிக்கும் செல்வமோ பெறுவார்” — நிலத்தில் கிடைக்கக்கூடிய பொருளாதார செல்வம். தங்கம், நிலம், வரைவு, உண்டியல். இதைத் தவம் செய்வதால் பெறலாம்.
“மதி வானவர்தம் விண் அளிக்கும் செல்வமும்” — இன்னும் உயர்ந்த அரசியல் பெருமை, தேவராசியிடம் இருந்து கிடைக்கும் சொர்க்க வீரியம், யோக சித்தி போன்ற அல்லது விண்ணுலக சுகங்கள்.
ஆனால் இவை அனைத்தும் நிலையற்றவை. அரசு மாறிவிடும்; வானுலக சுகமும் சுழன்று மீண்டும் பிறவிக்கே இட்டுச் செல்லும்.
“அழியா முத்தி வீடும் அன்றோ” — மாறாக, அபிராமித் தாயைப் புகழ்ந்து பாடி வணங்கினால், அவளது பெயரை உச்சரித்தால், கிடைக்கும் பலன் என்னவெனில்: அழியாத முத்தி, வீடு. அதாவது, பிறவிச் சுழற்சி இல்லாத நிரந்தர விடுதலை.
இதுவே உண்மையான ‘செல்வம்’. பொருட்செல்வமும், சொர்க்கச் செல்வமும் அழிந்துவிடும்; ஆனால் தெய்வ அருள் தரும் முத்தி மாறாது நிற்கும். அடுத்து, “பண்ணளிக்கும் சொல் பரிமள யாமளைப் பைங்கிளியே” என்கிறார். தாயாரின் ஒப்புமை “பைங்கிளி” → பசுமை நிறைந்த மயில். நம் வாழ்வின் சோகத்தை விரட்டி விட்டு சுகத்தைத் தரும் சின்னம். “யாமள” என்பது கரும்பட்சை கொண்ட கருவிழியினால் அழகு தருகிறவள். “பரிமள” என்பது மணம்; எங்கும் பரவும் மணம் போல அவளின் அருள் பரவுகிறது. “பண்ணளிக்கும் சொல்” — உன் நாமத்தை இசையாகச் சொன்னாலே, அது பாட்டு போல மனங்களில் இனிமை தரும். அந்தச் சொல்தான் புண்ணியத்தின் காரணம்.
அதாவது, எண்ணற்ற தவங்கள் செய்தாலே பெறும் மண்ணுலக, விண்ணுலக செல்வங்களை விட, உன் இனிய நாமம் பாடியே பெறும் பரம சுகமான முத்தியே மேன்மையானது.
உண்மை (தத்துவம்)
தவங்கள் பல வகை பல நிலை – ஆனால் அதிலிருந்து கிடைக்கும் பலன்களின் அளவு குறுகியது. அதிகபட்சமாக செல்வம், ஆரோக்கியம், சொர்க்க சுகம். இவை எல்லாம் நிலையற்றது. உண்டாகியும் அழியும். ஆனால் பரமசக்தியின் புகழ் பாடியும், அவளது நாமத்தைச் சொல்லியும் கிடைக்கும் பலன் — அழியாத மோட்சம். பக்தி மூலம் வரும் அருள், தவத்தின் மூலம் கிடைக்கும் சுகங்களை விட மிகவும் மேலானது.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
“மண் அளிக்கும் செல்வம்” – புவிச் செல்வங்கள். செல்வத்தின் தாற்காலிக தன்மை அழகான சொல்லாக்கம். “மதி வானவர்தம் விண்” – தேவர்கள் பெறும் சொர்க்கவாழ்வு; கவிஞர் கற்பனையில் ஆராதனைக்குரிய பார்வை. “பண்ணளிக்கும் சொல்” – நாமம் பாடப்படும் போது பாட்டு போல இசை தரும். தெய்வ நாமஜபத்தின் இனிமையை வெளிப்படுத்தும் நயம். “பைங்கிளியே” – அபிராமியைப் பசுமையான அழகுடைய கிளியைப் போல் காட்சி படுத்துகிறது; மயில் மற்றும் கிளி ஆகியவை தமிழில் பெண்மையின் சின்னங்கள். இங்கே அது புகழ், மணப்புகை, இனிமை ஆகிய மூன்று உணர்ச்சிகளைத் தருகின்றது. ஈவ்
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் நமக்குச் சொல்லும் பெரிய உண்மை: தவம் செய்யாமலே பக்தியால் பெற முடியாதது எதுவுமில்லை. தவம் ஒருவர் சம்பாதிக்கும் கஷ்டப்பணம்; ஆனால் நாமஜபம் அதைவிட எளிதும் இனிமையும். இங்கு சொல்லும் முக்கியத்துவம் – “அபிராமியின் நாமம் இசையாய் பாடப்படும்போது அது அழியாத வீடும் முத்தியையும் அளிக்கும்”.
16 வது செய்யுள் சொல்வதின் சாரம்:
“பல கோடி தவங்களைச் செய்து சிலர் மண்ணிலோ, விண்ணிலோ செல்வங்களைப் பெறுவார்கள். ஆனால் அவை நிலையற்றவை. அபிராமி தாயின் இனிய நாமத்தைப் பாடுவதால் மட்டும் கூட, அழியாத முத்தியைப் பெறலாம். உன் நாமமே இனிய பாட்டு, உன் அருளே மணமிக்க புண்ணியம் தரும் பரிமள கிளி. எனவே உன்னையே நாடுவதே எளிமையான வழி.”
பாடல் 17
அதிசயமான வடிவுடையாள் அரவிந்தமெல்லாம்
துதிசெய ஆனன சுந்தரவல்லி துணை இரதி
பதிசயமானது அபசயமாக முன் சார்ந்தவர்கள்
மதிசயமாக வன்றோ வாம பாகத்தை வவ்வியதே
விரிவான விளக்கம்
“அதிசயமான வடிவுடையாள்” –
அபிராமியம்மையின் திருவுருவம் அதிசயமாய் இருக்கிறது. எந்த வகையில் பார்த்தாலும் சாதாரணமாக விளக்க முடியாதது. மனிதர் அனுபவிக்க முடியாத, வார்த்தைகளால் அடக்க முடியாத, எல்லையைத் தாண்டிய வடிவென்று மட்டுமே சொல்ல முடியும். அதிசயம் என்றால் — பார்த்தவுடன் மனம் மயங்கும் வியப்பு; எவ்வளவு பார்த்தாலும் நிறைவடையாத காட்சி. அவள் உருவமே அதிசயம்.
“அரவிந்தமெல்லாம் துதிசெய ஆனன சுந்தரவல்லி” –
அவளது ஆனனம், முகம், சூரியனையும் சந்திரனையும் தாண்டிக் கவரும் அழகு. இங்கு உவமை: சுந்தரி முகம் அரவிந்தம் (தாமரைப்பூ). உலகில் அனைத்து தாமரைகளும் வந்து வணங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன போல். “சுந்தரவல்லி” – காந்தி மிகுந்த அழகிய வீரப் பெண்; சக்தியின் முழுப் பொலிவை உடையவள்.
“துணை இரதி” –
இரதி தேவி காமதேவனின் துணைவி. அவள்தான் பெரிய அழகு சின்னமாகக் கருதப்படுகிறாள். இங்கே பக்தர் சொல்கிறார்: இரதி கூட உனக்கு ஒப்பாக இருக்க முடியாது. நீ நீண்ட அழகும் அருளும் கொண்ட துணைவி.
“பதிசயமானது அபசயமாக முன் பார்த்தவர்தம்” –
சிவபெருமானின் வலப்பாகத்தில் அமர்கிறவள் அபிராமி. அந்த இடம் (பதி = கணவர், சிவன்) சயமானது, பரிபூரணமும் பவித்திரமும். அந்த பாகம், அங்கம் அதிசயம் என்பதை விட அதிகமாய் வியப்பைத் தருகிறது. அதுதான் புண்ணியம். ஆனால், “அபசயமாக முன் பார்த்தவர்தம்” – அவளைச் சரியாகப் புரியாமல், தவறாகக் கருதி இகழ்ந்து பார்த்தவர்கள் எவ்வளவு பெரிய தவம் செய்திருந்தாலும், அது பயனின்றி போய்விடும். அவளை சரியாக அடையாளப்படுத்திக் கொண்டால்தான் புண்ணியம், இல்லையெனில் அது “அபசயம்” – தவறே.
“மதிசயமாக வன்றோ வாம பாகத்தை வவ்வியதே” –
சிவபெருமானின் இடப்பாகமே அபிராமி, அர்த்த நாரீஸ்வரியாக. அந்த இடப்பாகம் “மதிசயம்” – அதிசயத்தை மேலுமாக அழகு செய்யும் சின்னம். ஒரு பொருளை முழுவதுமாய் அதிசயம் செய்யும் பெருமை, அவளைச் சிவபெருமானின் பாகத்தில் காண்பதே ஆகும். இதுவே அற்புதமான பாவனை: சிவனின் பூரணமும் அபிராமி இருந்தால்தான். அவரின் “வாம பாகம்” இல்லாவிட்டால், சிவனே சடலமாகி விடுவார். ஆகவே, அந்த வாம பாகம் உலகின் உச்ச அதிசயம் என்று பட்டர் வியப்போடு பாடுகிறார்.
உண்மை (தத்துவக் கருத்து)
அபிராமி உருவம் மாந்தர்களின் அட்டவணையில் அடங்காத அதிசயம். அவளது முகம் தாமரையின் அழகை ஆதரித்தும், அதைத் தாண்டியும் விளங்குகிறது. இவ்வுலகில் அழகு சின்னமாகக் கருதப்படும் இரதி கூட அவளுக்குப் பின்தரம்தான். அபிராமியை தவறாக மதித்தால், எவ்வளவு தவம் செய்திருந்தாலும் பயன் கிடையாது. அருளைப் பெறும் கதவு அவளையே சரியாக அறிதலில் உள்ளது. சிவனின் வாம பாகத்தில் அமர்ந்து அர்த்த நாரீஸ்வரியாக விளங்குவதுதான் உலகின் எல்லைமற்ற அதிசயம். சக்தி இல்லாமல் சிவன் இல்லை.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
“அதிசயமான வடிவுடையாள்” — செய்யுள் தொடக்கம் முதலே அதிசயம் கனிந்தது; அவளது அழகு வியப்பாகக் கற்பனைக்கெட்டியதாக வரையப்படுகிறது.
“அரவிந்தமெல்லாம் துதிசெய” – மலர்களுக்கு தலைவனாக இருக்கும் தாமரையும், ஆளில்லாத பல தாமரைகளும் வணங்குவது போல, அவள் முக அழகு நயம் மிக்க சித்திரம்.
“இரதி” உவமை – உலக அழகின் அளவுகோலைத் தரும், ஆனால் அபிராமிக்குத் தாழ்வான ஒன்றாகவே வர்ணிக்கப்படுகிறது.
“அபசயமாக முன் பார்த்தவர்” – பக்தியை தவறாகப் புரிந்து கொண்டால் கேடு என்கிற எச்சரிக்கை நயம்.
“வாம பாகம்” – திருமுருகாற்றுப்படைப் போன்று தமிழ்க் கவிதைகளில் அதிகம் வர்ணிக்கப்படும் உவமை; உச்சுமையான அழகியல்.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் ஆன்மிகப் பக்கம் சொல்லும் சிந்தனை:
தெய்வீக சக்தி சாதாரண அழகல்ல, அதிசயம்.
உலகின் மிக வலிமையான சக்திகளும் கூட (இரதி போன்றவளும்) அவன் முன்னிலையில் சிறியவர்கள்.
சிவனும் கூட பூரணமாவதற்குக் காரணம் வாம பாகத்தில் இருக்கும் சக்திதான். எனவே சக்தி இல்லாமல் ஆட்சியுமில்லை, புண்ணியமுமில்லை.
உண்மையான பக்தி = சக்தியை அனுபவித்தாற்போல் சரியாக அடையாளம் காட்டும் மன நிலை. அதைத் தவற விட்டால் பிழைதான்.
பதினேழாம் செய்யுளின் சாரம்:
“அபிராமியே, உன் உருவம் எல்லையற்ற அதிசயம். உன் முகம் தாமரையைப் போல இனிமை மிகுந்தது; உன் அழகு இரதியையும்கூட மிஞ்சுகிறது. உன்னை அவமதிப்போருக்குப் புண்ணியம் இல்லை. ஆனால், சிவபெருமானின் இடப்பாகத்தில் அமர்ந்து பூரணமாக்கும் நீ, உலகின் அதிசய அதிசயம். சக்தியால்தான் சிவனும், உலகமும் நிறைவு பெறுகிறது.”
பாடல் 18
வவ்விய பாகத்து இறைவரும் நீயும் மகிழ்ந்திருக்கும்
செவ்வியும் உங்கள் திருமணக்கோலமும் சிந்தையுள்ளே
அவ்வியம் தீர்த்தென்னை ஆண்டபொற்பாதமும் ஆகி வந்து
வெவ்விய காலன் என் மேல் வரும்போது வெளிநிற்கவே
விரிவான விளக்கம்
“வவ்விய பாகத்து இறைவரும் நீயும் மகிழ்ந்திருக்கும்” –
அபிராமி சக்தி பார்வதி தேவியாக, சிவபெருமானின் இடப்பாகத்தில் (அர்த்தநாரீஸ்வர உருவம்) என்றும் கண்டுகளிக்கப்படுகிறாள். “வவ்விய பாகம்” என்பது சிவனின் இடப்பகுதி. அங்கே அவள் இருக்கும் போது, சிவனும், அபிராமியும் ஒன்றாய் மகிழ்ச்சியுடன் நிற்கிறார்கள். இந்தக் காட்சி பக்தர்களின் மனக்கண்களுக்குப் பெரும் சுகத்தைத் தருகிறது.
“செவ்வியும் உங்கள் திருமணக்கோலமும் சிந்தையுள்ளே” –
பக்தன் கூறுவதைப் பார்க்கவும்: உங்கள் திருமண கோலம், மணக்கோலம் என் சிந்தையில் நிலையாக இருக்கிறது. சிவபெருமானும் அபிராமியுமாகிய தம்பதியரின் மணவிழா, ஆன்மிக உலகில் பெரிய புனிதக் காட்சி. திருமணக் கோலம் என்றால் – அழகு உச்சம், இனிமை உச்சம், பெருமை உச்சம். அந்தக் காட்சி சிந்தையிலே நிலைத்திருப்பது பக்தனுக்கு பாதுகாப்பு தருகிறது.
“அவ்வியம் தீர்த்து என்னை ஆண்ட பொற்பாதமும் ஆகி வந்து” –
இங்கே “அவ்வியம்” என்பது அவலம் / துன்பம் / பிணி / அறியாமை என்று கொள்ளலாம். அந்த இடுக்கண்களை எல்லாம் தீர்த்து, இறுதியில் என்னை ஆண்டது சொல்கின்றார். அது அவளது பொன்னான பாதம். அந்த இரு பாதம்தான் வாழ்வு முழுதையும் காத்து ஆண்டுள்ளது.
“வெவ்விய காலன் என் மேல் வரும்போது வெளிநிற்கவே” –
இது மிக ஆழ்ந்த பக்தி நிலை. மனிதனுக்கு பயமான நேரம் — மரண தருணம். அந்த நேரத்தில் யமன் (மரணக் காலன்) வருவான். அவன் கடுமையானவன், வெறுப்பானவன், அச்சுறுத்தலானவன். அப்போதுதான் பக்தன் தாயை நாடுகிறான்: அம்மா, அந்தக் காலன் என் மீது கை வைக்கும்போது, நீயோ என் பொற்கால்களை முன்னே வைத்து, அவனைத் தடுத்து வெளியில் நிற்கச் செய்.
இந்த வேண்டுதல் உச்சமான நம்பிக்கையும் பக்தியுமாகும். பக்தன் சொல்வதாவது – வேறு யாராலும் காப்பாற்ற முடியாத அந்த தருணத்தில், உன் திருவடிகள் மட்டுமே எனக்கு பாதுகாவலர்கள்.
உண்மை (தத்துவக் கருத்து)
சக்தி-சிவன் இணை (அர்த்தநாரீஸ்வரம்) – பக்தனுக்கு எப்போதும் காப்பு தரும் திருமணக் கோலம், ஆன்மிகப் புண்ணியக் காட்சி.
அபிராமியின் திருவடிகள் மட்டுமே பக்தனுக்குத் துன்பங்கள் தீர்க்கும் பாதுகாப்பு.
மரணக் காலமும் பக்தனுக்கு அச்சமல்ல – ஏனெனில் அவளது பாதம்தான் யமனைத் தடுத்து நிற்கும்.
“சிந்தையில் நிலைத்திருக்கும் படிமம்” – ஆன்மிகச் சிந்தனை, இறுதியளவும் காப்பாற்றும் ஆற்றல் கொண்டது.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
“வவ்விய பாகத்து இறைவரும் நீயும்” – அர்த்தநாரீஸ்வரக் காட்சியை எளிமையாகச் சொல்வது.
“திருமணக்கோலம்” – பக்தனின் உள்ளத்தில் சுகம் தரும் அழகிய சித்திரம்; தெய்வ தம்பதியரின் ஆனந்தக்காட்சி.
“பொற்பாதம்” – பாதம் என்பதை “பொற்கால்கள்” என்று சொல்வதால், மதிப்பு + அருள் + அழகு எல்லாம் மேம்படுகிறது.
“வெவ்விய காலன்” – காலன் பயமுறுத்தும் வலைபோடுவான் என்ற காட்சிக்கே எதிராக, தெய்வப் பாசமிக்க கால்கள் காப்பாற்றும் என்கிற முரண்பாட்டில் எழும் அழகு.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் பெரிய உண்மையைச் சொல்கிறது:
பக்தன் இறப்பு நேரத்திலும் அஞ்ச வேண்டியதில்லை.
தெய்வத்தின் திருமணம், மகிழ்ச்சி, இணைப்புக் காட்சி மனதில் நிற்க வேண்டும். அக்காட்சி சிந்தையில் நிலைத்திருந்தால், அது மரணத் தருணத்திலும் காப்பாற்றும்.
அபிராமியின் திருப்பாதம் யமனின் ஆற்றலைக் கூட தடுத்து நிற்க வல்லது. இதுவே உண்மையான அபய தானம்.
பதினெட்டாம் செய்யுள் சொல்வதின் சாரம்:
“அபிராமியே, நீ சிவனுடைய இடப்பாகத்தில் மகிழ்ந்து நிற்கிறாய்; உன் திருமணக் கோலமே என் மனத்தின் நிரந்தர புகழ். என் துன்பம் அனைத்தையும் தீர்த்து என்னை ஆண்ட உன் பொற்கால்கள், மரண காலன் என்மேல் வரும்போதெல்லாம் காக்க வெளியில் நிற்கட்டும். உன் கால்களே என் உயிர்க்கு இறுதி நம்பிக்கை.”
பாடல் 19
வெளிநின்ற நின்திரு மேனியைப்பார்த்தென் விழியும் நெஞ்சும்
களிநின்ற வெள்ளம் கரைகண்ட தில்லை கருத்தினுள்ளே
தெளிநின்ற ஞானம் திகழ்கின்றதென்ன திருவுளமோ
ஒளிநின்ற கோணங்கள் ஒன்பதும் மேவி உறைபவளே
விரிவான விளக்கம்
“வெளிநின்ற நின் திருமேனியைப் பார்த்து என் விழியும் நெஞ்சும் களிநின்ற வெள்ளம் கரை கண்ட தில்லை கருத்தினுள்ளே”
அபிராமி தாயின் வெளிப்பட்ட சோலைபோல் காட்சி தரும் திருமேனி, பக்தன் பார்வைக்கு வந்ததும், அவன் கண்கள், நெஞ்சு அனைத்தும் பேரானந்தம் நிறைந்த பெரு வெள்ளமாகிறது. அந்த மகிழ்ச்சி ஒரு வெள்ளம் போல ஓடுகிறது; கடைசியில் அது கரைப்பதாய் நிற்கும் இடம் திருச்சிராப்பள்ளி தில்லை (சிதம்பரம்) த்தின் கருத்து.
இங்கு “தில்லை” என்பதில் “சிதம்பரம்” சிந்தனை வெளிப்படுகிறது. சிதம்பரம் என்றால் சித்தியின் அம்பலம் (Chit-ambaram – அறிவின் ஆகாசம்). அந்தத் தெய்வீக மேனியைப் பார்த்ததும் புணர்ந்த பெருமகிழ்ச்சி அறிவின் நிலையாய் நிற்கிறது. அதாவது, வெளிப்படையான அழகு – உள்ளார்ந்த ஞானமாக மாறுகிறது. இதுவே களிப்பின் உச்சம்.
“தெளிநின்ற ஞானம் திகழ்கின்றதென்ன திருவுளமோ”
அவள் அருளால்தான் அந்த மகிழ்ச்சி ஞானமாக மாறுகிறது. அபிராமி தாயின் திருவுளம் மிகப்பெரியது: பரவசமான களிப்பை கூட தெளிந்த ஞானமாக மாற்றுகிறாள். இதுவே பக்தியின் மாற்றம். ஆரம்பத்தில் பாசம் – பின்னர் மகிழ்ச்சி – இறுதியில் ஆன்மீக ஞானம்.
“ஒளிநின்ற கோணங்கள் ஒன்பதும் மேவி உறைபவளே”
இதுவே அதிசயம். பிரபஞ்சத்தின் அடிப்படை தத்துவங்கள் 9 வகை (நவ கோணங்கள், நவ சித்தாந்தங்கள், அல்லது நவ விருட்சம் போன்ற புனித சின்னங்கள்), அவற்றின் ஒளியுடன் வாழ்வது அவளே.
இங்கு “ஒளிநின்ற கோணங்கள் ஒன்பது” என்று சொல்லும்போது அர்த்தம் பலவிதம்:
நவ கிரகங்கள் (9 கோள்கள்) – அவற்றின் இயக்கமும் சக்தியுமெல்லாம் அவள் சித்தியிலே தங்கி இருக்கின்றன.
நவ விதி, நவ சக்திகள் – அவளால்தான் பிரபஞ்ச இயக்கம் ஒளியுறுகிறது.
ஆன்மீகக் கருத்தில் – நவ கோணங்கள் என்றால் ஒன்பது வழிகள், ஒன்பது சக்தி நிலையங்கள். அனைத்திலும் அவள் பரவி ஒளிர்கிறாள்.
அதாவது, அபிராமியே பிரபஞ்ச இயக்கத்தின் மையம்; எல்லாம் அவளில் ஒன்றிணைக்கிறது.
உண்மை (தத்துவக் கருத்து)
அபிராமியின் திருமேனி பார்வைக்கு வந்தால், பக்தனின் உள்ளத்தில் பேரானந்த வெள்ளம் எழுகிறது.
அந்த மகிழ்ச்சி நின்றுவிடும் இடம் – சிதம்பர ரகசியம், அதாவது அறிவின் ஆகாசம்.
அவளது திருவுளம் அன்பானது; ஆரம்பமான பாச உணர்வையும் மகிழ்ச்சியையும் இறுதியில் தெளிந்த ஞானமாக மாற்றுகிறது.
ஒன்பது சக்தி நிலையங்களிலும், நவ கிரகங்களிலும், நவ சித்திகளிலும் அவள் ஒளிர்கிறாள். எனவே உலகின் இயக்கம் அனைத்தும் அவளிடம் தங்கி இருக்கிறது.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
“வெளிநின்ற திருமேனி” – வெளியால் காட்சி, உள்ளால் காம்பீரியம்.
“களிநின்ற வெள்ளம்” – கவிதை உவமை; சிறு மகிழ்ச்சி அல்ல, வெள்ளமாக ஓடும் பேரின்பம்.
“தில்லை கருத்து” – சிதம்பரம் ஆன்மீகச் சின்னமாக, அறிவின் உச்சமாக வந்திருப்பது கவித்திறமை.
“தெளிநின்ற ஞானம்” – குளிர்ச்சியும் சாந்தமுமான ஜ்ஞானம், களிப்பால் உருவாகிய தூய்மை.
“ஒளிநின்ற கோணங்கள் ஒன்பது” – நவ கோள்களோ, நவ சக்திகளோ, நவ ரகசியங்களோ – அனைத்தையும் கவிஞர் ஒரே சொல்கூட்டில் பிணைத்துள்ளார்.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் கூறும் பெரிய உண்மை:
பக்தியின் ஆரம்பம் காட்சியால் (திருமேனி தரிசனம்).
அதனால் வரும் களிப்பு வெள்ளம்போல் மனத்தில் ஓடும்.
அந்தக் களிப்பு அவளது அருளால் ஞானமாகப் பரிமாறுகிறது.
அந்த ஞானம், இறுதியில், அபிராமி உலகின் அனைத்து சக்திகளிலும் பரவி இருக்கிறாள் என்பதை உணர வைக்கிறது.
பதினொன்பதாம் செய்யுள் சொல்லும் சாரம்:
“அபிராமி தாயின் திருமேனி எனக்குப் புறத்தில் தோன்றியவுடன், என் கண்களும் மனமும் பேரின்ப வெள்ளத்தில் மூழ்கின. அது சிதம்பரமாகும் அறிவின் ஆகாசத்தில் அமைந்த எனது சிந்தையில் நிலைத்தது. உன் புண்ணியமான திருவுளம் அதனை தெளிந்த ஞானமாக மாறச் செய்தது. நவ சக்திகளிலும், நவ கோணங்களிலும் ஒளிர்ந்து நிற்கும் பராசக்தியே, உலகின் மூலமாக இருப்பவளே, உன் மேன்மையே எனக்கு இறுதி புகழ்.”
பாடல் 20
உறைகின்ற நின்திருக்கோயில் நின்கேள்வர் ஒருபக்கமோ
அறைகின்ற நான்மறையின் அடியோ முடியோ அமுதம்
நிறைகின்ற வெண் திங்களோ கஞ்சமோ என்றன் நெஞ்சகமோ
மறைகின்ற வாரிதியோ பூரணாசல மங்கலையே
விரிவான விளக்கம்
“உறைகின்ற நின் திருக்கோயில், நின் கேள்வர் ஒருபக்கமோ?”
— அபிராமி தாயே, நீ எங்கு உறைவாயோ? உனது திருக்கோயிலிலா?
கோயில் என்பது பக்தர்கள் கூடி வழிபடும் வெளிப்படையான இடம். சிலர் நினைப்பர் – “தெய்வம் கோயிலில்தான் இருக்கிறது” என்று. மேலும் உன்னுடைய “கேள்வர்” – பக்தராகிய கேள்விமிகு அடியார்கள் இருக்கும் பக்கமோ? அதாவது, தெய்வத்தைச் சேவிக்கும் அன்பர்கள் அருகாமையில்தானா உன் இருப்பிடம்?
“அறைகின்ற நான்மறையின் அடியோ முடியோ அமுதம்?”
— அல்லது நீ நான்கு வேதங்களின் ஆரம்பமோ முடிவோ? வேதங்கள் அனைத்தும் உன்னைப் புகழ்ந்து ஓங்குகின்றன; உன்தான் வேதங்களில் “அடியும் முடியுமாக இடம் பெற்ற அமுதம்” என்று. வேதம் எங்கும் ஓலமிடுகிறது; அந்த மறைகள் உன் அருளைக் கூறிக்கொண்டிருக்கின்றன. அது உன் இடமோ?
“நிறைகின்ற வெண் திங்களோ, கஞ்சமோ, என்றன் நெஞ்சகமோ?”
— அல்லது உன்னுடைய வில்லாச பார்வை வெண்மையான சந்திரன் போலவும், அன்பு உருகும் கஞ்சிமலர் போலவும் விளங்குகிறது. நீ சந்திரனில்தானோ? கஞ்சிமலரில்தானோ? அல்லது என் நெஞ்சத்துக்குள்ளே நிறைந்திருக்கிறாயோ? இன்னல்களால் அலையும்போதும் என் உள்ளம் உன்னை நிறைந்திருக்கக் காண்கிறது.
“மறைகின்ற வாரிதியோ, பூரணாசல மங்கலையே”
— அல்லது, பெருங்கடலுக்குள் மறைந்து இருந்து உயிர்களுக்கு வளங்களைத் தருகிறாயோ?
அல்லது பூரணமாய் நிறைந்த பேராசலத்தில் (பெரும் மலை – அருணாசல சின்னம்) பவளிக்கிறாயோ?
இறுதியில், “மங்கலமே!” என்று அவர் முடிக்கிறார்.
எங்கு இருந்தாலும், உன் இருப்பே உலகிற்கு மங்களமாகிறது. வெளியில் கோயிலில் இருந்தாலும், வேதங்களில் இருந்தாலும், வானில் இருந்தாலும், மலரில் இருந்தாலும், கடலில் இருந்தாலும், மலையில் இருந்தாலும், உண்மையில் நீ என் உள்ளத்திற்குள்ளே திருநிறைவு பெற்றிருக்கிறாய் — அதுதான் உன் மங்கல நிறைவு.
உண்மை (தத்துவச் சுருக்கம்)
தெய்வம் எங்கே இருக்கிறது? பக்தன் தேடும் கேள்வி.
கோயிலிலும் உள்ளது, பக்தர்களிடமும் உள்ளது.
வேதத்தின் தொடக்கமும் முடிவுமாக உள்ளது.
சந்திரனிலும் மலரிலும் காட்சியளிக்கிறது.
கடலிலும் மலைப்பெருப்பிலும் பரவி நிற்கிறது.
ஆனாலும், உண்மையான இருப்பிடம் – பக்தனின் நெஞ்சம்
நயம் (இலக்கிய அழகு)
“கோயிலா? கேள்வரிடமா?” – வெளிப்படையான இடம் மற்றும் பக்தர்களின் சடங்கு.
“நான்மறையின் அடியோ முடியோ அமுதம்” – தெய்வத்தை வேதத்தின் தொடக்கமும் நிறைவுமாகக் காட்டுவது அழகான உள்நயம்.
“வெண் திங்கள், கஞ்சிமலர்” – வெண்ணிறம், மிருதுவான மலர், இந்த அமைதியான இயற்கைக் காட்சிகள் தாயின் கருணையை வர்ணிக்கிறது.
“வாரிதி, பூரணாசலம்” – கடல், மலை → பிரம்மாண்டமான பரப்புகள்; தாயின் பரவலான நிலையைப் பாடுகிறது.
கடைசிப் பாவத்தில் “மங்கலம்” என்ற சொல்லால், பக்தி முழுதும் பூரணமடைகிறது.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் சொல்லும் நெறி:
தெய்வம் எங்கு இருக்கிறது என்று தேடவேண்டிய அவசியமே கிடையாது.
அது எங்கும் இருக்கிறது: கோயிலில், வேதங்களில், வானில், இயற்கையில், கடலில், மலையில். ஆனால் அவனது உண்மையான இருப்பிடம் — நம் உள்ளம்.
உன்னுடைய அன்புள்ளங்கள் (பக்தர்கள்) இருக்கும் இடம்தான் தெய்வத்தின் சன்னதி. அதனால்தான் நம் நெஞ்சமே ஆச்சலான கோயிலை விடப் பெரிது.
இருபதாம் செய்யுள் சொல்லும் சாரம்:
“அபிராமியே, நீ எங்கு உறைகிறாய்? கோயிலிலோ? பக்தர்களுடனோ? வேதங்களின் தொடக்கமோ முடிவிலோ? வெண் சந்திரனிலோ? மலரிலோ? என் நெஞ்சிலோ? கடலிலோ? மலையிலோ? எங்கு இருந்தாலும் பரவாயில்லை; நீயே பூரண மங்களம். உண்மையில், என் உள்ளத்தில்தான் உன்னை உணர்கிறேன்.”