அபிராமி அந்தாதி

 அபிராமி அந்தாதி

 முன்னுரை

அபிராமி அந்தாதி என்பது அகிலமெல்லாம் காக்கும் நாயகி ஆனந்த மகா சிவகாம சுந்தரி திரிபுரசுந்தரி வரலாற்று ஆன்மீகப் பாடல்களில் ஒன்று, 18 ஆம் நூற்றாண்டில் அபிராமி பட்டர் இயற்றியதாயுள்ள மேன்மையான கவிதைப் பங்களிப்பு ஆகும். இந்த பாடல் தொகுப்பு மொத்தம் 100 பாடல்கள் கொண்டது. “அந்தாதி” என்றால் ஒவ்வொரு பாடலின் கடைசிப் பக்கங்களும் அடுத்த பாடலின் தொடக்க வார்த்தையாக அமையும் சிவன் பக்தி உணர்வுடன் கூடிய சிறந்த இலக்கிய வடிவம் ஆகும்.

திருக்கடையூரில் வசித்த அபிராமி பட்டர், அபிராமி அம்மன் அருளைப் போற்றும் இந்த பாடலின் மூலம் கடவுளின் அருள் பெருக்கவும், பக்தி ஊக்கப்படவும் வழிகாட்டியவர். இந்த அந்தாதியில் சிவனும் அம்மனும் அவர்களது பெருமையும் கருணையும் உயிரோடு உணரப்படுகின்றன.

நூல் முழுவதும் ஆன்மீக அறிவு, பக்தி வழிகாட்டல், மனதை தூய்மையாக்கும் தத்துவங்களும் கலந்துள்ளன. ஒவ்வொரு பாடலும் கடவுளின் இலக்கிய வடிவம் மற்றும் பக்தியின் ஆழத்தைக் கொண்டாடுவதோடு, பக்தர்களுக்கு ஆன்மீக புரிதலை தருகிறது.

அபிராமி அந்தாதி மாலை என்பது ஒரே நேரத்தில் பக்தி, பாசல் மற்றும் தத்துவ சார்ந்த ஆன்மீகப் பாடல்களின் மாலை எனக் கருதப்படுகிறது. இது பக்தி இலக்கியங்கள் பளிங்கு போன்ற விடியலை தருவதோடு, பெரும் ஒளி தரும் வாயிலாக இயல்புடைதல், பக்தி பயிற்சி ஆகியவற்றில் முக்கியப் பதிப்பாக கருதப்படுகிறது.

இந்த நூல் பக்தி சந்திரமாக மேல் உயர்ந்து கொண்டு, ஆசார்களுடன் கூடியுதவியும் ஆற்றலை வழங்கும் ஒரு ஆன்மீகச் சாஸ்திர வகுப்பு என்றும் கூற இயலும்.

பக்திக்கு மட்டுமல்லாமல் ஆன்மீக ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கும், தமிழ் இலக்கிய ஆர்வலர்களுக்கும் அபிராமி அந்தாதி முதன்மை நூலாகும்.

அபிராமி பட்டரின் வாழ்க்கை வரலாறு பின்வருமாறு உள்ளது.

அபிராமி பட்டர் (இயற்பெயர்: சுப்பிரமணியம் ஐயர்) தமிழ்நாட்டின் தஞ்சை மாவட்டத்தில், திருக்கடையூர் என்ற ஊரில் 18-ம் நூற்றாண்டில் பிறந்தவர். இவர் பக்தி மற்றும் ஆன்மிகத்தில் ஆழ்ந்த பக்தியுள்ளம் கொண்ட கவிஞர். இவரது குடும்பம் தலைமுறைகளாக தமிழர் இசை, தேவி உபாசனை மற்றும் ஆன்மிகப் பணியில் ஈடுபட்டு வந்தது.

இவர் சிறுவனாக இருப்பதில் இருந்து அபிராமி அம்மனை ஆழமாக வழிபட்டு வந்தார். அபிராமி அந்தாதி எனும் 100 பாடல்களை எழுதினார். ஒரு பௌர்ணமி திதி கொண்டு வந்த தவறான பதில் காரணமாக மக்கள் அவரை பித்தன் என்று கருதினர். இதனால் மனம் வருந்தி, கடவுள் அபிராமியின் ஆலயத்தில் தீ மூட்டி, அபிராமி அந்தாதியை பாட ஆரம்பித்தார்.

இந்தப் பாடல்கள் ஒவ்வொரு பாடலின் இறுதியில் ஓர் கயிறு அறுத்து, மன பய பக்தி நிலையை வெளிப்படுத்தும் தன்மை கொண்டவை. இறுதியில் அவர் அபிராமி அம்மனின் அருளால் தீர்வு பெற்றார்.

தஞ்சை தரணியில் பிறந்த அபிராமி பட்டர் தமிழில், சமஸ்கிருதத்தில், இசை மற்றும் ஆன்மீகத்தில் தேர்ச்சி பெற்றவர். இவர் வாழ்ந்த காலம் 18-ம் நூற்றாண்டின் நடுத்தரமாக கருதப்படுகிறது.

அபிராமி அந்தாதி நூல் தமிழ் ஆன்மீக இலக்கியக் கொடமைப்புகளில் மிக முக்கியத் தோற்றமாக விளங்குகிறது.

கணபதி காப்பு:

தாரமர் கொன்றையும் சண்பகமாலையும் சாத்தும் தில்லை

ஊரர்தம் பாகத்து உமைமைந்தனே! உலகேழும் பெற்ற

சீர் அபிராமி அந்தாதி எப்போதும் என் சிந்தையுள்ளே

காரமர் மேனிக் கணபதியே! நிற்கக் கட்டுரையே.

      இது அபிராமி அந்தாதியின் “கணபதி காப்பு” – அதாவது, முதல்வராகிய விநாயகரிடம் பாதுகாப்பு வேண்டுதல்.

இயல்பாகவே, எந்த நூல் எழுத தொடங்குவதற்கு முன் கணேசனை வணங்கிப் பாதுகாப்பு வேண்டுதல் வழக்கமுண்டு. “வினாயகர் காப்பு” என்றொரு பிரிவு பல சாஸ்திர, பாடற்பாக்களில் பொதுவாக உண்டு. அபிராமி அந்தாதியிலும் விநாயகர் காப்பு ஒன்று உண்டு — அதுதான் இந்த செய்யுள்.

செய்யுள் விளக்கம்

“தாரமர் கொன்றையும் சண்பகமாலையும் சாத்தும் தில்லை ஊரர்தம் பாகத்து உமைமைந்தனே!”

தாரமிகு மலர்மாலையை (கொன்றை மலர், சண்பக மலர்) பூண்டிருக்கும் தில்லைநகர் (சிதம்பரம்) இறைவனின் பாகத்தோடு உமைஅம்பாளும் இணைந்துள்ளார். அந்த அர்த்தநாரீஸ்வர உருவம் உலகின் அட்சய சக்தியின் சின்னம்.

“உலகேழும் பெற்ற சீரபிராமி அந்தாதி எப்போதும் என் சிந்தையுள்ளே”

ஏழுலகிலும் புகழ்பெற்ற, அபிராமி அந்தாதி என்னும் புகழ்கீர்த்தி பாடல் எப்போதும் என் மனத்தாலே நினையப்பட்டு நிற்கட்டும்.

“காரமர் மேனிக் கணபதியே! நீ நிற்கக் கட்டுரையே”

கருங்கடல் நிறம் கொண்ட அழகிய மேனியின் விநாயகப் பெருமானே! நான் இந்த அபிராமி அந்தாதி பாடும்போது வரும் எல்லா தடைகளையும் நீ விலக்கி, உறுதி செய்து, பாதுகாப்பாய் “நிற்கக்” கட்டளையிடுவாயாக!

உண்மை (தத்துவம்)

கணபதி எல்லா அரம்புகளுக்கும் வினையடக்கி ஆரம்பம் செய்வார். ஆதலால், அவனை வணங்குவது வழக்கம்.

சிதம்பரரின் பாகத்தில் உமை அம்பாள் — அபிராமி அம்மையரின் பரிபூரணத் தன்மை.

இந்த நூலின் புகழ் ஏழுலகிலும் பரவி நிற்கும் மங்களம்.

பக்தர் வேண்டுகிறார்: நான் அபிராமியைப் புகழ்ந்து பாடும் போது, எதுவும் தடையாக வராமல் கணபதி காப்பாற்ற வேண்டும்.

நயம் (இலக்கிய அழகு)

“கொன்றை / சண்பக மாலை” – இயற்கையிலான வண்ண மலர்களைப் பயன்படுத்திப் புனிதக் காட்சியை வர்ணிப்பது.

“உலகேழும் பெற்ற சீரபிராமி அந்தாதி” – இந்த நூலின் சிறப்பைச் சொல்லும் அழகான புகழ்ச்சிப் பாங்கு.

“காரமர் மேனிக் கணபதி” – விநாயகரின் கருங்கடல் நிறம் வாய்ந்த மேனியை உருக்கமாகக் கூறுகிறது.

கவிதை வழக்கம்: நம்முடைய முயற்சி தடையின்றி பூரணமடையும்படி, வினாயகனை அழைத்து பாதுகாப்பு கேட்பது.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

எந்த ஆன்மிக முயற்சியும் தொடங்கும்போது தடைகள் வரும். அதனால் விநாயகரை வேண்டி, தடைகளை நீக்க வேண்டும் என்பதே பாரம்பரிய பாட்டு நெறி.

இங்கு பட்டர், “அபிராமி அந்தாதி எங்கும் ஓங்கட்டும்; அது என் மனதில் எப்போதும் நிலைத்திருக்கட்டும்; அதற்கு நீயே பாதுகாப்பு கொடு” என்று கணபதியிடம் வேண்டுகிறார்.

கணபதி காப்பின் சாரம்:

“சிதம்பரக் கொன்றைச் சண்பக மலர்களால் அலங்கரிக்கப்படும் இறைவனோடும், பாகத்தில் அமர்ந்த உமையோடும் கூடிய அந்த தெய்வீக மகிமையின் காட்சியை நோக்கி, நான் பாடும் அபிராமி அந்தாதி ஏழுலகிலும் புகழ் பெறட்டும். அந்தந்த தடைகளையும் விலக்கி, கருநிற மேனியுடைய கணபதியே, நீ பாதுகாப்பாய் நின்று அருள் பாவாயாக.”

பாடல் 1

“உதிக்கின்ற செங்கதிர் உச்சித் திலகம் உணர்வுடையோர்

மதிக்கின்ற மாணிக்கம் மாதுளம் போது மலர்க்கமலை

துதிக்கின்ற மின்கொடி மென்கடிக் குங்குமத் தோயமென்ன

விதிக்கின்ற மேனி அபிராமி என்றன் விழுத்துணையே.”

தொகுப்பான அர்த்தம்

இந்தச் செய்யுளில் அபிராமிப் பட்டர் தாயாரான அபிராமியை சூரியன் போன்று உலகத்தை ஒளிரச் செய்யும் முககாந்தி உடையவளாகவும், மாணிக்கம் போல் அரிய, மாதுளை மலர்போல சிவந்த முகச்சாயல் உடையவளாகவும், சிவந்த குங்குமக் கொண்டு மின்னும் மங்கை போல் அழகியவளாகவும், என் வாழ்வின் துணையாய , சக்தியாகவும் வர்ணிக்கிறார்.

விரிவான விளக்கம்

1. “உதிக்கின்ற செங்கதிர் உச்சித் திலகம் உணர்வுடையோர்”

உதிக்கின்ற செங்கதிர் : எழுந்து வரும் சிவப்பு கதிரவன். காலை நேரத்தில் உதிக்கும் சூரியன் உலகைத் தெளியச் செய்வான். அவன் கதிர்கள் மனங்களை விழிப்பூட்டுபவையாகக் கருதப்படுகின்றன.

உச்சித் திலகம் : மங்களத்தின் குறி. நெற்றியில் சூடும் புனித திலகம் நல்லறம், பாக்கியம், தூய்மை எனப் பொருள் தருவதாகச் சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன.

உணர்வுடையோர் : அறிவாளிகள், அனுபவ சக்தி பெற்றவர்கள், தத்துவஞானிகள்.

👉 இங்கு பொருள்: அபிராமியின் காந்தி (அழகு, முக ஒளி) என்பது எழும் சூரியனின் சிவந்த கதிர்களைப் போன்று, அறிவுள்ளவர்கள் பார்க்கும்போது அவர்களின் மனத்தில் ஒரு “திலகத்தினைப்” போன்று புண்ணியச் சின்னமாய் விளங்குகிறது.

தத்துவப் பரிமாணம்:

சூரியன் யாவருக்கும் ஒளி தருவதைப் போலவே, அபிராமி வழிபாடு எல்லோருக்கும் அறிவுத் தேனீகளை ஊட்டுகிறது. உலகை வெளிச்சப்படுத்துவது சூரியன்; நம்முள்ளுணர்வை எழுப்புவது தெய்வக் காஞ்சி. அபிராமியின் முகபரிமளம், சூரிய ஒளியால் ஒளிரும் நெற்றித் திலகத்தைப் போன்றது – ஆன்மாவின் சிகரம்.

2. “மதிக்கின்ற மாணிக்கம் மாதுளம் போது மலர்க்கமலை”

மதிக்கின்ற மாணிக்கம் : அனைவராலும் விலைமதிக்கப்படும், அரிய சிவப்பு ரத்தினம் – மாணிக்கம். மாணிக்கம் அழகு, செல்வம், சக்தி ஆகியவற்றின் அடையாளம்.

மாதுளம் போது மலர் : மாதுளை (pomegranate) புதுமலரின் சிவப்புப் பொலிவு. இந்த மலர் ரத்தின வெள்ளிவிழி போன்ற செம்பொன் நிறம் கொண்டு மனமமைச்சு விளங்கும் ஒன்று.

மலர்க்கமலை : மலர்களினால் சூழப்பட்ட குன்று போல் அரிய அழகு.

👉 இங்கு பொருள்: அபிராமியின் முகத்தின் சிவப்புக் காந்தி, மாணிக்கத்தைப் போல் விலைமதிக்கத்தக்கது; மாதுளை மலர் போல் இளமையுடன் அதிக ஒளி தருகிறது.

நய விளக்கம்: கிழக்கில் தோன்றும் இளம் சூரியனின் கதிர்கள் மாதுளைச் செடியின் மலர்களுக்குச் சிவப்பைக் கூட்டியதுபோல, அபிராமியின் முகப்பொலிவே இயற்கையில் தமிழ் கவிஞர்கள் கற்பனை செய்யும் சிறந்த அழகு. அவளது நிறம் ஒரு சாதாரண அழகல்ல, ஆன்மிக வெளிச்சத்தின் சின்னம்.

3. “துதிக்கின்ற மின்கொடி மென்கடிக் குங்குமத் தோயமென்ன”

துதிக்கின்ற : புகழப்படும், பாடப்படும்.

மின்கொடி : இடியுடன் மின்னும் மின்னலைப் போன்று, ஒளியிலும் வேகத்திலும் ஒப்பற்ற ஒரு நயந்தோன்றல். பெண்களின் உடற்கருநிலையைச் செலுத்தும்போது, “கொடி” எனும் சொல் தோளிழையுடனான நெடுங்கிளைமையைச் சுட்டும்.

மென்கடி : மென்மையான இடுப்பு.

குங்குமத் தோயமென்ன : குங்குமத்தில் தோய்ந்திடும் நிலையில் சிவந்த மேனி.

👉 இங்கு பொருள்: அபிராமியின் இடுப்பின் அழகு மின்கொடியைப்போல் நெளிவும் நயமுமானது; அது சிவந்த குங்குமத்தால் பேரழகைத் தருகிறது. தெய்வீகப் பெண்ணின் சின்னமாக ‘குங்குமம்’ குறிப்பாக வைக்கப்படுகிறது.

உண்மையும் நயமும்:

உண்மை: குங்குமம் சிவப்பு நிறம் கொண்டு பவித்ரமாகக் கருதப்படுகிறது. ஸ்ரீவித்யா வழிபாட்டில் லலிதாம்பிகைக்கு குங்குமம் மிக முக்கியம்.

நயம்: மின்னல் போன்று புன்னகையும், குங்குமப் பாவாடையுடனான இடுப்பு மென்மை – இவை அனைத்தும் கவிதை ஓவியம்.

4. “விதிக்கின்ற மேனி அபிராமி என்றன் விழுத்துணையே”

விதிக்கின்ற மேனி : விதி (அதாவது பிரபஞ்சத்தையே இயக்கும் சக்தி) தானே உடல் எடுத்து வெளிப்பட்ட மாதிரி தோற்றம்.

அபிராமி : “அபிராமி” என்னும் பெயரே தரும் அர்த்தம் – இனிமையான, துன்பமில்லாத, அரவணைக்கும் தெய்வம்.

என்றன் விழுத்துணையே : வாழ்வின் உயர்ந்த துணை, ஆன்மாவின் ஆதாரம்.

👉 இங்கு பொருள்: அபிராமியின் மேனி, சாப/பாலினம்/அழகு ஆகியவற்றைத் தாண்டிய “விதியின்” பிரதிபலிப்பே. அவள் என் வாழ்வின் அடிப்படை துணை.

தத்துவ விளக்கம்:

அபிராமி தெய்வம் என்பது “சக்தி” எனும் பரம்பொருளின் உருவமாகும். அவள் “விதி” என்பதைக் கூட தன்னுள் அடக்கி நிற்கிறாள். அதனால் பக்தன் யார்? – “நான் விதியால் கட்டுப்படுபவன் அல்ல; அபிராமியின் அருளால் பாதுகாக்கப்படும் ஒருவன்”. இங்கு சந்தேகம் – “அபிராமி = வாழ்க்கையின் இறுதி துணை” என்னும் உணர்வதே.

விரிவாக்கம் (ஆன்மீகம், இலக்கியம், மனிதவாழ்க்கை சார்ந்த இணைப்புகள்)

ஆன்மீகம்: இந்தச் செய்யுள் மணிக்குமரர்களின் அருள் பாடல்களில் ஒன்று. பகவதியின் முகபொலிவே விடியற்காலைப் போல மனங்களுக்கு வெளிச்சம் தருகிறது. மனிதனின் உள் இருள் – அறியாமையை அகற்றும் ஆன்மிகச் சூரியன் அவள்.

இலக்கியப் பக்கம்: சங்கத் தமிழிலிருந்து தொல்காப்பியம் வரை, பெண்மையின் அழகு மின், மலர், மாணிக்கம், மாதுளை, கொடி போன்ற உவமைகளால் வர்ணிக்கப்பட்ட பகுதியைக் கொண்டுள்ளது. அபிராமிப் பட்டர் இத்தொன்றையும் கோர்த்து ஒரு தெய்வீக வேற்றுமை உருவாக்கியுள்ளார்.

உண்மை & நயம்:

உண்மையில் சூரியன், மாணிக்கம், மாதுளை, குங்குமம் ஆகியவை அனைத்தும் மனிதர் வாழ்வின் அன்றாட அனுபவங்கள்.

நயத்தில், இவை எல்லாம் “தெய்வத்தின் காந்தி”க்கு ஒப்பாகின்றன. அறமும் அழகும் இணைந்து ஆன்மீக உணர்வு உருவாக்குகின்றன.

மனிதவாழ்க்கை சார்ந்து: மனித வாழ்வில் “விழுத்துணை” என்றால் துணைவரும், ஆதரவும், ஆற்றலும். ஆனால் இங்கு விழுத்துணை = தெய்வம். நம்மை ஆதரிக்கும் நிலையான சக்தி வேறு யாருமல்ல; அபிராமி பரம்பொருள்.

தத்துவ கருத்து: சைவசித்தாந்தத்தில் சக்தித்தத்துவம் மிக முக்கியம். சிவன் கூட அபிராமி சக்தியினால் தான் இயங்குகின்றார் எனக் கருதப்படுகிறது (“சத்தி இல்லாமல் சதாசிவமும் உடலில்லா சடலம்”). ஆகவே இங்கே அபிராமி “விதியை விதிக்கின்றவள்”.

இந்தச் செய்யுள் முழுதும், ஒரு பெண் அழகியல் வர்ணனை எனும் மேலோட்டத்தைக் கடந்தது. உண்மையில் இது அறிவு ஒளி, ஆன்மிக வளம், வாழ்வின் அடித்தளம் ஆகிய அனைத்தையும் தன்னகத்தே வைத்திருக்கும் தாய் அபிராமியின் நித்திய குணங்களைப் புகழுகின்ற பாடல்.

அபிராமி மட்டும் தான் “வாழ்க்கையை வழிநடத்தும் உச்சித் திலகம், மாணிக்கம், மலர், மின்னொளி, குங்குமம், விதியை விதிக்கும் தெய்வம்”. இறுதியில் இவர் “என் விழுத்துணை”—பக்தனின் ஆன்மிக வாழ்வின் நம்பிக்கைத் துணையாக மாறுகிறாள்

பாடல் 2

துணையும் தொழுந்தெய்வமும் பெற்றதாயும் சுருதிகளின்

பணையும் கொழுந்தும் பதிகொண்ட வேரும் பனிமலர்ப்பூங்

கணையும் கருப்புச் சிலையுமென் பாசாங்குசமும் கையில்

அணையும் திரிபுர சுந்தரி ஆவது அறிந்தனமே

விரிவான விளக்கம்

இந்தச் செய்யுளில் அபிராமித் தாயின் தெய்வீகத் தன்மைகள் சில உவமைகளின் வழியாக விரிக்கப்படுகின்றன. முதலில், அவளை “துணை” என்றும் “தொழும் தெய்வம்” என்றும் குறிப்பிடுகிறது. இதன் பொருள், வாழ்க்கையில் நமக்கு துணை எதுவெனில் அது அவளே, நாம் வழிபட வேண்டிய பிரதான தெய்வம் யாரெனில் அதுவும் அவளே என்பதே. வாழ்வின் துணைகள் – உறவினர், செல்வம், உடமைகள் – இவை தேவையான காலத்தில் பாழடைந்து விடக்கூடியவை. ஆனால் தெய்வத்தின் அருள் ஒருமுறை வந்துவிட்டால் அதுவே நிலையான காப்பு. எனவே அபிராமியே உண்மையான துணை, வாழ்வின் தெய்வமாக வணங்கப்படுகிறார்.

அடுத்து “பெற்றதாய்” எனக் கூறப்படுகிறது. தாய் என்ற சொல்லே உயிர்க்கு உயிரான ஒப்புமை. எந்த நிலையிலும் கைவிடாதபடி, தன் பிள்ளையைப் பாதுகாக்கிறவள் தாயாம். இந்த உலக அனுபவத்தில் ஒரு தாயின் மடலே பெரிய பாதுகாப்பு; அதற்குமேல் தெய்வீக தாயின் அருள்—அபிராமியம்மையின் கொடையும் கைவிடாத கருணையும்—எல்லாத் தடைகளையும் காத்திட நமக்குள் ஊடுருவுகிறது. இங்கே கவிஞர் சொல்வதாவது: எனக்குத் துணையாகவும் வழிபாட்டுத் தெய்வமாகவும் பெற்ற தாயாகவும் நீயே இருக்கிறாய், இனி வேறு எதை நாட வேண்டும்? என்பதே.

பின்வரும் உவமைகள் அபிராமித் தாயின் அங்கங்கள் மற்றும் பரம்பொருளுக்கான உறவுகளைப் பேசுகின்றன. அவர் சுருதிகளின் பணை – சுருதிகள் என்பது வேதங்கள். வேதங்கள் அனைத்தும் எதற்கு பணிகின்றனவோ அது அவளுக்கே. எவ்வித சாஸ்திரமும், எந்த மந்திரமும் இறுதியில் சென்று அடையும் குறிக்கோள் சக்தியே. அதன்படி, அபிராமியே அந்தச் சுருதி பாடல்களின் பூரண அர்த்தமாக விளங்குகிறார். இது பக்தனுக்குக் கொடுக்கும் தத்துவ முனைவு—வழிபாடு எந்த வடிவில் இருந்தாலும், வேதமேல் படிப்பாயினும், யாகம் செய்து நிற்பாயினும் முடிவில் அடையவேண்டிய இடம் சக்தியே என்பதே.

அடுத்து தாயை கொழுந்தாக வர்ணிக்கிறார். கொழுந்து எனும் சொல் வேர் மற்றும் தண்டு ஆதித்துத்தன்மையைக் குறிக்கும். நம் வாழ்வின் ஆதாரம், உலகின் பிறப்பிற்கான மூலச் சக்தி, ஒன்று பலர் ஆகச் செலுத்தும் வல்லமை அனைத்தும் அதுவே. அந்தக் கொழுந்து இங்குள்ள “பதிகொண்ட வேருடன் சேர்ந்து” பேசப்படுகிறது. அதாவது, மரத்தின் வெளிப்படை வளம் வேர் எப்படித் தருகிறதோ அவ்வாறே உலகம் முழுவதற்கும் ஆதார வேரும் அபிராமிதான். வாழ்வின் அமைதியையும் வளர்ச்சியையும் நிலைநிறுத்தும் வேர்கொடு வேறு எதுவும் இல்லை – அவள்தான் அனைத்தும் பரிபூரணமாக காப்பாற்றுபவளாக இருக்கிறார்.

அச்சிலிருந்து அடுத்த உவமை வருகிறது: அவள் பனிமலர் பூங்கணை. கணை என்பதால் அம்பு. பனிமலர் என்பது அரவணைப்பு, சாந்தம், அழகிய மென்மை. அவள் கையில் இருக்கும் அம்புகள் தோற்றத்தில் மலர்களைப்போலும் பனித்துளிபோலும் மெல்லியவை. ஆனால் உண்மையான வல்லமை கொண்டவை. இதன் பொருள்: வெளியில் மென்மை, உள்ளே வல்லமை. அபிராமித் தாயின் அருள் பார்வை சாந்தமும் கருணையும் நிறைந்ததாய் இருக்கும்; ஆனால் அவளிடமிருந்து வரும் வலி, மனிதனின் அறியாமையை அழிக்கும் அம்பாய் பாய்கிறது. அருள் மற்றும் சித்தி இவை இணைந்து மனிதனை உயர்த்துகின்றன.

அடுத்து – கருப்புச் சிலை எனக் கூறப்படுகிறது. சிலை என்பது வில்லைக் குறிக்கும். கரும்புவில், தீய சக்திகளை அடக்கும் எறிகைகளைச் செலுத்தும் வல்லமை கொண்டது. மலர் அம்பும் வினை அழிக்கின்றது; வில்லிதான் அதைச் செலுத்துகிறது. இதனோடு என் பாசாங்குசம் என்கிறான். பாசாங்குசம் என்பது கயிறும் குத்துக் கருவியும் இணைந்த ஒன்று – மாந்தர்களை அறியாமையிலிருந்து இழுத்தெடுத்து சத்தியத்தில் நிலைநிறுத்தும் ஒரு வஷ்ட சம்பத்தான கருவி. அதாவது தெய்வக் கையில் உள்ள கருவிகள் அனைத்தும் எளிமையான மூலமைகள் போலத் தோன்றினாலும் ஒருமுறை இயக்கப்படும்போது எல்லா சிரமங்களையும் அழித்து மனிதனை உயிராக்கும் வல்லமையாக விளங்குகின்றன.

இவையனைத்தையும் சுருக்கி கூறும் போது, திரிபுர சுந்தரியாக விளங்குகிறாள் அபிராமி. திரிபுரசுந்தரி என்று வந்தால் அது லலிதாம்பிகையின் பரம்பொருள் வடிவம் – மூன்று உலகங்களையும் ஆண்டருளும் முழுமைப்பெண்ணான சக்தி. இங்கே பக்தர் உணரும் வெளிப்படையான பூரணதான்: என் துணை, என் தெய்வம், என் தாய், அனைத்துச் சாஸ்திரங்களின் ஆதாரம், வளர்ச்சிக்கொள் வேர், பனிமலர் அம்பின் மென்மை, கருப்பு வில்லின் வல்லமை, பாசாங்குசத்தின் கட்டுப்பாட்டுச் சக்தி – இவை அனைத்தும் சேர்ந்த ஒரே வடிவமான அபிராமிதான் திரிபுரசுந்தரியாக நிற்கிறாள்.

உண்மை & நயம் (சேர்த்து விளக்கம்)

உண்மை: மாந்தரின் வாழ்வில் தாயின் துணையே நிலையானது. பக்தியின் உலகில் தெய்வீகத் தாய் மட்டுமே அச்சற்ற உள்ளார்ந்த நம்பிக்கையை அளிக்கிறாள். வேதங்கள் அனைத்தும் தங்களைத் தாண்டி செல்லும் சக்தியை நோக்கிச் செல்கின்றன. அந்த சக்தி எல்லோரையும் காப்பதற்காக அம்பு, வில், பாசாங்குசம் போன்ற கருவிகள் மூலம் உலகை வழிநடத்துகிறது.

நயம்: மலர் அம்பு, கருப்பு வில், பாசாங்குசம் ஆகிய காட்சிகள் சாதாரண போர்கருவிகள் அல்ல; அவை அன்பும் அருளும் தரும் ஆன்மிகச் சின்னங்கள். வன்மத்தால் வெல்லாமல், அன்போடும் மெல்லிய தன்மையோடும் வெற்றியடைவது அதன் தத்துவமாம். திரிபுரசுந்தரி என்று அழைப்பதால், இந்தப் பரிமாணங்கள் அனைத்தும் இணைந்து பூரண வடிவாய் தெரிகிறது.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் நமக்கு தரும் தத்துவச் சுட்டோலை மிகத் தெளிவானது. அபிராமி தாயார் துணை என அறியப்படும் அளவில் நம் வாழ்வை ஆதரிக்கிறார். அவள் தொழும் தெய்வம் என்பதால் உள்நம்பிக்கையும் அருளும் வளர்கின்றன. பெற்றதாய் என்பதால் பரிபூரண பாதுகாப்பு நமக்கு உறுதிசெய்யப்படுகிறது. சுருதிகளின் பணை என்பதால் எந்த வேதங்களையும் கற்றோமெனினும், அதன் முடிவிலேயே அந்த தெய்வத்தைக் காண்கிறோம். வேரும் கொழுந்தும் என்பதால் வாழ்வின் எல்லா கிளைகளும் எல்லா வளர்ச்சிகளும் அவளைப்பற்றி மட்டுமே இருக்கின்றன. பனிமலர் அம்பு, கருப்பு வில், பாசாங்குசம் என்பவை நம்மை அரவணைத்து காப்பது, தீமையை அழிப்பது, சத்தியத்தில் கட்டுப்படுத்துவது என்று மூன்று பரிமாணங்களைச் சேர்க்கின்றன. இவை அனைத்தும் ஒரே தலைசிறந்த திரிபுரசுந்தரி அபிராமியம்மையில் நிலைத்துள்ளன.

இந்த இரண்டாவது செய்யுள், பக்தனுக்கு ஒரு முறை நிலைமையைத் தெளிவுபடுத்துகிறது – “நமக்கு ஆதாரம் அபிராமித்தான்; வாழ்க்கையில் மற்ற எதையும் துணையெனக் கருதத் தேவையில்லை. எல்லாம் பாழாகினாலும், அவள் இருந்தால் வாழ்வு காப்பாற்றப்படும்.” அதே சமயம் அது ஒரு அழகிய தத்துவ நயனையும் தருகிறது – பரம்பொருள் கருணையிலிருந்து பிறப்பதும், கருணையால் காக்கப்படுவதும், இறுதியில் கருணையுடன் அதனுள் அனைத்தையும் தாங்கிக் கொணர்வதும் தான் மனித வாழ்வின் பாதை. அந்தப் பரம்பொருள் அபிராமியே திரிபுரசுந்தரியாக வெளிப்படுகிறாள்.

பாடல் 3

அறிந்தேன் எவரும் அறியா மறையை அறிந்து கொண்டு

செறிந்தேன்! உனது திருவடிக்கே திருவே வெருவிப்

பிறிந்தேன் நின் அன்பர் பெருமை எண்ணாத கருமநெஞ்சால்

மறிந்தே விழும் நரகுக்கு உறவாய மனிதரையே

விரிவான விளக்கம்

இந்தச் செய்யுளில் அபிராமிப் பட்டர் தன்னுடைய ஆன்மிக அனுபவத்தை மிகவும் ஆழமாக வெளிப்படுத்துகிறார். முதலில் அவர் சொல்லுவது: “நான் கண்டுணர்ந்தேன், எவராலும் அறிய முடியாத மறை (வேத) அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டேன்” என்பதே. மனிதர்களுக்கெல்லாம் பொதுவாக வேத சாஸ்திரங்கள் இருக்கும், ஆனால் அதனுடைய அடியார்த்தம் — இறுதி குறிக்கோள் — எளிதில் பொதுவானவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஏனெனில், அந்த அர்த்தம் புத்திசாலித்தனத்தாலும் வாதத்தாலும் அறியக் கூடிய ஒன்று அல்ல; அது கருணையாலும் பக்தியாலும் மட்டுமே பிறக்கும் ஒரு அனுபவம். இதையே பட்டர் வலியுறுத்துகிறார் — வேதங்களின் மறைபொருள் “அபிராமிப் பாதமே” என்று அறிந்து கொண்டேன் என்று.

அடுத்து — “அறிந்தேன்” என்பது மட்டும் அல்ல; “செறிந்தேன்” என்பதும் வருகிறது. அதாவது, நான் அதன்பொருளை மட்டும் தூரத்திலிருந்து புரிந்து கொண்டதல்ல, என் உள்ளத்தையே அதில் கரைத்துவிட்டேன், முழுமையாக அதற்குள் சென்று இணைந்தேன் என்று பக்தர் அறிவிக்கிறார். இங்கு உள்ளார்ந்த நயம் என்னவென்றால் — ஒரு உண்மையை ஓர் அறிவாளி படித்துத் தெரிந்து கொள்வது வேறு, ஒரு பக்தன் அதில் தன்னை முழுமையாகச் செறிந்து கரைத்துவிடுவது வேறு. இங்கே கவிஞர் அனுபவத்தில் பூரிக்கப்பட்ட அதிருப்தியை வெளிப்படுத்துகிறார்: “நான் அபிராமியின் திருவடிக்கே செறிந்து கொண்டேன்” என்று.

அடுத்து வரும் அடிகள் மனித வாழ்க்கையின் இரண்டு பாதைகளையும் காட்டுகின்றன. “நான் இப்படிச் செறிந்த பின், திருவே! உன்னை விட்டு விலகி, பக்தர்களின் பெருமையை யோசிக்காத மனத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன், நரகத்தில் விழுந்து கொண்டிருக்கும் மனிதனைப் போல அல்ல.” இங்கு அவர் நினைவூட்டுகிறார்: தெய்வத்தை விட்டு விலகுவது, அல்லது தெய்வ பக்தர்களின் மகிமையை மதிக்காமல் இருத்தல் — இரண்டும் சேர்ந்து நரகத்திற்கே வழிகாட்டுகின்றன.

இது பக்தி இலக்கியத்தில் மிகவும் முக்கியமான கரு. பெரும்பாலும் பக்தர்கள், தெய்வத்தை விட்டு விலகுவது குற்றம் என்றாலும், அதைவிட மிகப்பெரிய பிழை தெய்வ பக்தர்களை அலட்சியம் செய்வதுதான் என்று வலியுறுத்துகிறார்கள். ஏனெனில், தெய்வம் கருணை செய்வதைப் போல, தெய்வத்தின் அடியார்கள் கூட கருணையையும் பக்தியின் அன்பையும் பகிர்கிறார்கள். அந்த அடியார்களின் பெருமையை மதிக்காமல், அவர்களை விலக்கிக்கொண்டு வாழும் மனம் அறியாமையால் ஆளாகிறது. அத்தகைய மனநிலையே “கரும நெஞ்சு” என்று இங்கு கூறப்பட்டுள்ளது.

“கரும நெஞ்சு” என்ற சொல் பேரார்த்தமுடையது. அது சோம்பேறித்தனத்தை மட்டும் குறிக்கவில்லை. கருமமானது குருட்டு அறியாமை, அருவருப்பான சித்தம், தனநலத்துக்கே பற்றை வைக்கும் மனநிலை ஆகியவற்றின் பெயராகும். அந்த மனம் தெய்வத்தின் அருளைக் காணாது, பக்தர்களின் புண்ணிய சக்தியையும் மதிக்காது, அத்தகைய அறியாமையையும்சாசனத்தையும் தன் வாழ்வின் வழியாகக் கொண்டு போகிறது. அதன் முடிவு என்ன? நரகத்தில் விழுந்து தொலைந்துபோகும் நிலைதான்.

ஆனால் கவிஞர் என்ன சொல்கிறார்? “இத்தகைய நிலையை நான் அனுபவிக்கவில்லை. நான் வேதங்களின் மறைபொருளை அறிந்து, அபிராமியின் திருவடிக்கே முழுமையாகச் செறிந்து கொண்டு விட்டேன்.” அதாவது, நான் அந்த நரகநிலைக்குச் சேரும் வரிசைக்குட்படுவதில்லை; எனது பாதை பூரணமாக வேறு என்று வலியுறுத்துகிறார்.

உண்மை (தத்துவம்)

வேதம் படிப்பது மட்டுமில்லை; அதன் உண்மையான குறிக்கோள் சக்திப் பாதம் என்பதை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.அந்த உணர்வில் நிலைபெறும் போது, மனிதன் இனி தவறான வழியில் செல்லமாட்டான். தெய்வத்தை மதிப்பது மட்டுமின்றி, பக்தர்களின் சிறப்பை அறிந்துகொள்வதும் மிகவும் அவசியம்.தெய்வத்திலிருந்து பிரிந்த வாழ்க்கை நிச்சயம் துன்பத்தில் விழுந்து நரகநிலையை அடையும்.

நயம் (அழகியல் விளக்கம்)

கவிஞர் “அறிந்தேன்” என்றால் போதாதா? ஏன் “செறிந்தேன்” என்றும் சேர்த்தார்? காரணம், பக்தியை ஒரு சார்ந்த அறிவாகச் சொல்ல முடியாது; அது நம் உயிரில் உருகிச்சேர வேண்டிய அனுபவம். மறுபுறம், “கரும நெஞ்சு” என்ற சொல்லின் பயனும் நயமுடையது. கருமை என்பது இருட்டைக் குறிக்கும். வெளிச்சத்தில் எதுவும் தெரியும். இருளில் எதுவும் தெரியாது. அதுபோல தெய்வ அருளின் வெளிச்சத்தில் வாழ்பவன் பாதையை தெளிவாகக் காண்கிறான். அருளைக் காணாதவன் கரும நெஞ்சால் மூடப்பட்டிருப்பவன்; அவன் நிச்சயம் தடுமாறிப் பிழைக்கும்.

இந்தச் செய்யுள் எங்களை நேரடியாகக் கற்று தருவது — வாழ்வின் இறுதி குறிக்கோள் அபிராமியின் திருவடிதான். அதிலிருந்து விலகினால் எங்கேயோ விழுந்து தொலைந்துவிடுவோம். ஆனால் அதற்கு அருகில் நிற்கும்போது, வேதங்களின் சுருக்கமான அருமை நமக்குள் பூரணமாக விளங்கும். பக்தர்களின் பெருமையை உணர்ந்து மதிப்பது, தாயின் அருளோடு சேர்க்கும் பாலமாக செயல்படுகிறது.

    பட்டர் இங்கு தனக்குள் நிகழ்ந்த ஆன்மிக உச்சியை வெளிப்படுத்தி, அதேசமயம் மற்ற மனிதர்களுக்கான எச்சரிக்கையையும் தருகிறார். “நான் விழுந்தில்லை, ஏனென்றால் உனது பாதத்தில் செறிந்து கொண்டேன்; ஆனால் உன்னை விட்டு விலகி பக்தர்களை மதிக்காத கரும நெஞ்சினால் சூழப்பட்டவர்கள், அவர்கள் நிச்சயம் நரகத்தில் விழப்போகிறார்கள்” என்பது இந்தச் செய்யுளின் தீவிரமான செய்தி.

பாடல் 4

மனிதரும் தேவரும் மாயா முனிவரும் வந்து சென்னி

குனிதரும் சேவடிக் கோமளமே கொன்றை வார்சடைமேல்

பனிதரும் திங்களும் பாம்பும் பகீரதியும் படைத்த

புனிதரும் நீயும் என் புந்தி எந்நாளும் பொருந்துகவே

விரிவான விளக்கம்

கவிஞர் அபிராமியை வணங்கிக்கொண்டே நான்கு வகையான பெரும் பாகவதர்களைக் குறிப்பிடுகிறார். மனிதரும், தேவர்களும், மாயா முனிவர்களும் — இவர்களெல்லாம் கூடித்து வந்து அவளுடைய செந்நிற சேவடியைத் தாழ்ந்து வணங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று ஆரம்பிக்கிறார். இது என்னத்தைக் காட்டுகிறது என்றால், மனிதனைவிட உயர்ந்த நிலையில் உள்ள தேவர்களுக்குக் கூட அபிராமியின் பாதம் வேண்டியதாக இருக்கிறது. மாயாவை வென்று தத்துவத்தில் உறைந்த முனிவர்களுக்குக் கூட அவளை வணங்காமல் வழியில்லை. அதாவது, அனைத்துப் பிரபஞ்ச ஜீவராசிகளுக்கும் உயர்ந்த குறிக்கோள் ஒரே ஒன்று — அபிராமித் தாயின் திருவடிதான்.

அடுத்து கவிஞர், அவளைச் “கோமளமே” என அழைக்கிறார். “கோமளம்” என்பது அழகு, மெல்லிமை, கருணை, இளமை நிறைந்த தன்மை என்பதைக் குறிக்கும் சொல். அவள் திருவடிகள் அழகியவையும் இனிமையுருவானவையும்; அதையே உலகம் முழுவதும் வணங்குகிறது. அதனால் தான் – மனிதன், தேவன், முனிவன் என வேறுபாடு இல்லாமல் எல்லோரும் தாழ்ந்து வழிபடுகின்றனர் என்று பட்டர் வலியுறுத்துகிறார்.

பின்வரிசையில், கவிஞர் சிவபெருமானின் மங்கள சின்னங்களைச் சேர்த்துக் காட்டுகிறார். “கொன்றை வார்சடை” – அபிராமியின் அருள் சேரும் இடம், அங்கே சிவனின் சடையிலுள்ள கொன்றை மலர். அந்த சடையில் பனி ததும்பும் சந்திரன் விளங்குகின்றான். அதனோடு பாம்பு தலைக்கலப்பாய் இருந்துகொள்கிறது. அதற்கிடையில் புனிதமான கங்கை (பகீரதி) பாய்ந்து புனிதத்தை அரவணைக்கிறது. இந்தக் காட்சிகள் அனைத்தும் இணைந்து காணப்படும் இடமே சிவபெருமான். ஆனால் ஆன்மீகத் தத்துவத்தின் பார்வையில், அந்த சிவனுக்கும் உயிரும் ஆன்மாவும் கொடுக்கும் பரம் சக்தி அபிராமித் தாய்தான். அதனால்தான் இங்கே, “நான் வணங்குகிற சிவபெருமான் புனிதன்; ஆனால் நீயும் அப்படியே புனிதமிக்கவள். அவனுக்குப் பூரணம் நீயே. எனக்குப் பரிபூரணமெனக் கண்ணியமான இடம் நீயே,” என்று பாடகர் சொல்கிறார்.

முடிவாக, கவிஞர் தனக்குள்ள புலம்பலை வெளிப்படுத்துகிறார் – “புனிதருமான சிவனும் நீயும் என் புந்திக்குள் எந்நாளும் பொருந்தியிருக்க வேண்டும்” என்று தாயாரிடம் வேண்டுகிறார். இதன் அர்த்தம் மிக வெளிப்படையானது: வெளியில் வணங்குவதற்குக் கூட வழிமுறை, காலம், சூழல் தேவைப்படலாம். ஆனால் உள் மனத்தில் தெய்வத்தை நிலைநிறுத்திக்கொள்வதற்கு எந்தத் தடையும் இல்லை. பகவான் எப்போதும் மனத்தில் பொருந்தி நிற்க வேண்டும். அதை உள் சந்நிதியெனக் கற்பனை செய்து படைத்துக் கொள்ளும்போது தான் பக்தி பூரணமாகிறது.

உண்மை (தத்துவக் குறிக்கோள்)

மனிதர், தேவர், முனிவன் என எந்த நிலைமையிலும் இருந்தாலும், அனைவருக்கும் உயர்ந்த துணை சக்திதான் என்பதைச் செய்யுள் உணர்த்துகிறது.

சிவபெருமானின் புனித அடையாளங்கள் (சடையில் கொன்றை, சந்திரன், பாம்பு, கங்கை) அனைத்தும் சேர்ந்து அவர் பெருமையை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆனால் அதற்குப் பூரண புண்ணியம் சக்தியில்தான் இருக்கிறது.

தெய்வத்தை வெளியில் வணங்குவதுடன் மட்டும் அல்லாமல், உள் மனத்தில் அடியொன்றும் நீங்காமல் நிலைத்திருக்கச் செய்வதே பக்தியின் ஆழம்.

நயம் (இலக்கிய அழகியல்)

“சென்னி குனிதரும்” எனும் சொல், மனிதர்கள், தேவர்கள், முனிவர்கள் எல்லோரும் தலை குனிந்து வணங்குகின்ற காட்சியை ஒரே உவமையில் நிறுத்துகிறது. வணக்கத்தின் போக்கு வெளிப்படும் படிமமாக இங்கே வல்லமையும் கோமளமும் சித்தரிக்கப்படுகிறது.

“கொன்றை வார்சடைமேல் பனிதரும் திங்கள், பாம்பு, பகீரதி” என்கிற அடிகள் ஓவியம் போல் வரைகின்றன. சிவபெருமானின் சடை ஓர் சின்ன கோயிலாக சித்தரிக்கப்படுகிறது: கொன்றை மலரின் மாலை, அதன் நடுவே சந்திரன், சிறகாவே பாம்பு, பாய்ந்து வரும் கங்கை. இது மெய்யான பூஜைச் சற்றும்; அது பார்ப்பவருக்கு நீர்த்துளிகள் விழுந்து சுத்தமளிப்பதைப் போல காட்சியைத் தருகிறது.

கவிஞர் கடைசியில் “என் புந்திக்குள் எந்நாளும் பொருந்துகவே” என்பதன் மூலம், வெளியுள்ள அரிய காட்சியை உள்மனதிற்குள் கொண்டுவருகிறார். இதுவே நயம்: வெளிப்படையான அழகு, உள்நிலை ஆன்மீகம் ஆக மாறுகிறது.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் ஒரு முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகிறது — தெய்வம் வெளியில் இருக்கிறது என்பதற்குப் பெயர் கிடையாது; உள் மனத்தில் தெய்வம் கலந்து நிற்க வேண்டும். வெளியில் காட்சியளிக்கும் கருணை, உள்மனத்தில் பரிபூரணமாக நிறைந்தால் மட்டுமே வாழ்க்கை உண்மையான அர்த்தத்தை அடைகிறது. அபிராமித் தாயும் சிவபெருமானும் பிரிக்க முடியாத புனித சக்திகள்; இவர்களின் அருள் மனதில் குடிகொண்டால் பக்தன் எந்நாளும் அச்சம் அறியாமல் வாழ முடியும்.

நான்காவது செய்யுள் சொல்வது:

உலகில் எந்த நிலைமையிலும் வாழ்ந்தாலும்கூட, வணங்க வேண்டிய உயர்ந்த இறுதி இலக்கு அபிராமித்தாயின் திருவடியே. சிவபெருமானின் சடைச் சங்கிலி காட்சி அனைத்துச் சின்னங்களையும் கொண்டது; ஆனால் அதற்குப் பூரண அர்த்தம் சக்தியுடனிருந்தால்தான் சேர்ந்திருக்கும்.

தெய்வத்தை உள் மனத்தில் நிலைநிறுத்தினால், பக்தனின் வாழ்வில் அச்சம், துன்பம், நரகம் என்பன எதுவும் நெருங்காது.

பாடல் 5

பொருந்திய முப்புரை செப்புரை செய்யும் புணர் முலையாள்

வருந்திய வஞ்சி மருங்கல் மனோன்மணி வார்சடையோன்

அருந்திய நஞ்சு அமுதாக்கிய அம்பிகை அம்புயமேல்

திருந்திய சுந்தரி அந்தரி பாதம் என் சென்னியதே

விரிவான விளக்கம்

செய்யுள் தொடக்கமே அபிராமியின் தனித்துவத்தைக் குறிப்பிடுகிறது: “பொருந்திய முப்புரை செப்புரை செய்யும் புணர் முலையாள்” என்று.

இது என்னவெனில், அபிராமித்தாய் வேதங்கள் கூறும் முப்பொருள் (மூன்று பரமாக்கள்) அனைத்தையும் உள்ளடக்கியவள் என்பதே. தமிழ் மரபில் முப்பொருள் என்றால் ஆகார (உடல்), உகாரம் (ஆன்மா), மகாரம் (இறை) எனும் மூன்று எழுத்துகளால் விளங்கும் “ஓம்” பிரணவ மந்திரத்தின் மூல தத்துவம். வேதம் முழுவதும் சொல்வதென்ன? — அந்த முப்பொருளின் உண்மை. ஆனால் சாதாரணமாக யாரும் விளக்க முடியாத அந்த மறைந்த பொருளை செப்புரை செய்யக் கூடியவளாய் விளங்குகிறாள் அபிராமித் தாய். அதாவது அறியமுடியாத உண்மையை தனது அருளால் எளிதாகப் புரியச்செய்கிறாள்.

அதைச் சொன்ன கவிஞர் உடனே கவனத்தை அவளது திருமுலைகளின் மேன்மைக்கு திருப்புகிறார். அவை உலக வாழ்க்கையின் தாய்மை, பால், பரிவு, பாதுகாப்பின் அடையாளம். புணர்ந்து நிறைந்த சுருள் முலைகள் — உலகனைத்தையும் அரவணைக்கும் பெண் சக்தியின் மங்களச் சின்னமாகக் கருதப்படுகின்றன. இங்கு வேதத்தின் மூல உண்மையை அறியப்பயிற்றுவிப்பவளும், அதேசமயம் தாயாக நம்மை பாலூட்டித் தாங்குபவளுமாக தாக்கம் செலுத்துகிறாள்.

அடுத்து, “வருந்திய வஞ்சி மருங்கல்” என்கிறார். வஞ்சி மருங்கு அதாவது, தன்மீது வந்த சிரமங்களைச் சிரமமென்று கருதாமல் துணிவாக எதிர்கொள்ளும் வீரப் பெண். இங்கு உவமைச் சொல் — அபிராமித்தாய், சிரமமோ துன்பமோ, அரக்க சக்தியோ வந்தாலும் வஞ்சியில் கப்பல் பாய்வது போல் வல்லமையாய் எதிர்த்து மக்களை காப்பவள். இதற்குச் சான்றாக மனோன்மணி வார்சடையோன் என்று சொல்கிறார். சிவபெருமானின் சடையில் நிலைத்திருக்கும் மனோன்மணி — அதாவது, அவனது மேற்பொலிவு அவளது சக்தியால்தான் பூரணமாகிறது. சிவனும் கூட அவளது சக்தியைத் தாங்கித் தான் பிரபஞ்சத்தை ஆள்கிறார் என்பதை நினைவூட்டுகிறார்.

பிறகு வரும் அடி மிக ஆழ்ந்த தத்துவக் காட்சியை வரைந்துள்ளது: அருந்திய நஞ்சு அமுதாக்கிய அம்பிகை!

இதில் குறிப்பு — க்ஷீரசமுத்திர மந்தனத்தில் அசுரர்களும் தேவத்துளும் கடலை முறுக்கும்போது, உயிரைக் கொல்லவல்ல கடுமையான காலக் குடமம் (அலாலநஞ்சு) எழுந்தது. அதை அருந்தி உலகை காப்பதற்காகத் தலையாயது சிவபெருமான். ஆனால் அந்த நஞ்சு அவனைப் பிழியச் செய்யாமல், கந்தம் சிவந்து அழகிய புண்ணியச் சின்னமாக மாறச்செய்ததும், அதை “அமுதாக்கியது” யாரெனில் அபிராமித்தாயின் அருள் தான். அதாவது, ஆபத்தும் அழிவும் கூட அவளது அருளினாலே அமுதமாக மாறுகின்றன. இது ஒரு மிகப் பெரும் உவமை: அவளின் கருணை இல்லாமல் நஞ்சேற்பட்ட சிவனும் காப்பாற்றப்பட முயலுவான்; அவள் இருந்ததால், நஞ்சும் கூட புனிதச் சின்னமாகியது.

பட்டர் பின்னர் அவளை “அம்புயமேல் திருந்திய சுந்தரி அந்தரி” என அழைக்கிறார். அம்புயம் (தாமரை) மீது பிறந்தவளாகவும், சுத்த மங்களம் நிறைந்த சுந்தரி, மற்றும் அந்தரி என்ற சொல்லால் வானம் போல எல்லையற்ற பரவலை உடையவளாகவும் அவள் சித்தரிக்கப்படுகிறாள். இயற்கையே அவளை நிறுவுகிறது. அவளது பரப்பும் உள்ளமும் எல்லையற்ற வானத்தின் உருவமாய் எதிரொலிக்கிறது.

இத்தனைப் பெருமையையும் கூறிய பின், பட்டர் இறுதியில் தன் கருத்தை மிக எளிமையாகக் கூறுகிறார்: “அவளது திருவடிதான் என் தலையில் நிலையாக இருக்க வேண்டும்”. உண்மையான பக்தனுக்கு வேறு வேண்டுதல் ஒன்றுமில்லை — தாயின் பாத அருள் நம் தலையில் உறுதியாக நிலைபெறட்டும் என்ற பிரார்த்தனைதான் எல்லோரும் விரும்பும் உயர்ந்த பலன்.

உண்மை (தத்துவ விளக்கம்)

வேதங்களின் உள் அர்த்தம் மிகக் கடினமானது, ஆனால் அதைக் கற்றுக்கொடுக்கக் கூடியது தெய்வீகத் தாய். உலகில் வரும் நஞ்சும், துன்பமும் கூட அவளது அருளால் அமுதமாக மாறும்; அதனால் வாழ்க்கையின் கஷ்டங்களுக்கு அவள் மட்டுமே தீர்வாக இருப்பாள். தெய்வம் (சிவன்) கூட அவளது சக்தியால் தான் உலகைக் காப்பாற்றுகிறான்; அதனால் சக்தியினின்றி எதுவும் இயங்காது என்கிற சித்தாந்தம் இங்கே வலியுறுத்தப்படுகிறது. பரம்பொருளை அடைய விரும்புவோருக்கு தெய்வீகத் தாயின் திருவடிதான் பாதுகாப்பு, உறுதி, இறுதி இலக்கு.

நயம் (இலக்கிய அழகியல்)

“முப்புரை செப்புரை செய்யும் புணர் முலையாள்” — வேத தத்துவமும் தாயின் பாலூட்டும் பரிவும் ஒரே வடிவில் சந்தித்துள்ள அற்புத உவமை. இது பக்திப் பரவசத்தை அழகுடன் காட்டுகிறது.

“வருந்திய வஞ்சி” — வலி, துன்பத்தை அஞ்சாமல் எதிர்கொள்ளும் வீரமும் பெண்ணிய அழகும் கலந்த சிறந்த உவமை.

“அருந்திய நஞ்சை அமுதாக்கினவள்” — ஒன்றை மறுபடியும் முற்றிலும் மாறாக மாற்றும் சக்தி. (மரணம் → வாழ்வு, நஞ்சு → அமுது). இது தெய்வீக மந்திரத்தின் கலைமயம் நிறைந்த அழகு.

பாடலின் இறுதி “என் சென்னியதே” என்ற இடத்தில் வரும் வலிமை — கவிதை தத்துவத்திலிருந்து தனிப்பட்ட பக்தியின் பாச உரையாடலாக இறங்கி நிற்கும் இடம்.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் நமக்கு மிகச் சிறந்த விழிப்புணர்வைத் தருகிறது. வாழ்க்கையில் எத்தனை நஞ்சுகள் வந்தாலும், அவற்றை அமுதமாக்க இயல்புடையது அபிராமியின் அருள். மனிதனுக்கு விளைவிக்கும் எல்லாத் துன்பங்களையும், கஷ்டங்களையும் அவளது பாதத்தில் சார்ந்தவுடன் வெற்றியில் மாறச் செய்யலாம். மேலும், அவளது புணர்ந்த முலைகள் என்பவை மனிதனுக்கான தெய்வீகத் தாய்மை மற்றும் நித்திய அருட்கருணையின் அடையாளம். வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள் அனைத்துக்கும் உண்மையான பொருள் அவளிடமே நிறைந்துள்ளது. எனவே மனிதனுடைய இறுதி வேண்டுதல் — அந்தத் தாயின் பாதம் என்னுடைய தலைமேல் என்றும் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதே.

ஐந்தாவது செய்யுள் சொல்லும் உபதேசம்:

வேதங்கள் அனைத்தும் விளக்கி அளிக்கிறவள் அபிராமிதான். உலகுக்கு வரும் கடினக் கசப்புகளையும் காப்பாற்றி, அந்த நஞ்சையே அமுதமாக்கச் செய்வவள் அபிராமிதான்.சிவனுக்குக் கூட உயிரும் அர்த்தமும் கொடுக்கும் சக்தி அவளே. இறுதியாய், வாழ்வில் ஏற்படும் நம் ஒவ்வொருவரின் நம்பிக்கையும் பாதுகாப்பும் ஒரே இடத்தில் தான் நிற்கும் — அதாவது அந்தத் தேவி அபிராமியின் திருவடியில்.

பாடல் 6

சென்னியது உன் பொன் திருவடித்தாமரை சிந்தையுள்ளே

மன்னியது உன்திருமந்திரம் சிந்துர வண்ணப்பெண்ணே

முன்னிய நின் அடியாருடன் கூடி முறைமுறையே

பன்னியது என்றும் உன்றன் பரமாகம பத்ததியே

விரிவான விளக்கம்

இங்கு அபிராமிப் பட்டர் தம் பக்தித் தியானத்தைத் தனது உள்ளத்தில் எவ்வாறு நிரந்தரமாக வைத்திருக்கிறார் என்பதைச் சொல்லுகிறார்.

“சென்னியது உன் பொன் திருவடி தாமரை சிந்தையுள்ளே” — தாயாரின் பொன் போன்ற திருவடிகள் தாமரைப்பூ போல மலர்ந்தவையாக உள்ளன. அந்தத் தாமரைப் பாதங்கள், பக்தனின் சிந்தையுள் நிலைத்திருக்கிறது என்பதைக் கூறுகிறார். ஒருவர் வெளியில் இடையறாது வணங்கிக் கொண்டிருக்க முடியாது; ஆனால் உள்ளம் எப்போதும் தெய்வத்தில் நிலைத்திருக்க சாத்தியம் உள்ளது. அதனால்தான் பட்டர் முதலில் தனது சிந்தையிலே அபிராமியின் பாதம் மலர்ந்து கொண்டிருப்பதை வலியுறுத்துகிறார். இது பக்தியின் சாராம்சம் — வெளி வணக்கமும் போதாது, உள்ளார்ந்த தியானம்தான் நிலையான வணக்கம்.

பின்னர், “மன்னியது உன் திருமந்திரம், சிந்துரவண்ணப் பெண்ணே” என்று சொல்லுகிறார். சிந்துர வண்ணம் கொண்ட சுந்தரி அபிராமி — சிவந்த சாயலால் கண்களைக் கவர்ந்து நிற்கும் அவள். அவளது “திருமந்திரம்” — அதாவது சாத்திரங்கள், மந்திரங்கள் அனைத்தும். அந்த மந்திரம் என் உள்ளத்தில் நிலையானதாக இருக்கிறது என்கிறார். வேதங்கள் விளங்குவதாகக் காட்டியும், மந்திரங்கள் ஜபிக்கப்படுவதாகக் காட்டியும், அவற்றின் பூரண அர்த்தம் உண்மையில் அவளிடமே நிலையாகும். சிந்தனையின் மையத்தில் தாயின் திருவடிகள்; அதோடு நாவிலும் உள்ளிலும் அவளது மந்திரம் நிலைத்து நிற்கும். இதுவே பட்டருக்குச் சாம்பற்றிய பூரண பக்தி.

அடுத்து, “முன்னிய நின் அடியாருடன் கூடி முறைமுறையே” என்று குறிப்பிடுகிறார். அபிராமியின் அடியார்கள், அவளை வணங்கிப் பாடுவோர், வழிபடுவோர், அவள் கருணையில் வாழ்பவர். அவர்களோடு இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். மனித வாழ்வில் நல்ல சங்கம் மிக முக்கியம். எத்தனை முறை எத்தனை தடவை சந்திக்கவேண்டுமோ, ஒவ்வொரு முறைமுறையும் அந்த அடியார்களோடு சேர்ந்து பயின்று உண்மை வாழ்க்கையைச் செலவிட வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறார். இது பக்தியின் இரண்டாம் பரிமாணம் — தெய்வத்தின் அருள் மட்டுமன்றி, தெய்வ பக்தர்களுடன் கலந்தாளிக்கவும் அவசியம்.

இறுதியில் — “பன்னியது என்றும் உன்றன் பரமாகம பத்ததியே” என்கிறார். இந்த ‘பன்னியது’ என்ற சொல்லின் பொருள் — அங்கங்கே ஓங்கி ஓசையாகப் பாடப்படவேண்டியது. அதாவது, உன்னுடைய பரமாகம பாத்தியம் (உன்னுடைய பரம ஆனந்தமய சேவை, உன்னுடைய புனித பரம்பொருள் பற்றிய தூது) என்றும் சொல்லப்பட வேண்டும், பாடப்பட வேண்டும் என்பதே. என் வாழ்க்கை என்பது உன்னைப் புகழும் கீர்த்தனையாகவே எப்போதும் மலர வேண்டும் என்று பட்டர் பிரார்த்திக்கிறார்.

உண்மை (தத்துவ விரிவாக்கம்)

தியானம்: தெய்வத்தின் பாதங்கள் நம் “சிந்தையுள்” தங்கினால் அது நித்திய வணக்கமாகும். வெளியில் செய்கிற வழிபாடு தற்காலிகம்; உள் வழிபாடே சாந்தி தருவது.

மந்திரம்: தெய்வம் தந்து நிற்கும் மந்திரம் நம் உள்ளத்தில் நிலைபெறும்போது அது வாழ்க்கையே மந்திரமாக உடனேயே மாறிவிடும்.

சத்சங்கம்: பக்தர்களுடன் வாழ்தல் அவசியமானது. நல்ல சங்கம் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு அவசியமாகிறது.

பரமானந்த பாடல்: இறுதி குறிக்கோள் — வாழ்க்கையே பக்தி பாடலாக மாற வேண்டும். செயல், சிந்தனை, சொல் அனைத்தும் சேர்ந்து தெய்வத்தின் மகிமையைப் பாட வேண்டும்.

நயம் (இலக்கிய அழகியல்)

“பொன் திருவடித் தாமரை” எனும் சொற்றொடர், தாயின் பாதங்களைப் பொற்கொடி போலவும் தாமரையாய் மலர்ந்ததாகவும் வர்ணிக்கிறது. பொன் → விலையுயர்ந்தது; தாமரை → தூய்மை. இதனால் அவளது பாதங்கள் செல்வமும் சாந்தமும் ஒன்றாகக் கலந்து நிற்கின்றன என்ற கற்பனை உருவாகிறது.

“சிந்துரவண்ணப் பெண்ணே” — சிவப்பு நிறம், பாசமும், சக்தியும், உயிர்ச்செழிப்பும் குறிக்கிறது.

“முன்னிய நின் அடியார்” — பழமையான, உயர்ந்த பக்தர்கள், காலந்தோறும் தெய்வத்தை வணங்கிச் சத்தியத்தில் நிலைத்திருப்பவர்களுடன் சேர்ந்து வாழ்ந்தால் வாழ்வின் நிறைவு.

“பன்னியது” — சங்கீதம் போல பாடப்படவேண்டிய நிலையான நமஸ்காரம். வாழ்க்கையே ஒரு பாடலாகிறது.

ஆன்மீகப் கருத்து

இந்தப் பாடல் எங்களுக்குச் சொல்லும் முக்கியமான செய்தி:

பக்தியின் முழுமை என்பது மூன்று அடித்தளங்களில் அமைகிறது: தெய்வ தியானம் (பாதங்கள் சிந்தையில் தங்குதல்), மந்திர ஜபம் (திருமந்திரம் மனதில் நிலைத்திருத்தல்), சத்சங்கம் (அடியார்களுடன் முறைமுறையாகக் கூடல்).

இம்மூன்றையும் பின்பற்றும்போது வாழ்க்கையே ஒரு பரமகீர்த்தனமாக மாறும்; அதுவே பக்தியின் பரம இலக்கு.

அறிந்துகொள்ளக்கூடிய வெளிப்படுத்தல் என்னவென்றால், பக்தன் ஒருவனுக்கு தன்னுடைய வாழ்வில் எது வேண்டுமோ அதை மிகத் தெளிவாகக் கேட்டுக் கொள்கிறார்: என் உள்ளத்தில் உன் பாதம் அமையவேண்டும், உன் மந்திரம் நிலைவாய்ப்படவேண்டும், உன் அடியார்களோடு பூமியில் வாழும் சந்தோஷம் உண்டாக வேண்டும், இறுதியாக என் வாழ்வு முழுவதும் உன்னுடைய பரமாகமப் பாடலாய் பன்னிப் பாடப்பட வேண்டும். இதைத்தவிர வேறு வேண்டுதல்கள் எதுவும் இல்லை என்கிறார்.

பாடல் 7

ததியுறு மத்திற் சுழலும் என் ஆவிதளர் விலதோர்

கதியுறு வண்ணம் கருது கண்டாய் கமலாலயனும்

மதியுறு வேணி மகிழ்நனும் மாலும் வணங்கியென்றும்

துதியுறு சேவடியாய் சிந்துரானன சுந்தரியே

விரிவான விளக்கம்

செய்யுளின் தொடக்கம் கணிசமாகக் கூறுகிறது – “ததியுறு மத்திற்சுழலும் என் ஆவி”.

“மத்” என்பது கடலுக்கோ, தண்ணீருக்கோ உவமை; அலைபாயும் நீர்மத்தில் மிதக்கும் படகு எப்போதும் அலைகள் எதைச் செய்கிறதோ அதன்படியே சுழன்று அலைந்து கொண்டிருக்கிறது. அதுபோல மனிதனின் ஆவி இந்த உலகில் சோதனைகளாலும் ஆசைகளாலும் விரும்பாமல் அலைந்து கொண்டே இருக்கிறது. கவிஞர் இங்கு தன் ஆவியை ஒப்பிடுகிறார் — நானும் அலைபாயும் கடலில் படகின் நிலையைப் போல சுழல்கிறேன், நிலையற்று, மனத்தளர்ச்சி அடைந்து போகிறேன்.

அதற்குப் பின்பு அவர் விலக்குக் கோருகிறார். “விலதோர் கதியுறுவண்ணம் கருதுகண்டாய்” — இந்த நிலையற்ற ஆன்மாவுக்கு ஒரு நிலையான “கதி” வேண்டும். அதாவது, என் வாழ்க்கை அலைபாய்ந்து கொண்டிருக்கும் துன்ப நிலையில் அல்லாமல், உன் அருளால் சறுக்கியடையாமல் நிலையான இறுதி முகாமைச் சேரவேண்டும். அதை மனதில் தெளிவாகக் கருதி என்னை வழிநடத்த வேண்டும் என்று தாயாரிடம் வேண்டுகிறார். இங்கு “விலது” என்ற சொல் ‘வேறுபட்ட, உயர்ந்த’ எனப் பொருள் தரும். உலகின் சாதாரண வழிகள் அனைத்தையும் தாண்டி, எண்ணற்ற பிறவிகளைத் தாண்டி செல்லும் பரமகதியை அவனருள் வேண்டும் என்பதே கவிஞரின் வேண்டுதல்.

அடுத்து அவர் அவளது மஹிமையை வலியுறுத்துகிறார்: “கமலாலயனும் (பிரம்மாவும்), மதியுறு வேணி மகிழ்நனும் (சிவனும்), மாலும் (விஷ்ணுவும்) வணங்கியென்றும்.”

பிரம்மா, சிவன், விஷ்ணு மூவரும் பிரபஞ்சத்தின் தலைவர்கள். ஆனால் இங்கு பட்டர் சொல்வதாவது, அந்த மூவரும் கூட உன் திருவடிகளைத் தாழ்ந்து வணங்குகின்றனர். இந்தக் கருத்து, சக்தி தத்துவத்தின் உச்சிப்படி. சக்தியே மூவருக்கும் ஆதாரம்; பிரம்மா படைக்க, விஷ்ணு காப்பாற்ற, சிவன் அழிக்க — இவர்களுக்கும் முதன்மைச் சக்தி அபிராமியாகவே நிற்கிறது. அதனால், உன்னையே மூவர் கூடியும் வணங்குகின்றனர் என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார்.

கடைசியில், அழகிய அடியால் கவிஞர் உருக்கமாகத் தாயின் அழகைத் தொடுகிறார்: “துதியுறு சேவடியாய் சிந்துரானன சுந்தரியே”.

இங்கு அவர் கூறுவது: உன் பாரதிக்குரிய சேவடியை நான் எப்போதும் புகழ்ந்தே வாழ வேண்டும். “சிந்துரானனம்” — அவளது முகம் சிந்தூரம் பூசியது போல சிவந்த நிறத்துடன் கம்பீரமாக ஒளியூட்டுகிறது. அத்தகைய அற்புதமான சுந்தரி தாயே, உன் அழகு என் மனத்தில் விழுந்து என்றும் வழிபடும் உணர்வை உருவாக்கட்டும்.

உண்மை (தத்துவம்)

மனித வாழ்க்கை அலைபாயும் கடலில் படகைப் போல நிலையற்றது; மனம் தளர்ந்து எங்கே தள்ளப்படும் என அறியாத நிலையில் உள்ளது.

தெய்வ கருணை மட்டும் தான் அந்த ஆவியை நிலைபெற்ற “வேறுபட்ட கதி”க்குக் கொண்டுசெல்லும்.

பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் போன்ற பெரிய தெய்வங்கள்கூட இறுதியில் வணங்க வேண்டியதே — பராசக்தி அபிராமியின் பாதம் என்பதே சித்தாந்தம்.

அந்தத் தெய்வத்தின் முகம் சிந்தூரச்சாயம் பூசிய சுந்தரி முகமாக விளங்குகிறது; அதி இனிமை, அன்பு, அருள் அனைத்தும் ஒருங்கு பிரதிபலிக்கின்றன.

நயம் (இலக்கிய அழகியல்)

“ததியுறு மத்” — கடலலைகளின் அலைபாய்ச்சலைக் காட்டும் சொல். ஆன்மாவின் அலைப்பை மிகத் தெளிவான உவமையால் சித்தரிக்கிறது.

“விலதோர் கதி” — சாதாரண கதி அல்ல; வேறுபட்ட, உயர்ந்த முடிவு, அதாவது பரமகதி. இதன் வலிமை, சிறிய வாழ்க்கைச் சுமைகளைக் கடந்து ஆன்மாவின் இறுதி முகாமை நோக்கிச் செல்லும் ஒரு மேம்பட்ட சிந்தனையாகிறது.

“கமலாலயனும்… மாலும்” — மூன்று பெரிய தெய்வர்களையும் ஒரே பூங்கொத்தாகக் காட்டி, அவர்களுக்கும் மேலானவளாய் சக்தியை உயர்த்துகிறது.

“சிந்துரானன சுந்தரி” — எழுச்சி தரும் சிவப்பு நிற முகம்; அருளும் சக்தியும் அழகும் ஒரே சொற்படியாக.

ஆன்மீகக் கருத்து

இந்தச் செய்யுள் நமக்கு மிக முக்கியமான நினைவூட்டலைத் தருகிறது:

வாழ்க்கையின் பல பிரச்சினைகள், ஆசைகள், மயக்கம் ஆகியவை நம் உள்ளத்தை அலைபாயச் செய்யும்.

அதிலிருந்து நம்மை மீட்டுக் காப்பாற்றுவதற்கு ஒரே வழி அபிராமித் தாயின் பாதம்.

உலகத்தையே ஆளும் தெய்வங்களுக்குக் கூட ஆதாரமாக இருக்கிற பராசக்தி, சாதாரண மனிதர்களுக்கு எவ்வாறு துணையாவாளோ அதைச் சிந்திக்க வேண்டும்.

அவளுடைய முகம் சிவந்த சிந்தூரம் போல விளங்கும் சுந்தர முகம்; அதை உளமாற பார்ப்பவன் எப்போதும் உறுதியான கதி அடைவான்.

ஏழாவது செய்யுள் சொல்வதன் சாரம்: “என் ஆவி கடல் அலைபாயும் படகைப் போல தொலைந்து போகிறது; எனக்கு நீ அளிக்கும் வேறுபட்ட உயர்ந்த கதிதான் பாதுகாப்பு. பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவனுக்குக் கூட நீ வணக்கத்தக்கவள்; அப்படியிருக்கையில், என்னைப் போன்ற சாதாரண மனிதனுக்கு அல்லவா மிகப் பெரிய துணை? ஆகையால், சிந்தூரச் சாயமுடைய முகம் கொண்ட சுந்தரி தாய், உன் புனித பாதங்கள் என் ஆன்மாவுக்குக் கதியாகத் தங்கட்டும்.”

பாடல் 8

சுந்தரி எந்தை துணைவி என் பாசத்தொடரை யெல்லாம்

வந்தரி சிந்துர வண்ணத்தினாள் மகிடன் தலைமேல்

அந்தரி நீலி அழியாத கன்னிகை ஆரணத்தோன்

கந்தரி தைத்தலத்தாள் மலர்த்தாள் என் கருத்தனவே

விரிவான விளக்கம்

செய்யுள் தொடக்கத்தில் கவிஞர் அபிராமியை உருக்கமாக அழைக்கிறார்:

“சுந்தரி எந்தை துணைவி” — அவர் அவளை மூன்று நிலைகளில் அழைக்கிறார்:

சுந்தரி : அழகின் உச்சம், ஆன்மாவின் கவர்ச்சி, கருணை நிறைந்தவள்.

எந்தை : தாய் மட்டுமல்ல, தந்தையாகவும் காக்கும் பாதுகாவலர்.

துணைவி : வாழ்க்கைப் பாதையில் தோழியாக இருந்து வழிநடத்தும் துணை.

இதில் கவிஞர் வேண்டுவது என்னவென்றால், நான் ஒருவனாக இல்லை; தாயும் தந்தையும் தோழியுமாய் நீ என் வாழ்க்கையின் அனைத்துப் பொருட்களாக இருக்கிறாய். இதுவே பக்தியின் வீரம் – மனித உறவுகளில் நாம் எதிர்பார்க்கும் பரிபூரண பாசத்தை, ஒரே தெய்வீகத் தெய்வத்தில் காண்கிறார்.

அடுத்ததாக, “என் பாசத் தொடர் எல்லாம் வந்தறி” என்கிறார். எனது பாசத்தால் கட்டுண்ட சொற்கள், எண்ணங்கள், கருத்துகள் அனைத்தையும் அவள் அறிந்துவிட்டாள். அதாவது, மனத்தின் உள்ளங்கனிந்த அன்பையும் தாயை நோக்கிய உருக்கத்தையும் வாய் மூலம் எப்படி சொலாம் என்று யோசிக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை: அவளுக்கு தெரியும். பக்தியின் தன்மையே இதுதான் — சொல்ல முடியாத துன்பங்களையும் மகிழ்ச்சிகளையும் முன்னமே அறிந்து கருணையால் அணைத்துக்கொள்ளும்.

பின் பட்டர் அவளை “சிந்துரவண்ணத்தினாள்” என்பார். சிவந்த சாயலால் ஒளிரும் அபிராமி. அந்த சிவப்பு நிறம் சக்தியையும், பாசத்தையும், உயிரின் வெப்பத்தையும் குறிக்கிறது. சிவந்த முகம் பார்த்தால் அச்சமெல்லாம் மறைந்து நம்பிக்கை பெருகும். அதையே அவர் சற்றே அழகு கட்டுரைக் காட்சியாய் சொல்கிறார்: அந்த சிவநிறத் தாயார்தான் “மகிடன் தலைமேல் எந்தரி நீலி”.

இது விஷ்ணுவின் மகிழ்ச்சி சின்னமான மஹாலட்சுமி போன்று, வானின் எல்லையற்ற நீல வண்ணத்தில் விரிந்து நிற்கும் அற்புத சக்தியாய் அபிராமி விளங்குகிறாள்.

அடுத்து, “அழியாத கன்னிகை” என்று அவர் வர்ணிக்கிறார். உலகம் பழையதாய் அழிந்தாலும், காலம் அழிந்தாலும், பிறவிப் பிறப்புகளெல்லாம் முடிந்தாலும், அழியாத சக்தி ஒன்றே — பரம்பொருள் அபிராமி. அவள் எக்காலத்திலும் மங்காத அழகு, குறையாத குணம், கருணை நிறைந்த கன்னிகையாக நிற்கிறாள். இங்கே “கன்னிகை” என்ற சொல்லின் பொருள் — எதனாலும் பாதிக்கப்படாத பரிசுத்தம். இது தத்துவ உண்மையில் சக்தியை அழிவற்ற பரிபூரண பிரம்மசக்தி எனக் காட்டுகிறது.

அடுத்து, அவர் அவளது தொடர்பை வேதங்களுடன் காட்டுகிறார்: “ஆரணத்தோன் கந்தரி தைத்தலத்தாள்” — ஆரணம் என்பது வேதம், ஆரணத்தோன் என்றால் வேதங்களை எல்லாம் கற்றும் கொண்டு வரும் ப்ரஜாபதி, யஜ்ஞங்கள் மற்றம் அனைத்தையும் நடத்தும் மறை. அந்த வேதத்தின் ஆதாரம் யார்? — அபிராமிதான். அவளே அந்த வேதங்களின் ஆழ்ந்த ரகசியத்தைக் கைவசம் கொண்டவள். வேதம் நிகழ்த்தும் யாகங்களும் அறங்களும் அபிராமி சக்தியில் தான் சேர்ந்துவிடுகின்றன. “கந்தரி” என்ற சொல், வலிமையுள்ள சக்தியை குறிக்கிறது. அவளே அந்த வலிமையின் தளமாக இருக்கிறாள்.

கடைசியில், “மலர்த்தாள் என் கருத்தனவே” என்று கவிஞர் பாடுகிறார்.

இதன் பொருள்: அவளது அழகிய மலர்ந்த பாதங்கள் எனது ‘கருத்து’ — சிந்தனை, உள்ளம் — இவற்றின் அடிப்படை ஆசையும் குறிக்கோளுமாக இருக்கின்றன. எனது சிந்தனைகளின் இறுதி முடிவு இன்னும் வேறு ஒன்றுமில்லை, அபிராமியின் பாதமே.

உண்மை (தத்துவம்)

அபிராமி எல்லா உறவுமாய் நிற்கிறாள் – தாய், தந்தை, துணைவி. எந்த மனித உறவையும் தாண்டி, மனம் அவளிடமே பூரணமாக இருக்க முடியும்.

பக்தனின் மனப்பாசத்தையும் நினைவுகளையும் தெய்வம் முன் அறிவது; சொல்ல முடியாவிட்டாலும் அது உணரப்படுகிறது.

அவள் “சிந்துரவண்ணம்” – சக்தி, கிருபை, உயிரின் உயிர்த்துடிப்பு.

அவள் “அழியாத கன்னிகை” – காலம் கடந்தும் அழியாத நித்திய சக்தி.

வேதங்களின் மூலமும் ஆதாரமும் அவளே; வேதம்தான் கற்றுக் கொடுக்கும் பரமானந்தம் அவளிடம் நிற்கிறது.

அவளது பாதமே சிந்தனையின் குறிக்கோள்.

நயம் (இலக்கிய அழகியல்)

கவிஞர் தொகுப்புகள்: சுந்தரி – எந்தை – துணைவி என ஒரே சொற்றொடரில் நிறைவு கொண்ட புகழைச் சுருக்கமாக்குகின்றார்.

“சிந்துரவண்ணத்தினாள்” – நிறத்தின் பல பரிமாணங்களை உள்ளடக்கிய உவமை; அழகு + சக்தி + உயிர்ப்புத்தன்மை.

“அழியாத கன்னிகை” — பரமசுத்தியான, அசுத்தம் படாத, அழியாத பரிபூரண நிலையை ஒரே சொல்லில் நயம் படைத்துக் காட்டுகிறார்.

“மலர்த்தாள் என் கருத்தனவே” — சிந்தனையே ஒரு மலர்ச்சியாய், அதன் அடிப்படை உன்னோடு முடிகிறது என்ற பாவனை.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கும் முக்கியத்துவம்:

பக்தியின் உண்மை — தெய்வம் உறவுகள் அனைத்தையும் ஒன்றான ஆதாரமாக நிற்கிறது. மனிதன் எதிர்பார்ப்பவை எல்லாம் (அன்பு, பாதுகாப்பு, துணை, அழியாத உறவு) அவளிடமே இருக்கிறது.

ஆன்மாவின் ஆசைகள் மாறினாலும், உண்மையில் மனத்தின் குறிக்கோள் தெய்வ பாதம்மேல் முடிகிறது.

உலகின் பரிமாணங்கள் அழிந்தாலும் அழியாத ஒன்று அவளது பராசக்திதான்.

எட்டாவது செய்யுள் சொல்வதன் சாரம்:

“அபிராமி சுந்தரி, நீ எனக்குத் தாய், தந்தை, துணைவி — பாசமாய் அனைத்தும். என் மனம் உருகிப் பாசமாய் சொன்னதை நீற்குத் தெரியும். சிவந்த சாயலோடு வானளவு விரியும் அருள்தோன்றி, அழியாத பரமசுத்தி கன்னிகையாக, வேதங்களின் ஆதாரமாக, நீயே எனது உள்ள சிந்தனையின் ஒரே மலர், ஒரே பூரண குறிக்கோள்.”

பாடல் 9

கருத்தன எந்தைதன் கண்ணன் வண்ணக் கனகவெற்பிற்

பெருத்தன பால் அழும் பிள்ளைக்கு நல்கின பேரருள்கூர்

திருத்தன பாரமும் ஆரமும் செங்கைச் சிலையும் அம்பும்

முருத்தன மூரலும் நீயும் அம்மே வந்தேன் முன் நிற்கவே

விரிவான விளக்கம்

இந்தச் செய்யுளில், அபிராமி தாயாரின் பன்முகக் கருணைப் பரிமாணங்களை அபிராமிப்பட்டர் விளக்குகிறார்.

முதலில் — “கருத்தன எந்தைதன் கண்ணன் வண்ணக் கனகவெற்பில் பெருத்தன பால் அழும் பிள்ளைக்கு நல்கின பேரருள்”.

இங்கு கவிஞர் பகவானின் உருவங்களைக் கொண்டு தாயின் கருணையைச் சொல்கிறார்.

“கருத்தன எந்தைதன் கண்ணன்” — தாயின் சிந்தனை, பாசம், பால் குடிக்கும் சிறு குழந்தையை நடத்தும் அருட்பாசத்தைப் போல் இருக்கிறது. “கண்ணன்” என்பதால் பாசமிகு தமிழில் கிருஷ்ணனின் காட்சியும் வெளிப்படுகிறது. குழந்தையின் அப்பாவி அழுகையைக் கண்டதும் தாய் ஒருமையில் பால் வழங்குவாள். தாய் பிள்ளையின் எண்ணத்தை முன்னமே புரிந்து கொள்ளுகிறாள். அதுபோல, அபிராமி தாயும் பக்தர்களின் மனத்துக்குள் எழும் சிறிய பாசவாக்கியங்களையும் முன்கூட்டியே உணர்ந்து அருள் வழங்குகிறாள் என்பதே.

“கனகவெற்பில் பெருத்தன” — தங்க மலையைப் போல உயர்ந்து நிற்கிற அவளது மகத்துவம்; பால் அழும் குழந்தைக்குப் பக்கம் வந்து பால் குடிப்பிக்கும் ஆழ்ந்த கருணை. அதனால் அவள் பரிபூரண அரவணைப்பின் உச்சம் ஆக வெளிப்படுகிறாள்.

அடுத்து, “திருத்தன பாரமும் ஆரமும் செங்கைச் சிலையும் அம்பும்” — இங்கு அபிராமியை வீர சக்தியுடனும் அழகுடனும் சித்தரிக்கிறார்.

திருத்தனம் என்பது அழகிய, நேர்த்தியானது.

பாரம் என்றால் பாதுகாப்பும் ஆற்றலும்.

ஆரம் (அலங்காரங்கள், மங்கள ஆபரணங்கள்)

அவளது கைகளில் வில் மற்றும் அம்பு.

இந்தக் காட்சிகள் அனைத்தும் ஒன்றாக இணைந்தால், அவளது மேன்மை இரண்டு உலகங்களையும் காட்டுகிறது:

பாசத்தோடு பிள்ளைகளுக்கு அருள்கொடுக்கும் தாய்மை.

வில், அம்பு ஏந்தி அரக்கர்களைக் காப்பாற்றும் வீர சக்தி.

அதாவது, அபிராமி தாயின் இயல்பு அன்பும் வீரமும் சமமாகத் திகழ்வதே.

கடைசியில், “முருத்தன மூரலும் நீயும் அம்மே வந்தேன் முன் நிற்கவே” என்றார்.

“முருத்தன்” என்பது முருகன்.

“மூரல்” என்பதில் சிவபெருமான் குறிக்கப்படுகிறார்.

இங்கே கவிஞர் கூறுவது: சிவனும், விஷ்ணுவும், முருகரும் – உன் பராசக்தியால்தான் அருள் பெற்றனர். அவர்களும் நீயாகவே விளங்குகிறாய். அம்மே 

பாடல் 10

நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் நடந்தும் நினைப்பதுன்னை

என்றும் வணங்குவது உன்மலர்த்தாள் எழுதாமறையின்

ஒன்றும் அரும்பொருளே அருளே உமையே இமயத்து

அன்றும் பிறந்தவளே அழியா முத்தி ஆனந்தமே

விரிவான விளக்கம்

தொடக்கத்திலேயே பட்டர் கூறுகிறார்: “நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் நடந்தும் நினைப்பது உன்னை”.

இது மனித வாழ்க்கையின் அனைத்து நிலைகளையும் குறிக்கிறது.

நின்ற நிலையிலும்,

இருந்த (உட்கார்ந்த) நிலையிலும்,

கிடந்த (படுக்கும்) நிலையிலும்,

நடந்த (அசையும், பவனி செய்யும்) நிலையிலும் —

எந்த நிலையில் இருந்தாலும் மனம் எப்போதும் நினைக்க வேண்டியது அபிராமி தாயையே. அதாவது, பக்திக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட நேரம், இடம் இல்லை. பக்தி எந்நேரமும், எங்கும் இருக்க வேண்டும் என்பதே. இங்கு பட்டர் தன் வாழ்வின் முழுதும் நிறைந்து நிற்கும் சிந்தையை வெளிப்படுத்துகிறார்: என் நினைவில் அனைத்துக் காலங்களிலும் நீயே இருக்கிறாய்.

அடுத்து, “என்றும் வணங்குவது உன் மலர்த்தாள்” — தனிப்பட்ட விருப்பமோ, உலக ஆசையோ இல்லாமல், என்றும் வணங்க வேண்டியது ஒரே ஒன்று: அபிராமியின் மலர்ந்த திருவடிகள். மலர்த்தாள் என்ற உவமை மிக இனிமை. மலர் எப்போதும் தூய்மையையும் மென்மையையும் மணத்தையும் தருகிறது. அந்த மலர்ப்போல் அவளது பாதங்களில் சாந்தமும் தூய்மையும் பூரண அருளும் இருக்கிறது.

அடுத்த வரிகள் மிக ஆழ்ந்த தத்துவம் கொண்டவை: “எழுதா மறையின் ஒன்றும் அரும் பொருளே”.

எழுதா மறை = ஒலித்துக் கூறப்படும் வேதம் (ஓலை மீது எழுதப்படாமல் வாய்மொழியால் பரவியது). அந்த வேதங்களுக்கெல்லாம் உள்ளார்ந்த அர்த்தம் ஒன்று இருக்கிறது. அந்த அரிய பொருள்தான் அபிராமி. வேதங்கள் அனைத்தும் பிரபஞ்சத்தின் உண்மை குறித்து சொல்லினாலும் அதன் சாரம் ஒன்று — சக்தியின் அருளே. ஆகவே, வேதங்களின் ஆழ்ந்த அரிய பொருளாக இருக்கும் பரம்பொருள் நீயே என்று பாடகர் வலியுறுத்துகிறார்.

பின் அவர் கூறுகிறார்: “அருளே உமையே” — அவள் எந்த வடிவில் தெரிகிறாள்? கருணையே, அருளே, பரவசம் தரும் உம்மையே. தெய்வத்தை விவரிக்கும் எல்லா சொற்களையும் கடந்தும் நின்றுகொள்ளும் சொல் ஒன்றே “அருள்”. அதனால் அபிராமி = அருள்.

அடுத்து, “இமயத்து அன்றும் பிறந்தவளே” என்பார். இதன் குறிப்பு பார்வதி தேவி, இமயமலையில் பர்வதராஜனின் புதல்வியாக அவதரித்தாள். ஆனால் அது வரலாற்று கதை மட்டுமல்ல; தத்துவக் குறிப்பு என்னவெனில் — அவள் உலகிற்கு வரும் போது கூட இயற்கையின் ஆர்ப்பாட்டமாய் இமயமலைக்கே அவளது கர்ப்பம் ஆனது. பரமசுத்தியாக இருப்பவள், உலகில் பிறந்து மக்களை அருளால் காக்கும் வரை இறங்கி வந்தாள் என்பது தான் கருத்து.

இறுதி அடியில் பக்தி உச்சியில் எழுகிறது: “அழியா முத்தி ஆனந்தமே”.இந்த அபிராமி அருளைப் பெற்றால் கிடைக்கும் பலன் என்ன? அழிக்க இயலாத முத்தி. பிறவிச் சுழற்சியற்ற விடுதலை. மேலும் அது வெறும் விடுதலை என்றாலேயே போதாது; அதுவே ஆனந்தம். பரமானந்தம். இந்த ஆனந்தமே இறுதி இலக்கு. வெளிப்பட்ட இன்பங்களின் போல் இல்லை; நித்தியமான நிரந்தரமான ஆனந்தம். இதுவே உண்மையான வாழ்க்கையின் முடிவும் நிறைவும் என்று பட்டர் சொல்கிறார்.

உண்மை (தத்துவம்)

பக்தி வாழ்க்கையின் எல்லா நிலைகளிலும் (நடக்கும் பொழுது, அமரும் பொழுது, படுக்கும் பொழுது) தொடர வேண்டும் – “தியான சாதாரணம்” அல்ல, நித்திய தியானம்.வணங்க வேண்டியது மலர்ந்த திருவடிகள் மட்டுமே. உலக சுகம் மாறுபடும்; ஆனால் அவளது பாதம் நிலையானது.வேதங்களின் மறைபொருள், உலகின் எல்லா சாஸ்திரங்களின் சாரம் தாயாரே. அபிராமி = அருள். கருணை இல்லாமல் உலகமும் மோட்சமும் பெற இயலாது. அவள் பிறந்த வரலாறே மக்களுக்குக் கருணை செய்ய வந்த வடிவம். அவள் பாதமே மோட்சம், அவள் அருளே ஆனந்தம்.

நயம் (இலக்கிய அழகியல்)

“நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் நடந்தும்” — வாழ்க்கையின் நான்கு நிலையைச் சொல்வதோடு, முழுமையான பூரணத்தைக் காட்டும் தமிழ்ச் சீரியப்பட்ட தொகுப்பு. “மலர்த்தாள்” — பாதம் மலராக இருப்பது அழகிய ஓவியம்; பக்தனின் உள்ளத்தில் மணமும் சாந்தமும் பரவுகிறது. “எழுதா மறை” — வாய்மொழி வேதங்களை நினைவுபடுத்துவதோடு, அக்காலப் பாரம்பரிய பூரண உணர்வை வரைகிறது. “அழியா முத்தி ஆனந்தமே” — இறுதி அடியில் ஆனந்தம் என்ற சொல்லின் வலிமை முழு செய்யுளையும் கறுத்து நிறுத்துகிறது.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் நமக்கு ஆழ்ந்த இரு செய்திகள் தருகிறது:

பக்தியில் வெளிப்படும் சிறப்பு “நிமிடம் மட்டும்” அல்ல; ஒவ்வொரு சிசு, ஒவ்வொரு மூச்சிலும் தெய்வ நினைவு நிலைபெற வேண்டும். உலகில் விரும்பும் பலன்கள் அனைத்தும் தற்காலிகமானவை; ஆனால் அபிராமி அருளால் பெறப்படும் “முத்தியும் ஆனந்தமும்” அழியாதவை.

பத்தாம் செய்யுள் பக்தனின் வாழ்க்கை இலக்கைத் தெளிவாக அறிவிக்கிறது:

“அபிராமியே என் வாழ்வின் எந்த நிலையிலும் நினைவுபடுபவள்; உன் மலர்ந்த பாதம்தான் என் வணக்கத்தின் ஒரே இலக்கு; வேதங்களின் அரிய பொருள் நீயே; உன் அருளே உயிரின் ஆதாரம்; இமயத்தில் பிறந்து வந்து உயிர்களுக்கு அருள் செய்த பரபராசக்தியே, நீயே அழியாப் முத்தியின் ஆனந்தமாக இருக்கிறாய்.”

பாடல் 11

ஆனந்தமாய் என் அறிவாய் நிறைந்த அமுதமுமாய்

வானந்த மான வடிவுடையாள் மறை நான்கினுக்கும்

தானந்த மான சரணாரவிந்தத் தவளநிறக்

கானந்தம் ஆடரங்காம் எம்பிரான் முடிக்கண்ணியதே

விரிவான விளக்கம்

செய்யுள் ஆரம்பதே உச்சபக்தி பரவசமாகிறது:

“ஆனந்தமாய் என் அறிவாய் நிறைந்த அமுதமுமாய்” —

அபிராமி தாயை அவர் மூன்று நிலைகளில் அனுபவிக்கிறார்:

ஆனந்தமாய் – உண்மையான பரமானந்தம் அவளாகவே இருக்கிறது. மனிதன் அனுபவிக்கும் சிறு இன்பங்கள் குறுகியவை; ஆனாலும் அவை எல்லாம் அந்த நித்திய ஆனந்தத்தின் பிரதிபலிப்புகள் மட்டுமே. பக்தன் அந்தப் பரமானந்தத்துக்குள் கரையும்போது, அது நிரந்தர மகிழ்ச்சி.

என் அறிவாய் – மனிதனின் அறிவும் உணர்ச்சியும் புரிதலும் அவளால் தான் இயங்குகின்றன. நமக்குள் உள்ள ஞானம், “அறிவின் விளக்கு” என்று அழைக்கப்படுவது, உண்மையில் அவளது ஒளியின் பிரதிபலிப்பே. எனவே அவள் பக்தனுக்குக் குரு; உள்ளுணர்வு தரும் அறிவே அபிராமி.

நிறைந்த அமுதமுமாய் – அவள் தரும் அருள் அமுதமாகும். இந்த அன்பருள் நம் மனத்தில் தோன்றுகையில் உயிரே பசிக்காது, தாகப்படாது, எந்த வருத்தமும் வராது. அமுதமெனக் கூறுவதன் மூலம் பக்தர் சொல்ல ஆசைப்படுவது: அவளது அருள் உயிருக்கு நிலையான தேனும் ஊட்டமுமாக இருக்கிறது.

அடுத்து, “வானந்தமான வடிவுடையாள்” என்று சொல்கிறார். அதாவது, அவளது உருவம் வானம் போல எல்லை எல்லையற்றது. வான் எங்கு முடிகிறது? எங்கும் பரவி உள்ளது. அவளது சக்தியும் அதுபோல, மூடுபனி இல்லாத வளமான வெளிப்பரப்பாய் உள்ளது.

பிறகு, “மறை நான்கினுக்கும் தானந்த மான” என்று வர்ணிக்கிறார்.

வேதங்கள் நாலாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன ரிக் யஜுர், சாம, அதர்வண– Rig, Yajur, Sama, Atharvana. அவை சொல்லும் உண்மையின் சாரம் என்னவெனில், அந்த மகாராணியின் திருவடிதான். வேதங்கள் அனைத்தும் தெய்வத்தின் முன்னிலையில் தான் நிலைத்திருக்கின்றன. வேதங்கள் அர்த்தம் தேடுகிறபோது அடையும் முடிவு ‘சக்தி’யின் பாதமே.

அடுத்து, “சரணாரவிந்தத் தவளநிறக் கானந்தம்”.

இங்கு அவளது சேவடியைப் பற்றி சொல்லுகிறார் – தாமரையை ஒத்த புனித திருவடிகள். தூய ஆவண நிறம் போன்றது; சுத்தம், மங்கலம் அங்கே நிறைந்திருக்கிறது. அந்தத் தாமரைப்பாதம் பக்தர்களுக்குச் சரணாகதி, அதில் தான் உயிர்கள் காத்துக்கொள்ளப்படுகிறது.

கடைசியில், “ஆடரங்காம் எம்பிரான் முடிக்கண்ணியதே”.

சிவபெருமான், உலகின் எம்பிரான் – அவரின் தலைமுடிக்கே ஆபரணம் போல ஒளிபரவுகிறாள் அபிராமி! அதாவது, அவன் பெருமை கூட அவளால்தான் முழுமை பெறுகிறது. சிவனின் தலைக்கிரீடம் போல அவள் விளங்குகிறாள். இதனால் சக்தித்தத்துவம் வலிமை பெறுகிறது: சிவனும் சக்தியால் தான் பெருமையடைந்தவன்.

உண்மை (தத்துவக் கருத்து)

அபிராமி பரமானந்தம்; மற்ற எல்லா இன்பங்களும் குறுகிய பிரதிபலிப்புகள் மட்டுமே.நமக்குள் உள்ள அறிவும், உணர்வும் அவளால் தாங்கப்படுகிறது. அவள் இல்லையெனில் நமக்கு ஞானம் கிடையாது.அவளது அருள் அமுதம் போல உயிரை ஊட்டியும் காப்பாற்றியும் நிற்கிறது. அவளது உருவம் வானம் போல எல்லையற்றது – அதனால் அவள் பிரபஞ்சத்தை மெய்ப்பிக்கும் சக்தி.

வேத நான்கும் சொல்லும் இறுதி இலக்கு அவள் பாதமே.

அவளது சேவடி தாமரைப்பூ போல சுத்தமும் ஆறுதலும்; பக்தர்களுக்குச் சரணமாக உள்ளது. சிவபெருமானின் தலை ஆபரணமாக அவள் விளங்குகிறாள்; அதை இல்லாமல் அவர் ஒருவனாகப் பூரணமில்லை.

நயம் (இலக்கிய அழகியல்)

“ஆனந்தமாய் என் அறிவாய்” — பக்தி உச்சமான பாசகச் சொல்: தெய்வம் புறத்தில் அல்ல, என் அறிவாகவே விளங்குவது. “நிறைந்த அமுதமாய்” — சுவையும் உயிர்ப்பும் நிறைந்த திருவுருவம். “வானந்தமான வடிவுடையாள்” — வானம் போல எல்லையற்ற உருவம்; அற்புதமான கற்பனை.

“சரணாரவிந்தம்” — சேவடி தாமரை எனும் உவமை தமிழில் எப்போதும் சாந்தம், சுத்தம், மணம் தரும் உவமை; இங்கு அது மிக நயங்கொண்டதாக ஒளிர்கிறது. “எம்பிரான் முடிக்கண்ணியதே” — சிவனின் தலை விரும்பும் அலங்காரமாய் அவள் நிற்கிறாள் என்பது சக்தியின் அழகை மிகப்பெரிய உயர்வுடன் காட்டுகிறது.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் கூறுவது: பக்தன் எங்கு இருந்தாலும் — உடம்பில் பெற்ற ஆனந்தம், அறிவு, அருள், இன்பம் — அனைத்தும் ஒரே தெய்வீகத் தாயின் பரிசுத்த சக்தி. அவளே வேதங்களின் பொருள், அவளே சரணக் கருணை, அவளே அறிவின் விளக்கு. ஆகவே, பக்தனின் கடமை ஒரே ஒன்று: அவளது பாதத்தில் சரணாகதி அடைவதே. சிவனுக்குக் கூட மேன்மை தரும் அந்தத் தாயின் பாதம், நமக்குப் புகலிடம் என்றால் மற்றெதற்கு நம்பிக்கை தேவை?

பதினொன்றாம் செய்யுளின் சாரம்:

“அபிராமி தாயே! நீயே என் ஆனந்தம், நீயே என் அறிவு, நீயே என் அமுதம். உன் உருவம் வானம் போலப் பரவி நிற்கிறது. நான்கு வேதங்களின் அர்த்தமும் உன் பாதம்தான். உன் தாமரையான சரணப்பாதம் என் புகலிடம்; சிவபிரானின் முடிக்கண்ணியாய் விளங்கும் பரமசக்தியே, உன் பாதத்தில் நான் சரணடைந்தேன்.”

பாடல் 12

கண்ணியதுன்புகழ் கற்பதுன் நாமம் கசிந்து பத்தி

பண்ணியதுன் இரு பாதாம் புயத்தில் பகல் இரவா

நண்ணிய துன்னை நயந்தோர் அவையத்து நான் முன்செய்த

புண்ணியம் ஏது என் அம்மே புவி ஏழையும் பூத்தவளே

விரிவான விளக்கம்

முதல் வரி: “கண்ணியதுன் புகழ் கற்பது உன் நாமம்”.

அபிராமி தாயின் புகழும் நாமமும் எல்லா கண்ணியத்திற்கும் உச்சம். மனிதன் வாழ்க்கையில் எத்தனையோ பாடங்களைப் படிக்கிறான்; வேதமும் சாஸ்திரமும் கற்கிறான்; ஆனால் அவை அனைத்துக்கும் அப்பாற்பட்டு மிகக் கண்ணியமானதும் சுத்தமானதும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது உன் நாமம் என்றார். இங்கு பெயர்தான் சிகிச்சை. “அபிராமி” என்று நினைத்தாலே உள்ளம் தூய்மையடைகிறது; “அபிராமி” என்று ஜபித்தாலே மனம் கரைந்துவிடுகிறது.

அடுத்து — “கசிந்து பத்தி பண்ணியது உன் இரு பாதாம் புயத்தில், பகல் இரவா”.

அதாவது, உன் நாமம் கூறிக்கொண்டு நின்றபோது அன்பு கசிந்து வழிகிறது. அது பாடலாய், பத்தியாக பாய்கிறது. உன் இரு திருப்பாதங்களில் மனம் சேர்்ந்துவிடுகிறது. பகலும் இரவும் உந்தன் பாதத்தில் அன்பாய் கரைந்து கிடப்பது தவிர வேறொன்றும் இல்லை. அபிராமியின் பாதம் – பக்தனின் சிந்தையில் இடைவிடாமல் நினைவாக இருக்கிறது.பின் அவர் மன விவேகமாக்கிறார்: “நண்ணியது உன்னை நயந்தோர் அவையத்து, நான் முன்செய்த புண்ணியம் ஏது, என் அம்மே?”

இதன் பொருள், “அபிராமியை நேசித்து உனது பாதத்தில் நிலையாக வைக்கின்ற அந்த அவையின் சிறப்பில், சாதாரணமான நான் முன்னையே என்ன புண்ணியம் செய்திருக்கிறேன், அம்மே?” என்று வியப்புறுகிறார். இதுவே உண்மையான பக்த வளர்ச்சி. பக்தன் நினைப்பான் – நான் நிச்சயம் முந்தைய பிறவிகளில் பெரிய புண்ணியம் ஏதேனும் செய்திருக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் இவ்வளவு அற்புதமான உன் அருளை நான் பெறமாட்டேன்.

இறுதியில்: “புவி ஏழையும் பூத்தவளே” என்று அழைக்கிறார்.

“புவி ஏழு” — ஏழுலகமும் உன் கருணையில் தோன்றியவை, உனது சக்தியால் வளர்ந்தவை. அந்தப் பரம்பொருள் தாயே, என்னைப் பார், என்னுடைய புண்ணியம் எவ்வளவு சிறியது, ஆனாலும் நீ உன் பாதத்தில் என் மனதை நிலைநிறுத்திவிட்டாய். இதுவே உன் அருளின் தன்மை.

உண்மை (தத்துவம்)

தெய்வ நாமத்தை பணிதலே மிக உயர்ந்த கல்வி. வேறு எதையும் கற்க முடியாவிட்டாலும்கூட, தெய்வ நாமம் கற்றிருக்கிறவனே உண்மையில் வாழ்ந்தவன். பக்தியின் தன்மை – நேரம், இடம், நிலை வேறு எதுவும் தேவைப்படாது. பகலும் இரவும் ஒன்றாக, நினைவு பாயும் சேவடியிலே. அபிராமியை நேசித்த மகான்கள் இருக்கும் அவையின் ஒருபகுதியாகச் சேர்ந்து நிற்பதற்கு, நம் வாழ்வு முந்தைய புண்ணியத்தின் பலன்தான்.

மனிதன் தனக்குள் எவ்வளவு புண்ணியம் செய்தானோ அல்லது செய்யவில்லையோ, அதனைவிட பெரியது தெய்வ கருணை. அருள் காரணமே அவனை சத்தியத்தின் பாதையில் நடத்துகிறது. புவியில் உள்ள அனைத்துக் கடவுளும் பூத்தது சக்தியின் விளையாட்டு. அந்தப் பராசக்தியே உலகின் வித்தும் வளர்ச்சியும்.

நயம் (இலக்கிய அழகு):

“கண்ணியதுன் புகழ்” — தாய் புகழையே கண்ணியத்தின் உச்சமாக்குகிறது. புகழ் = கல்வி = நாமம் “கசிந்து பத்தி” — அழகான படிமம். பத்தி (அன்பு) கசிந்து வழிகிறது, பால் பாய்வதுபோல, தேன் சொட்டுவதுபோல. “பகல் இரவா” — எந்த இடைவெளியுமில்லாமல் சம நிலை கொண்ட நினைவின் எளிய உவமை. “நண்ணியது உன்னை நயந்தோர் அவையத்து” — பக்தரின் கூட்டத்தை “அவையம்” என அழைப்பது கவியரசுப் பாணி; அது சங்கீத உணர்வைத் தருகிறது. “புவி ஏழையும் பூத்தவளே” — ஏழுலகம் மலர்ந்தது போல உவமையமைத்து தேவி பூக்கச் செய்கிறாள் என்கிற பெருமை மிக அழகு.

ஆன்மீக பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் நம்மை இரு சிந்தனைகளுக்குள் கொண்டு செல்கிறது:பக்தியின் அடிப்படை யாதெனில் — இடைவிடாத நினைவு, நாமத்தை சிந்தித்தல், சேவடியிலே மனத்தை நிலைநிறுத்துதல். அந்தப் பக்தி சாத்தியமாவதே தெய்வ அருளினால்தான். “நான் என்ன புண்ணியம் செய்தேன்? எவ்வாறு இந்த வாய்ப்பு கிட்டியது?” என்ற வியப்பே உண்மையான பக்தியின் அடையாளம்.

பன்னிரெண்டாம் செய்யுள் சொல்லும் சாரம்:

“அபிராமியே, உன் புகழும் நாமமும் கற்றுக்கொள்வதே என்னுடைய மகா கல்வி. அன்பு கசிந்து உன் திருப்பாதத்தை பகலும் இரவும் நினைக்கிறேன். உன்னை நேசித்த பெரியோரின் அவையில் என்னை சேர்த்தது எந்தப் புண்ணியத்தால் எனக்கு வந்தது எனும் வியப்பு இருக்கிறது. ஏழுலகையும் நீ மலரச் செய்தாய்; ஆகவே என்னுடைய பாக்கியம் சிறியது என்றாலும் கருணையால் என்னை உன் பாதத்தில் நிலைநிறுத்தியுள்ளாய்.”

பாடல் 13

பூத்தவளே புவனம் பதினான்கையும் பூத்தவண்ணம்

காத்தவளே பின்கரந்தவளே கறைக்ண்டனுக்கு

மூத்தவளே என்றும் மூவா முகுந்தற்கு இளையவளே

மாத்தவளே உன்னை அன்றி மற்றோர் தெய்வம் வந்திப்பதே

விரிவான விளக்கம்

பாடல் தொடங்குகிறது: “பூத்தவளே புவனம் பதினான்கையும் பூத்தவண்ணம்”.

அபிராமித் தாயார் தான் பதினான்கு உலகங்களின் (புவனம் = லோகங்கள்) பிறப்பிலும் நிலைநிறுத்தத்திலும் காரணியாக இருக்கிறாள். உண்டாவதும் வளர்வதும் அனைத்தும் அவளது சக்தியால். இதனால், எல்லாப் பிரபஞ்சங்களுக்கும் விதையும் மலர்ச்சியும் அவள். ஒருவேளை உலகம் ஒரு மலராகக் கருதப்பட்டால், மலர்ந்திருப்பதை வைத்துத் தோற்றுவிப்பதும் மலரச் செய்வதும் அவள்தான்.

அடுத்து, “காத்தவளே” — அவள் பாதுகாக்கிறாள்; வாழ்க்கை மட்டும் தருவது போதாது, அதை மேய்த்துக் காப்பதும் தேவையானது. உயிர்களும் உலகங்களும் அழிந்து போகாமல், அவள் அருளால் காத்து வளர்கின்றன.

“பின்கரந்தவளே” — காப்பது மட்டுமல்ல; காலம் வந்தால், உலகத்தையே திரும்பக் கரைத்துவிடும் சக்தியும் அவளுடையதே. உருவாக்கமும் காப்பும், கரைப்பும் — இம்மூன்றும் (பிரபஞ்ச சடங்கான சர்வம்) அவளைத்தான் சார்ந்தவை.

“கறைகண்டனுக்கு மூத்தவளே” — கறை கொண்டவன் = நஞ்சை அருந்திய சிவபெருமான் (நீலக்கண்டன்). அவனுக்குப் மூத்தவளும் ஆதாரமும் நீயே. சக்தி இல்லாமல் சிவனும் சடலமாய் நிற்பார் என்று சைவசித்தாந்தம் வலியுறுத்துகிறது. அந்தக் கருத்தே இங்கே: சிவனுக்கு உயிரும் வலிமையும் தரும் மூல சக்தி அபிராமிதானே.

“என்றும் மூவா முகுந்தற்கு இளையவளே” — மூவா முகுந்தன் = திருமால் (விஷ்ணு), அவனுக்கு என்றும் தோழியாக இருப்பவள். விஷ்ணுவின் கருணை அம்சமே, லட்சுமி சக்தி. அந்த லட்சுமியும் அபிராமியின் பரிவர்த்தனையிலிருந்து தோன்றியவள். எனவே, அவள் முதல்வரான சிவனுக்கு மூத்தவளும், விஷ்ணுவுக்கு என்றும் இணையான இளையவளும். பிறகு, “மாத்தவளே” — “மாதவி” என்ற சொல் தமிழில் பெண்ணியத்தின் உச்சம், தாயின் பெருமை, நித்திய அழகு ஆகியவற்றை சுட்டும். தாயாகவும், அழகின் சின்னமாகவும், பரிபூரணப் பெண் சக்தியாகவும் அவள் விளங்குகிறார்.

இறுதியில், பட்டர் முடிக்கிறார்: “உன்னை அன்றி மற்றோர் தெய்வம் வந்திப்பதே?” அதாவது, உலகத்தைப் படைத்தது நீ; காத்தது நீ; கரைத்தது நீ; சிவனுக்கும், விஷ்ணுவுக்கும் ஆதாரமாக இருப்பது நீ; பெண்ணியத் தாய் சக்தியாக இருப்பது நீ — அப்படியிருக்கையில் உன்னைவிட்டு வேறு யாரைத் தொழவேண்டும்? என்று.

இதில் பக்தனின் நிலை வெளிப்படுகிறது: கடவுள்கள் பல உண்டாகலாம், நாம் பரம்பொருளின் பன்முகங்களைப் பார்க்கலாம். ஆனால், எல்லாவற்றிற்குமான மூலமும் சாரமுமான அபிராமிதான். எனவே, மற்றொன்றில் தேட அவசியமில்லை.

உண்மை (தத்துவக் கருத்துக்கள்)

பிரபஞ்ச உந்துதல் (உருவாக்கம், நிலை, அழிவு) அனைத்தும் பராசக்தியால் நடத்தப்படுகிறது.

சிவனுக்குப் (நீலக்கண்டன்) அடிப்படை உயிருணர்ச்சி சக்திதான்.

விஷ்ணுவுக்கும் துணையாயிருக்கும் சக்தி சக்திதான்.

ஆகவே, சக்தியே அனைத்திற்கும் தாய்; மற்ற தெய்வங்கள் அவளின் வெளிப்பாடுகள்.

எனவே மக்கள் வழிபாட்டுக்குப் பிரித்துப் பார்க்கத் தேவையில்லை; உன்னையே வழிபட்டால் மற்றவை அனைத்தும் அடங்கும்.

நயம் (இலக்கிய அழகியல்)

“பூத்தவளே புவனம்” – ஒரு மலர் போல உலகங்கள் மலர்ந்திருக்கும் காட்சி; இதில் பிறப்பின் இனிமை, அழகிய படிமம்.

“காத்தவளே, பின்கரந்தவளே” – மூன்று வேறுபட்ட உலகச் செயல்களை (உற்பத்தி-ஸ்திதி-லய) எளிமையாக, சொற்சிறுக்களால் கூறுதல். “மூத்தவளே / இளையவளே” – சிவனுக்கும் மேல், விஷ்ணுவின் துணையாய் – இரு காட்சிகளைத் தாயாய்த் தொகுப்பு. “மாத்தவளே” – அற்புதமான தமிழ்ச் சொல்; பெண்ணின் சின்னமே ஆகும். பக்தி இங்கே பண்பும் காதலும் ஒன்றாக கலக்கிறது.

செய்யுள் கடைசி வரியில் கேள்வியாய் நிறுத்துவது (மற்றோர் தெய்வம் வந்திப்பதே?) சிறந்த கவித்திறனாகும்; பக்தன் நம்பிக்கை வலிமையாக வெளிப்படுகிறது.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் உச்சமான சக்தி தத்துவத்தைக் காட்டுகிறது:

“உருவாக்கும் → காப்பதும் → அழிப்பதும்” என்கிற பிரபஞ்சச் சுழல் அனைத்தும் சக்தியால்தான் சாத்தியமாகிறது.

சிவனின் சொந்த அழகும் விஷ்ணுவின் நிலைமையும் சக்தியால்தான் நிறைவுபெறுகின்றன.

ஆகவே பக்தனுக்கு வேறு திரும்பிப்பார்க்க இடமில்லை. சக்தியே அனைத்துமாக இருக்கையில் மற்ற வழிபாடுகளை நாடுவது தேவையற்றது.

உண்மையில், சக்தியே அனைத்திற்கும் தாய், உலகிற்கும் உறுதியான பிணைப்பு.

பதிமூன்றாம் செய்யுள் சொல்லும் சாரம்:

“அபிராமியே, நீ உலகங்களின் பிறப்புக்குக் காரணம், காப்பாற்றும் தாய், காலத்தில் அடக்கி அழிக்கும் சக்தி. சிவனுக்குப் பெருமை தரும் தலைவிதானமாய், விஷ்ணுவுக்குத் துணைவியாய் இருக்கிறவள் நீ. உன்னையே ‘மாதவளே’ என்று தொழுகின்றேன். இத்தகைய நிலையிலே, உன்னைவிட்டுப் பிற தெய்வங்களை வணங்கிப் பயன் என்ன?”

பாடல் 14

வந்திப்பவர் உன்னை வானவர் தானவர் ஆனவர்கள்

சிந்திப்பவர் நல் திசைமுகர் நாரணர் சிந்தையுள்ளே

பந்திப்பவர் அழியாப் பரமானந்தர் பாரில் உன்னைச்

சந்திப்பவர்க்கு எளிதாம் எம்பிராட்டி நின் தண்ணளியே

விரிவான விளக்கம்

முதல் வரியில், “வந்திப்பவர் உன்னை வானவர், தானவர், ஆனவர்கள்” என்று கூறுகிறார்.

வானவர் – தேவலோகத்திலிருக்கும் தெய்வங்கள்,

தானவர் – அசுரர்கள்,

ஆனவர்கள் – மனிதர்கள்.

இவர்களெல்லாம் வேறு வேறு இயல்புகளைக் கொண்டவர்கள். தேவதைகள் பரிசுத்தம், அசுரர்கள் ஆற்றல், மனிதர்கள் ஆசைகள். ஆனாலும் அவர்கள் அனைவரும் வந்திப் போற்ற வேண்டிய ஒருவர் அபிராமிதான். இது ஒரு பெரிய சிந்தனை: தெய்வம் அல்லது அசுரன் அல்லது மனிதன் என்ற வேறுபாட்டைக் கடந்தும் பரமசக்திக்கு எல்லாரும் வணங்க வேண்டிய கடமை உண்டு.

அடுத்து, “சிந்திப்பவர் நல் திசைமுகர், நாரணர், சிந்தையுள்ளே”.

நல் திசைமுகர் – நான்முகன் (பிரம்மா),

நாரணர் – விஷ்ணு,

இவர்களுக்குக் கூட தங்களது சிந்தையிலே இடையறாது நினைவு கொள்கின்றவள் பராசக்தியே. அதாவது, உலகை படைப்பதும் காப்பதும் செய்வதற்குரிய ஆற்றல் இவர்களுக்கு அவளிடமிருந்து மட்டுமே ஓடுகிறது. எனவே, பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் அவளை நினைவில் கொண்டு, “தோற்றமும் ஆட்சியும் உன்னால் தான்” என்று உணர்ந்தே செய்கின்றனர்.

பின், “பந்திப்பவர் அழியாப் பரமானந்தர்”.

இங்கே “பந்திப்பவர்” என்றால் – சிறந்த யோகிகள், ஞானிகள், பரம்பொருளை நேரடியாகத் தியானிக்கும் ஆன்மிக முன்னோடிகள். அவர்கள் அடையும் அந்த “அழியாப் பரமானந்தம்” கூட அபிராமியின் அருள் வெளிப்பாடே. யார் பரமானந்தத்தில் நிலை கொண்டாரோ, அவர்களுக்கு அதனை உண்டாக்கியது சக்தி மட்டுமே.

இறுதியில், “பாரில் உன்னைச் சந்திப்பவர்க்கு எளிதாம், எம்பிராட்டி, நின் தண் அளைமே” என்று நிறுத்துகிறார்.

அதாவது, அம்மா! உன்னை மனதில் நினைத்து வணங்குவோருக்குக் கையெழுத்தாகக் கிடைக்கிறது. உலகத்தில் உன்னைச் சந்திப்பவர்க்கு, உன் கருணை பெறுவது விலாசமோ கடினமோ அல்ல; மிகவும் எளிது. ஏனென்றால் நீ தண் அளைமை, அந்தரங்கத்தில் குளிர்ச்சி தரும் தாய். உன் பாசம், குளிர்ந்த நீர்பாய்ச்சல் போல சாந்தியைத் தருகிறது. கருணையிலுள்ள அந்த எளிமைதான் உன் சிறப்பாகும்.

உண்மை (தத்துவக் கருத்துக்கள்)

உலகின் அனைத்து அடுக்குகளும் (தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள்) பரமசக்திக்கு வணங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. அதனால் அவள் எல்லோருக்கும் பொதுத் தாய்.

பிரம்மா, விஷ்ணு இடையறாது அவளை நினைத்து செய்கின்றன; உலகச் சுழற்சி சக்தியால் மட்டுமே நடக்கிறது.

யோகிகளை உணர்வு கொள்ளச்செய்யும் “அழியாப் பரமானந்தம்” சக்தியின் அருளால் தாங்கப்படுகிறது.

மனிதர்கள் பக்தியோடு அவளைச் சந்தித்தால் அருள் பெறுவது கடினமோ தொலைவானதோ அல்ல; மாறாக மிகவும் எளியதாகும். தெய்வம் கருணைமிக்க “தண் அளைமை” கொண்ட தாய்.

நயம் (இலக்கிய அழகியல்)

“வந்திப்பவர்… வானவர், தானவர், ஆனவர்கள்” — உலகின் மூன்று நிலைப்பாடுகளை ஒரே வரியில் கட்டமைத்துத் தரும் தொகைச் சொல்.

“சிந்திப்பவர் நல் திசைமுகர், நாரணர்” — பிரம்மா, விஷ்ணுவின் தியானத்தையே அவள் காரணமாக்குகிறது என்கிற நயம்.

“பந்திப்பவர் அழியாப் பரமானந்தர்” — யோக நிலையை கவிதையாகச் சொல்வது.

“தண் அளைமை” — அருள் குளிர்ச்சியுடனும் சாந்தியுடனும் வரும் ஒன்றாகக் கவிஞர் காட்டுகிறார். உவமை மிகவும் மென்மையானது.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் நமக்குச் சொல்லும் சிந்தனை:

பராசக்தி அபிராமி அனைவருக்கும் பொது தெய்வம்; சுபாவம் எது இருந்தாலும் அவளையே தொழ வேண்டிய நிர்பந்தம் உண்டு. மூவரின் (பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன்) செயல்கள் சக்தி இல்லாமல் இயங்காது.யோகிகளின் அனுபவ ஆனந்தமே கூட அவளின் அருள் மட்டுமே.

சாதாரண பக்தனுக்கும் இது அப்படியே எளிது. புகழும், பாசமும் கொண்ட மனத்தோடு சென்றால் அவளது அருள் கிடைக்கச் சுலபம்.

பதினான்காம் செய்யுள் வலியுறுத்துவது:

“தேவர், அசுரர், மனிதர், பிரம்மா, விஷ்ணு, யோகிகள் – அனைவராலும் வணங்கப்படும் சுந்தரி அபிராமிதான் பராசக்தி. ஆனந்தத்தைத் தாங்கும் அருளும் அவளால் தான். பிறவிகளில் பெரியோர்க்கே அல்ல; உலகில் உள்ள எந்த ஒருவனும் அவளைச் சந்தித்தால் அவளது அருள் அவனுக்கு எளிதாகக் கிடைக்கும். குளிர்ந்த சாந்தியந்தம் தரும் தாய் அபிராமியே எம் பிராட்டி.”

பாடல் 15

தண்ணளிக்கென்று முன்னே பல கோடி தவங்கள் செய்வார்

மண்ணளிக்கும் செல்வமோ பெறுவார் மதிவானவர்தம்

விண்ணளிக்கும் செல்வமும் அழியாமுத்தி வீடுமன்றோ

பண்ணளிக்கும் சொல் பரிமள யாமளைப் பைங்கிளியே

விரிவான விளக்கம்

தொடக்கத்தில்: “தண் அளிக்கென்று முன்னே பல கோடி தவங்கள் செய்வார்”.

உலகத்தில் எவரும் தவம் செய்கிறவர்களோ, விரதம் நோற்கிறவர்களோ, பல காலங்கள் பசியும் துன்பமும் அனுபவிக்கிறவர்களோ, எல்லாவற்றின் குறிக்கோள் ஒன்றே – தெய்வத்திடம் இருந்து சுகத்தைப் பெற வேண்டும் என்ற நோக்கம். எண்ணற்ற கோடி தவங்கள் மேற்கொண்டால் அவர்கள் கடைசியாகப் பெறுவது என்னவெனில்:

“மண் அளிக்கும் செல்வமோ பெறுவார்” — நிலத்தில் கிடைக்கக்கூடிய பொருளாதார செல்வம். தங்கம், நிலம், வரைவு, உண்டியல். இதைத் தவம் செய்வதால் பெறலாம்.

“மதி வானவர்தம் விண் அளிக்கும் செல்வமும்” — இன்னும் உயர்ந்த அரசியல் பெருமை, தேவராசியிடம் இருந்து கிடைக்கும் சொர்க்க வீரியம், யோக சித்தி போன்ற அல்லது விண்ணுலக சுகங்கள்.

ஆனால் இவை அனைத்தும் நிலையற்றவை. அரசு மாறிவிடும்; வானுலக சுகமும் சுழன்று மீண்டும் பிறவிக்கே இட்டுச் செல்லும்.

“அழியா முத்தி வீடும் அன்றோ” — மாறாக, அபிராமித் தாயைப் புகழ்ந்து பாடி வணங்கினால், அவளது பெயரை உச்சரித்தால், கிடைக்கும் பலன் என்னவெனில்: அழியாத முத்தி, வீடு. அதாவது, பிறவிச் சுழற்சி இல்லாத நிரந்தர விடுதலை.

இதுவே உண்மையான ‘செல்வம்’. பொருட்செல்வமும், சொர்க்கச் செல்வமும் அழிந்துவிடும்; ஆனால் தெய்வ அருள் தரும் முத்தி மாறாது நிற்கும்.

அடுத்து, “பண்ணளிக்கும் சொல் பரிமள யாமளைப் பைங்கிளியே” என்கிறார்.

தாயாரின் ஒப்புமை “பைங்கிளி” → பசுமை நிறைந்த மயில். நம் வாழ்வின் சோகத்தை விரட்டி விட்டு சுகத்தைத் தரும் சின்னம்.

“யாமள” என்பது கரும்பட்சை கொண்ட கருவிழியினால் அழகு தருகிறவள்.

“பரிமள” என்பது மணம்; எங்கும் பரவும் மணம் போல அவளின் அருள் பரவுகிறது.

“பண்ணளிக்கும் சொல்” — உன் நாமத்தை இசையாகச் சொன்னாலே, அது பாட்டு போல மனங்களில் இனிமை தரும். அந்தச் சொல்தான் புண்ணியத்தின் காரணம்.

அதாவது, எண்ணற்ற தவங்கள் செய்தாலே பெறும் மண்ணுலக, விண்ணுலக செல்வங்களை விட, உன் இனிய நாமம் பாடியே பெறும் பரம சுகமான முத்தியே மேன்மையானது.

உண்மை (தத்துவம்)

தவங்கள் பல வகை பல நிலை – ஆனால் அதிலிருந்து கிடைக்கும் பலன்களின் அளவு குறுகியது. அதிகபட்சமாக செல்வம், ஆரோக்கியம், சொர்க்க சுகம்.

இவை எல்லாம் நிலையற்றது. உண்டாகியும் அழியும்.

ஆனால் பரமசக்தியின் புகழ் பாடியும், அவளது நாமத்தைச் சொல்லியும் கிடைக்கும் பலன் — அழியாத மோட்சம். பக்தி மூலம் வரும் அருள், தவத்தின் மூலம் கிடைக்கும் சுகங்களை விட மிகவும் மேலானது.

நயம் (இலக்கிய அழகியல்)

“மண் அளிக்கும் செல்வம்” – புவிச் செல்வங்கள். செல்வத்தின் தாற்காலிக தன்மை அழகான சொல்லாக்கம். “மதி வானவர்தம் விண்” – தேவர்கள் பெறும் சொர்க்கவாழ்வு; கவிஞர் கற்பனையில் ஆராதனைக்குரிய பார்வை.

“பண்ணளிக்கும் சொல்” – நாமம் பாடப்படும் போது பாட்டு போல இசை தரும். தெய்வ நாமஜபத்தின் இனிமையை வெளிப்படுத்தும் நயம்.

“பைங்கிளியே” – அபிராமியைப் பசுமையான அழகுடைய கிளியைப் போல் காட்சி படுத்துகிறது; மயில் மற்றும் கிளி ஆகியவை தமிழில் பெண்மையின் சின்னங்கள். இங்கே அது புகழ், மணப்புகை, இனிமை ஆகிய மூன்று உணர்ச்சிகளைத் தருகின்றது.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் நமக்குச் சொல்லும் பெரிய உண்மை: தவம் செய்யாமலே பக்தியால் பெற முடியாதது எதுவுமில்லை. தவம் ஒருவர் சம்பாதிக்கும் கஷ்டப்பணம்; ஆனால் நாமஜபம் அதைவிட எளிதும் இனிமையும். இங்கு சொல்லும் முக்கியத்துவம் – “அபிராமியின் நாமம் இசையாய் பாடப்படும்போது அது அழியாத வீடும் முத்தியையும் அளிக்கும்”.

பதினைந்தாம் செய்யுள் சொல்வதின் சாரம்:

“பல கோடி தவங்களைச் செய்து சிலர் மண்ணிலோ, விண்ணிலோ செல்வங்களைப் பெறுவார்கள். ஆனால் அவை நிலையற்றவை. அபிராமி தாயின் இனிய நாமத்தைப் பாடுவதால் மட்டும் கூட, அழியாத முத்தியைப் பெறலாம். உன் நாமமே இனிய பாட்டு, உன் அருளே மணமிக்க புண்ணியம் தரும் பரிமள கிளி. எனவே உன்னையே நாடுவதே எளிமையான வழி.”

பாடல் 16

கிளியே கிளைஞர் மனத்தே கிடந்து கிளர்ந்தொளிரும்

ஒளியே ஒளிரும் ஒளிக்கிடமே எண்ணில் ஒன்றுமில்லா

வெளியே வெளிமுதல் பூதங்களாகி விரிந்த அம்மே

அளியேன் அறிவளவிற்கு அளவானது அதிசயமே

விரிவான விளக்கம்

தொடக்கத்தில்: “தண் அளிக்கென்று முன்னே பல கோடி தவங்கள் செய்வார்”.

உலகத்தில் எவரும் தவம் செய்கிறவர்களோ, விரதம் நோற்கிறவர்களோ, பல காலங்கள் பசியும் துன்பமும் அனுபவிக்கிறவர்களோ, எல்லாவற்றின் குறிக்கோள் ஒன்றே – தெய்வத்திடம் இருந்து சுகத்தைப் பெற வேண்டும் என்ற நோக்கம். எண்ணற்ற கோடி தவங்கள் மேற்கொண்டால் அவர்கள் கடைசியாகப் பெறுவது என்னவெனில்:

“மண் அளிக்கும் செல்வமோ பெறுவார்” — நிலத்தில் கிடைக்கக்கூடிய பொருளாதார செல்வம். தங்கம், நிலம், வரைவு, உண்டியல். இதைத் தவம் செய்வதால் பெறலாம்.

“மதி வானவர்தம் விண் அளிக்கும் செல்வமும்” — இன்னும் உயர்ந்த அரசியல் பெருமை, தேவராசியிடம் இருந்து கிடைக்கும் சொர்க்க வீரியம், யோக சித்தி போன்ற அல்லது விண்ணுலக சுகங்கள்.

ஆனால் இவை அனைத்தும் நிலையற்றவை. அரசு மாறிவிடும்; வானுலக சுகமும் சுழன்று மீண்டும் பிறவிக்கே இட்டுச் செல்லும்.

“அழியா முத்தி வீடும் அன்றோ” — மாறாக, அபிராமித் தாயைப் புகழ்ந்து பாடி வணங்கினால், அவளது பெயரை உச்சரித்தால், கிடைக்கும் பலன் என்னவெனில்: அழியாத முத்தி, வீடு. அதாவது, பிறவிச் சுழற்சி இல்லாத நிரந்தர விடுதலை.

இதுவே உண்மையான ‘செல்வம்’. பொருட்செல்வமும், சொர்க்கச் செல்வமும் அழிந்துவிடும்; ஆனால் தெய்வ அருள் தரும் முத்தி மாறாது நிற்கும். அடுத்து, “பண்ணளிக்கும் சொல் பரிமள யாமளைப் பைங்கிளியே” என்கிறார். தாயாரின் ஒப்புமை “பைங்கிளி” → பசுமை நிறைந்த மயில். நம் வாழ்வின் சோகத்தை விரட்டி விட்டு சுகத்தைத் தரும் சின்னம். “யாமள” என்பது கரும்பட்சை கொண்ட கருவிழியினால் அழகு தருகிறவள். “பரிமள” என்பது மணம்; எங்கும் பரவும் மணம் போல அவளின் அருள் பரவுகிறது. “பண்ணளிக்கும் சொல்” — உன் நாமத்தை இசையாகச் சொன்னாலே, அது பாட்டு போல மனங்களில் இனிமை தரும். அந்தச் சொல்தான் புண்ணியத்தின் காரணம்.

அதாவது, எண்ணற்ற தவங்கள் செய்தாலே பெறும் மண்ணுலக, விண்ணுலக செல்வங்களை விட, உன் இனிய நாமம் பாடியே பெறும் பரம சுகமான முத்தியே மேன்மையானது.

உண்மை (தத்துவம்)

தவங்கள் பல வகை பல நிலை – ஆனால் அதிலிருந்து கிடைக்கும் பலன்களின் அளவு குறுகியது. அதிகபட்சமாக செல்வம், ஆரோக்கியம், சொர்க்க சுகம். இவை எல்லாம் நிலையற்றது. உண்டாகியும் அழியும். ஆனால் பரமசக்தியின் புகழ் பாடியும், அவளது நாமத்தைச் சொல்லியும் கிடைக்கும் பலன் — அழியாத மோட்சம். பக்தி மூலம் வரும் அருள், தவத்தின் மூலம் கிடைக்கும் சுகங்களை விட மிகவும் மேலானது.

நயம் (இலக்கிய அழகியல்)

“மண் அளிக்கும் செல்வம்” – புவிச் செல்வங்கள். செல்வத்தின் தாற்காலிக தன்மை அழகான சொல்லாக்கம். “மதி வானவர்தம் விண்” – தேவர்கள் பெறும் சொர்க்கவாழ்வு; கவிஞர் கற்பனையில் ஆராதனைக்குரிய பார்வை. “பண்ணளிக்கும் சொல்” – நாமம் பாடப்படும் போது பாட்டு போல இசை தரும். தெய்வ நாமஜபத்தின் இனிமையை வெளிப்படுத்தும் நயம். “பைங்கிளியே” – அபிராமியைப் பசுமையான அழகுடைய கிளியைப் போல் காட்சி படுத்துகிறது; மயில் மற்றும் கிளி ஆகியவை தமிழில் பெண்மையின் சின்னங்கள். இங்கே அது புகழ், மணப்புகை, இனிமை ஆகிய மூன்று உணர்ச்சிகளைத் தருகின்றது. ஈவ்

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் நமக்குச் சொல்லும் பெரிய உண்மை: தவம் செய்யாமலே பக்தியால் பெற முடியாதது எதுவுமில்லை. தவம் ஒருவர் சம்பாதிக்கும் கஷ்டப்பணம்; ஆனால் நாமஜபம் அதைவிட எளிதும் இனிமையும். இங்கு சொல்லும் முக்கியத்துவம் – “அபிராமியின் நாமம் இசையாய் பாடப்படும்போது அது அழியாத வீடும் முத்தியையும் அளிக்கும்”.

16 வது செய்யுள் சொல்வதின் சாரம்:

“பல கோடி தவங்களைச் செய்து சிலர் மண்ணிலோ, விண்ணிலோ செல்வங்களைப் பெறுவார்கள். ஆனால் அவை நிலையற்றவை. அபிராமி தாயின் இனிய நாமத்தைப் பாடுவதால் மட்டும் கூட, அழியாத முத்தியைப் பெறலாம். உன் நாமமே இனிய பாட்டு, உன் அருளே மணமிக்க புண்ணியம் தரும் பரிமள கிளி. எனவே உன்னையே நாடுவதே எளிமையான வழி.”

பாடல் 17

அதிசயமான வடிவுடையாள் அரவிந்தமெல்லாம்

துதிசெய ஆனன சுந்தரவல்லி துணை இரதி

பதிசயமானது அபசயமாக முன் சார்ந்தவர்கள்

மதிசயமாக வன்றோ வாம பாகத்தை வவ்வியதே

விரிவான விளக்கம்

“அதிசயமான வடிவுடையாள்” –

அபிராமியம்மையின் திருவுருவம் அதிசயமாய் இருக்கிறது. எந்த வகையில் பார்த்தாலும் சாதாரணமாக விளக்க முடியாதது. மனிதர் அனுபவிக்க முடியாத, வார்த்தைகளால் அடக்க முடியாத, எல்லையைத் தாண்டிய வடிவென்று மட்டுமே சொல்ல முடியும். அதிசயம் என்றால் — பார்த்தவுடன் மனம் மயங்கும் வியப்பு; எவ்வளவு பார்த்தாலும் நிறைவடையாத காட்சி. அவள் உருவமே அதிசயம்.

“அரவிந்தமெல்லாம் துதிசெய ஆனன சுந்தரவல்லி” –

அவளது ஆனனம், முகம், சூரியனையும் சந்திரனையும் தாண்டிக் கவரும் அழகு. இங்கு உவமை: சுந்தரி முகம் அரவிந்தம் (தாமரைப்பூ). உலகில் அனைத்து தாமரைகளும் வந்து வணங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன போல். “சுந்தரவல்லி” – காந்தி மிகுந்த அழகிய வீரப் பெண்; சக்தியின் முழுப் பொலிவை உடையவள்.

“துணை இரதி” –

இரதி தேவி காமதேவனின் துணைவி. அவள்தான் பெரிய அழகு சின்னமாகக் கருதப்படுகிறாள். இங்கே பக்தர் சொல்கிறார்: இரதி கூட உனக்கு ஒப்பாக இருக்க முடியாது. நீ நீண்ட அழகும் அருளும் கொண்ட துணைவி.

“பதிசயமானது அபசயமாக முன் பார்த்தவர்தம்” –

சிவபெருமானின் வலப்பாகத்தில் அமர்கிறவள் அபிராமி. அந்த இடம் (பதி = கணவர், சிவன்) சயமானது, பரிபூரணமும் பவித்திரமும். அந்த பாகம், அங்கம் அதிசயம் என்பதை விட அதிகமாய் வியப்பைத் தருகிறது. அதுதான் புண்ணியம். ஆனால், “அபசயமாக முன் பார்த்தவர்தம்” – அவளைச் சரியாகப் புரியாமல், தவறாகக் கருதி இகழ்ந்து பார்த்தவர்கள் எவ்வளவு பெரிய தவம் செய்திருந்தாலும், அது பயனின்றி போய்விடும். அவளை சரியாக அடையாளப்படுத்திக் கொண்டால்தான் புண்ணியம், இல்லையெனில் அது “அபசயம்” – தவறே.

“மதிசயமாக வன்றோ வாம பாகத்தை வவ்வியதே” –

சிவபெருமானின் இடப்பாகமே அபிராமி, அர்த்த நாரீஸ்வரியாக. அந்த இடப்பாகம் “மதிசயம்” – அதிசயத்தை மேலுமாக அழகு செய்யும் சின்னம். ஒரு பொருளை முழுவதுமாய் அதிசயம் செய்யும் பெருமை, அவளைச் சிவபெருமானின் பாகத்தில் காண்பதே ஆகும். இதுவே அற்புதமான பாவனை: சிவனின் பூரணமும் அபிராமி இருந்தால்தான். அவரின் “வாம பாகம்” இல்லாவிட்டால், சிவனே சடலமாகி விடுவார். ஆகவே, அந்த வாம பாகம் உலகின் உச்ச அதிசயம் என்று பட்டர் வியப்போடு பாடுகிறார்.

உண்மை (தத்துவக் கருத்து)

அபிராமி உருவம் மாந்தர்களின் அட்டவணையில் அடங்காத அதிசயம். அவளது முகம் தாமரையின் அழகை ஆதரித்தும், அதைத் தாண்டியும் விளங்குகிறது. இவ்வுலகில் அழகு சின்னமாகக் கருதப்படும் இரதி கூட அவளுக்குப் பின்தரம்தான். அபிராமியை தவறாக மதித்தால், எவ்வளவு தவம் செய்திருந்தாலும் பயன் கிடையாது. அருளைப் பெறும் கதவு அவளையே சரியாக அறிதலில் உள்ளது. சிவனின் வாம பாகத்தில் அமர்ந்து அர்த்த நாரீஸ்வரியாக விளங்குவதுதான் உலகின் எல்லைமற்ற அதிசயம். சக்தி இல்லாமல் சிவன் இல்லை.

நயம் (இலக்கிய அழகியல்)

“அதிசயமான வடிவுடையாள்” — செய்யுள் தொடக்கம் முதலே அதிசயம் கனிந்தது; அவளது அழகு வியப்பாகக் கற்பனைக்கெட்டியதாக வரையப்படுகிறது.

“அரவிந்தமெல்லாம் துதிசெய” – மலர்களுக்கு தலைவனாக இருக்கும் தாமரையும், ஆளில்லாத பல தாமரைகளும் வணங்குவது போல, அவள் முக அழகு நயம் மிக்க சித்திரம்.

“இரதி” உவமை – உலக அழகின் அளவுகோலைத் தரும், ஆனால் அபிராமிக்குத் தாழ்வான ஒன்றாகவே வர்ணிக்கப்படுகிறது.

“அபசயமாக முன் பார்த்தவர்” – பக்தியை தவறாகப் புரிந்து கொண்டால் கேடு என்கிற எச்சரிக்கை நயம்.

“வாம பாகம்” – திருமுருகாற்றுப்படைப் போன்று தமிழ்க் கவிதைகளில் அதிகம் வர்ணிக்கப்படும் உவமை; உச்சுமையான அழகியல்.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் ஆன்மிகப் பக்கம் சொல்லும் சிந்தனை:

தெய்வீக சக்தி சாதாரண அழகல்ல, அதிசயம்.

உலகின் மிக வலிமையான சக்திகளும் கூட (இரதி போன்றவளும்) அவன் முன்னிலையில் சிறியவர்கள்.

சிவனும் கூட பூரணமாவதற்குக் காரணம் வாம பாகத்தில் இருக்கும் சக்திதான். எனவே சக்தி இல்லாமல் ஆட்சியுமில்லை, புண்ணியமுமில்லை.

உண்மையான பக்தி = சக்தியை அனுபவித்தாற்போல் சரியாக அடையாளம் காட்டும் மன நிலை. அதைத் தவற விட்டால் பிழைதான்.

பதினேழாம் செய்யுளின் சாரம்:

“அபிராமியே, உன் உருவம் எல்லையற்ற அதிசயம். உன் முகம் தாமரையைப் போல இனிமை மிகுந்தது; உன் அழகு இரதியையும்கூட மிஞ்சுகிறது. உன்னை அவமதிப்போருக்குப் புண்ணியம் இல்லை. ஆனால், சிவபெருமானின் இடப்பாகத்தில் அமர்ந்து பூரணமாக்கும் நீ, உலகின் அதிசய அதிசயம். சக்தியால்தான் சிவனும், உலகமும் நிறைவு பெறுகிறது.”

பாடல் 18

வவ்விய பாகத்து இறைவரும் நீயும் மகிழ்ந்திருக்கும்

செவ்வியும் உங்கள் திருமணக்கோலமும் சிந்தையுள்ளே

அவ்வியம் தீர்த்தென்னை ஆண்டபொற்பாதமும் ஆகி வந்து

வெவ்விய காலன் என் மேல் வரும்போது வெளிநிற்கவே

விரிவான விளக்கம்

“வவ்விய பாகத்து இறைவரும் நீயும் மகிழ்ந்திருக்கும்” –

அபிராமி சக்தி பார்வதி தேவியாக, சிவபெருமானின் இடப்பாகத்தில் (அர்த்தநாரீஸ்வர உருவம்) என்றும் கண்டுகளிக்கப்படுகிறாள். “வவ்விய பாகம்” என்பது சிவனின் இடப்பகுதி. அங்கே அவள் இருக்கும் போது, சிவனும், அபிராமியும் ஒன்றாய் மகிழ்ச்சியுடன் நிற்கிறார்கள். இந்தக் காட்சி பக்தர்களின் மனக்கண்களுக்குப் பெரும் சுகத்தைத் தருகிறது.

“செவ்வியும் உங்கள் திருமணக்கோலமும் சிந்தையுள்ளே” –

பக்தன் கூறுவதைப் பார்க்கவும்: உங்கள் திருமண கோலம், மணக்கோலம் என் சிந்தையில் நிலையாக இருக்கிறது. சிவபெருமானும் அபிராமியுமாகிய தம்பதியரின் மணவிழா, ஆன்மிக உலகில் பெரிய புனிதக் காட்சி. திருமணக் கோலம் என்றால் – அழகு உச்சம், இனிமை உச்சம், பெருமை உச்சம். அந்தக் காட்சி சிந்தையிலே நிலைத்திருப்பது பக்தனுக்கு பாதுகாப்பு தருகிறது.

“அவ்வியம் தீர்த்து என்னை ஆண்ட பொற்பாதமும் ஆகி வந்து” –

இங்கே “அவ்வியம்” என்பது அவலம் / துன்பம் / பிணி / அறியாமை என்று கொள்ளலாம். அந்த இடுக்கண்களை எல்லாம் தீர்த்து, இறுதியில் என்னை ஆண்டது சொல்கின்றார். அது அவளது பொன்னான பாதம். அந்த இரு பாதம்தான் வாழ்வு முழுதையும் காத்து ஆண்டுள்ளது.

“வெவ்விய காலன் என் மேல் வரும்போது வெளிநிற்கவே” –

இது மிக ஆழ்ந்த பக்தி நிலை. மனிதனுக்கு பயமான நேரம் — மரண தருணம். அந்த நேரத்தில் யமன் (மரணக் காலன்) வருவான். அவன் கடுமையானவன், வெறுப்பானவன், அச்சுறுத்தலானவன். அப்போதுதான் பக்தன் தாயை நாடுகிறான்: அம்மா, அந்தக் காலன் என் மீது கை வைக்கும்போது, நீயோ என் பொற்கால்களை முன்னே வைத்து, அவனைத் தடுத்து வெளியில் நிற்கச் செய்.

இந்த வேண்டுதல் உச்சமான நம்பிக்கையும் பக்தியுமாகும். பக்தன் சொல்வதாவது – வேறு யாராலும் காப்பாற்ற முடியாத அந்த தருணத்தில், உன் திருவடிகள் மட்டுமே எனக்கு பாதுகாவலர்கள்.

உண்மை (தத்துவக் கருத்து)

சக்தி-சிவன் இணை (அர்த்தநாரீஸ்வரம்) – பக்தனுக்கு எப்போதும் காப்பு தரும் திருமணக் கோலம், ஆன்மிகப் புண்ணியக் காட்சி.

அபிராமியின் திருவடிகள் மட்டுமே பக்தனுக்குத் துன்பங்கள் தீர்க்கும் பாதுகாப்பு.

மரணக் காலமும் பக்தனுக்கு அச்சமல்ல – ஏனெனில் அவளது பாதம்தான் யமனைத் தடுத்து நிற்கும்.

“சிந்தையில் நிலைத்திருக்கும் படிமம்” – ஆன்மிகச் சிந்தனை, இறுதியளவும் காப்பாற்றும் ஆற்றல் கொண்டது.

நயம் (இலக்கிய அழகியல்)

“வவ்விய பாகத்து இறைவரும் நீயும்” – அர்த்தநாரீஸ்வரக் காட்சியை எளிமையாகச் சொல்வது.

“திருமணக்கோலம்” – பக்தனின் உள்ளத்தில் சுகம் தரும் அழகிய சித்திரம்; தெய்வ தம்பதியரின் ஆனந்தக்காட்சி.

“பொற்பாதம்” – பாதம் என்பதை “பொற்கால்கள்” என்று சொல்வதால், மதிப்பு + அருள் + அழகு எல்லாம் மேம்படுகிறது.

“வெவ்விய காலன்” – காலன் பயமுறுத்தும் வலைபோடுவான் என்ற காட்சிக்கே எதிராக, தெய்வப் பாசமிக்க கால்கள் காப்பாற்றும் என்கிற முரண்பாட்டில் எழும் அழகு.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் பெரிய உண்மையைச் சொல்கிறது:

பக்தன் இறப்பு நேரத்திலும் அஞ்ச வேண்டியதில்லை.

தெய்வத்தின் திருமணம், மகிழ்ச்சி, இணைப்புக் காட்சி மனதில் நிற்க வேண்டும். அக்காட்சி சிந்தையில் நிலைத்திருந்தால், அது மரணத் தருணத்திலும் காப்பாற்றும்.

அபிராமியின் திருப்பாதம் யமனின் ஆற்றலைக் கூட தடுத்து நிற்க வல்லது. இதுவே உண்மையான அபய தானம்.

பதினெட்டாம் செய்யுள் சொல்வதின் சாரம்:

“அபிராமியே, நீ சிவனுடைய இடப்பாகத்தில் மகிழ்ந்து நிற்கிறாய்; உன் திருமணக் கோலமே என் மனத்தின் நிரந்தர புகழ். என் துன்பம் அனைத்தையும் தீர்த்து என்னை ஆண்ட உன் பொற்கால்கள், மரண காலன் என்மேல் வரும்போதெல்லாம் காக்க வெளியில் நிற்கட்டும். உன் கால்களே என் உயிர்க்கு இறுதி நம்பிக்கை.”

பாடல் 19

வெளிநின்ற நின்திரு மேனியைப்பார்த்தென் விழியும் நெஞ்சும்

களிநின்ற வெள்ளம் கரைகண்ட தில்லை கருத்தினுள்ளே

தெளிநின்ற ஞானம் திகழ்கின்றதென்ன திருவுளமோ

ஒளிநின்ற கோணங்கள் ஒன்பதும் மேவி உறைபவளே

விரிவான விளக்கம்

“வெளிநின்ற நின் திருமேனியைப் பார்த்து என் விழியும் நெஞ்சும் களிநின்ற வெள்ளம் கரை கண்ட தில்லை கருத்தினுள்ளே”

அபிராமி தாயின் வெளிப்பட்ட சோலைபோல் காட்சி தரும் திருமேனி, பக்தன் பார்வைக்கு வந்ததும், அவன் கண்கள், நெஞ்சு அனைத்தும் பேரானந்தம் நிறைந்த பெரு வெள்ளமாகிறது. அந்த மகிழ்ச்சி ஒரு வெள்ளம் போல ஓடுகிறது; கடைசியில் அது கரைப்பதாய் நிற்கும் இடம் திருச்சிராப்பள்ளி தில்லை (சிதம்பரம்) த்தின் கருத்து.

இங்கு “தில்லை” என்பதில் “சிதம்பரம்” சிந்தனை வெளிப்படுகிறது. சிதம்பரம் என்றால் சித்தியின் அம்பலம் (Chit-ambaram – அறிவின் ஆகாசம்). அந்தத் தெய்வீக மேனியைப் பார்த்ததும் புணர்ந்த பெருமகிழ்ச்சி அறிவின் நிலையாய் நிற்கிறது. அதாவது, வெளிப்படையான அழகு – உள்ளார்ந்த ஞானமாக மாறுகிறது. இதுவே களிப்பின் உச்சம்.

“தெளிநின்ற ஞானம் திகழ்கின்றதென்ன திருவுளமோ”

அவள் அருளால்தான் அந்த மகிழ்ச்சி ஞானமாக மாறுகிறது. அபிராமி தாயின் திருவுளம் மிகப்பெரியது: பரவசமான களிப்பை கூட தெளிந்த ஞானமாக மாற்றுகிறாள். இதுவே பக்தியின் மாற்றம். ஆரம்பத்தில் பாசம் – பின்னர் மகிழ்ச்சி – இறுதியில் ஆன்மீக ஞானம்.

“ஒளிநின்ற கோணங்கள் ஒன்பதும் மேவி உறைபவளே”

இதுவே அதிசயம். பிரபஞ்சத்தின் அடிப்படை தத்துவங்கள் 9 வகை (நவ கோணங்கள், நவ சித்தாந்தங்கள், அல்லது நவ விருட்சம் போன்ற புனித சின்னங்கள்), அவற்றின் ஒளியுடன் வாழ்வது அவளே.

இங்கு “ஒளிநின்ற கோணங்கள் ஒன்பது” என்று சொல்லும்போது அர்த்தம் பலவிதம்:

நவ கிரகங்கள் (9 கோள்கள்) – அவற்றின் இயக்கமும் சக்தியுமெல்லாம் அவள் சித்தியிலே தங்கி இருக்கின்றன.

நவ விதி, நவ சக்திகள் – அவளால்தான் பிரபஞ்ச இயக்கம் ஒளியுறுகிறது.

ஆன்மீகக் கருத்தில் – நவ கோணங்கள் என்றால் ஒன்பது வழிகள், ஒன்பது சக்தி நிலையங்கள். அனைத்திலும் அவள் பரவி ஒளிர்கிறாள்.

அதாவது, அபிராமியே பிரபஞ்ச இயக்கத்தின் மையம்; எல்லாம் அவளில் ஒன்றிணைக்கிறது.

உண்மை (தத்துவக் கருத்து)

அபிராமியின் திருமேனி பார்வைக்கு வந்தால், பக்தனின் உள்ளத்தில் பேரானந்த வெள்ளம் எழுகிறது.

அந்த மகிழ்ச்சி நின்றுவிடும் இடம் – சிதம்பர ரகசியம், அதாவது அறிவின் ஆகாசம்.

அவளது திருவுளம் அன்பானது; ஆரம்பமான பாச உணர்வையும் மகிழ்ச்சியையும் இறுதியில் தெளிந்த ஞானமாக மாற்றுகிறது.

ஒன்பது சக்தி நிலையங்களிலும், நவ கிரகங்களிலும், நவ சித்திகளிலும் அவள் ஒளிர்கிறாள். எனவே உலகின் இயக்கம் அனைத்தும் அவளிடம் தங்கி இருக்கிறது.

நயம் (இலக்கிய அழகியல்)

“வெளிநின்ற திருமேனி” – வெளியால் காட்சி, உள்ளால் காம்பீரியம்.

“களிநின்ற வெள்ளம்” – கவிதை உவமை; சிறு மகிழ்ச்சி அல்ல, வெள்ளமாக ஓடும் பேரின்பம்.

“தில்லை கருத்து” – சிதம்பரம் ஆன்மீகச் சின்னமாக, அறிவின் உச்சமாக வந்திருப்பது கவித்திறமை.

“தெளிநின்ற ஞானம்” – குளிர்ச்சியும் சாந்தமுமான ஜ்ஞானம், களிப்பால் உருவாகிய தூய்மை.

“ஒளிநின்ற கோணங்கள் ஒன்பது” – நவ கோள்களோ, நவ சக்திகளோ, நவ ரகசியங்களோ – அனைத்தையும் கவிஞர் ஒரே சொல்கூட்டில் பிணைத்துள்ளார்.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் கூறும் பெரிய உண்மை:

பக்தியின் ஆரம்பம் காட்சியால் (திருமேனி தரிசனம்).

அதனால் வரும் களிப்பு வெள்ளம்போல் மனத்தில் ஓடும்.

அந்தக் களிப்பு அவளது அருளால் ஞானமாகப் பரிமாறுகிறது.

அந்த ஞானம், இறுதியில், அபிராமி உலகின் அனைத்து சக்திகளிலும் பரவி இருக்கிறாள் என்பதை உணர வைக்கிறது.

பதினொன்பதாம் செய்யுள் சொல்லும் சாரம்:

“அபிராமி தாயின் திருமேனி எனக்குப் புறத்தில் தோன்றியவுடன், என் கண்களும் மனமும் பேரின்ப வெள்ளத்தில் மூழ்கின. அது சிதம்பரமாகும் அறிவின் ஆகாசத்தில் அமைந்த எனது சிந்தையில் நிலைத்தது. உன் புண்ணியமான திருவுளம் அதனை தெளிந்த ஞானமாக மாறச் செய்தது. நவ சக்திகளிலும், நவ கோணங்களிலும் ஒளிர்ந்து நிற்கும் பராசக்தியே, உலகின் மூலமாக இருப்பவளே, உன் மேன்மையே எனக்கு இறுதி புகழ்.”

பாடல் 20

உறைகின்ற நின்திருக்கோயில் நின்கேள்வர் ஒருபக்கமோ

அறைகின்ற நான்மறையின் அடியோ முடியோ அமுதம்

நிறைகின்ற வெண் திங்களோ கஞ்சமோ என்றன் நெஞ்சகமோ

மறைகின்ற வாரிதியோ பூரணாசல மங்கலையே

விரிவான விளக்கம்

“உறைகின்ற நின் திருக்கோயில், நின் கேள்வர் ஒருபக்கமோ?”

— அபிராமி தாயே, நீ எங்கு உறைவாயோ? உனது திருக்கோயிலிலா?

கோயில் என்பது பக்தர்கள் கூடி வழிபடும் வெளிப்படையான இடம். சிலர் நினைப்பர் – “தெய்வம் கோயிலில்தான் இருக்கிறது” என்று. மேலும் உன்னுடைய “கேள்வர்” – பக்தராகிய கேள்விமிகு அடியார்கள் இருக்கும் பக்கமோ? அதாவது, தெய்வத்தைச் சேவிக்கும் அன்பர்கள் அருகாமையில்தானா உன் இருப்பிடம்?

“அறைகின்ற நான்மறையின் அடியோ முடியோ அமுதம்?”

— அல்லது நீ நான்கு வேதங்களின் ஆரம்பமோ முடிவோ? வேதங்கள் அனைத்தும் உன்னைப் புகழ்ந்து ஓங்குகின்றன; உன்தான் வேதங்களில் “அடியும் முடியுமாக இடம் பெற்ற அமுதம்” என்று. வேதம் எங்கும் ஓலமிடுகிறது; அந்த மறைகள் உன் அருளைக் கூறிக்கொண்டிருக்கின்றன. அது உன் இடமோ?

“நிறைகின்ற வெண் திங்களோ, கஞ்சமோ, என்றன் நெஞ்சகமோ?”

— அல்லது உன்னுடைய வில்லாச பார்வை வெண்மையான சந்திரன் போலவும், அன்பு உருகும் கஞ்சிமலர் போலவும் விளங்குகிறது. நீ சந்திரனில்தானோ? கஞ்சிமலரில்தானோ? அல்லது என் நெஞ்சத்துக்குள்ளே நிறைந்திருக்கிறாயோ? இன்னல்களால் அலையும்போதும் என் உள்ளம் உன்னை நிறைந்திருக்கக் காண்கிறது.

“மறைகின்ற வாரிதியோ, பூரணாசல மங்கலையே”

— அல்லது, பெருங்கடலுக்குள் மறைந்து இருந்து உயிர்களுக்கு வளங்களைத் தருகிறாயோ?

அல்லது பூரணமாய் நிறைந்த பேராசலத்தில் (பெரும் மலை – அருணாசல சின்னம்) பவளிக்கிறாயோ?

இறுதியில், “மங்கலமே!” என்று அவர் முடிக்கிறார்.

எங்கு இருந்தாலும், உன் இருப்பே உலகிற்கு மங்களமாகிறது. வெளியில் கோயிலில் இருந்தாலும், வேதங்களில் இருந்தாலும், வானில் இருந்தாலும், மலரில் இருந்தாலும், கடலில் இருந்தாலும், மலையில் இருந்தாலும், உண்மையில் நீ என் உள்ளத்திற்குள்ளே திருநிறைவு பெற்றிருக்கிறாய் — அதுதான் உன் மங்கல நிறைவு.

உண்மை (தத்துவச் சுருக்கம்)

தெய்வம் எங்கே இருக்கிறது? பக்தன் தேடும் கேள்வி.

கோயிலிலும் உள்ளது, பக்தர்களிடமும் உள்ளது.

வேதத்தின் தொடக்கமும் முடிவுமாக உள்ளது.

சந்திரனிலும் மலரிலும் காட்சியளிக்கிறது.

கடலிலும் மலைப்பெருப்பிலும் பரவி நிற்கிறது.

ஆனாலும், உண்மையான இருப்பிடம் – பக்தனின் நெஞ்சம்

நயம் (இலக்கிய அழகு)

“கோயிலா? கேள்வரிடமா?” – வெளிப்படையான இடம் மற்றும் பக்தர்களின் சடங்கு.

“நான்மறையின் அடியோ முடியோ அமுதம்” – தெய்வத்தை வேதத்தின் தொடக்கமும் நிறைவுமாகக் காட்டுவது அழகான உள்நயம்.

“வெண் திங்கள், கஞ்சிமலர்” – வெண்ணிறம், மிருதுவான மலர், இந்த அமைதியான இயற்கைக் காட்சிகள் தாயின் கருணையை வர்ணிக்கிறது.

“வாரிதி, பூரணாசலம்” – கடல், மலை → பிரம்மாண்டமான பரப்புகள்; தாயின் பரவலான நிலையைப் பாடுகிறது.

கடைசிப் பாவத்தில் “மங்கலம்” என்ற சொல்லால், பக்தி முழுதும் பூரணமடைகிறது.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் சொல்லும் நெறி:

தெய்வம் எங்கு இருக்கிறது என்று தேடவேண்டிய அவசியமே கிடையாது.

அது எங்கும் இருக்கிறது: கோயிலில், வேதங்களில், வானில், இயற்கையில், கடலில், மலையில். ஆனால் அவனது உண்மையான இருப்பிடம் — நம் உள்ளம்.

உன்னுடைய அன்புள்ளங்கள் (பக்தர்கள்) இருக்கும் இடம்தான் தெய்வத்தின் சன்னதி. அதனால்தான் நம் நெஞ்சமே ஆச்சலான கோயிலை விடப் பெரிது.

இருபதாம் செய்யுள் சொல்லும் சாரம்:

“அபிராமியே, நீ எங்கு உறைகிறாய்? கோயிலிலோ? பக்தர்களுடனோ? வேதங்களின் தொடக்கமோ முடிவிலோ? வெண் சந்திரனிலோ? மலரிலோ? என் நெஞ்சிலோ? கடலிலோ? மலையிலோ? எங்கு இருந்தாலும் பரவாயில்லை; நீயே பூரண மங்களம். உண்மையில், என் உள்ளத்தில்தான் உன்னை உணர்கிறேன்.”

பாடல் 21

மங்கலை செங்கலசம் முலையாள் மலையாள் வருணச்

சங்கலை செங்கைச் சகலகலா மயில்தாவு கங்கை

பொங்கலை தங்கும் புரிசடையோன் புடையாள் உடையாள்

பிங்கலை நீலி செய்யாள் வெளியாள் பசும் பெண் கொடியே

விரிவான விளக்கம்

“மங்கலை செங்கலசம் முலையாள்” –

அபிராமியின் முலைகள் செங்கலசம் (சிறப்பான வட்டம் / குவியல்) போல இருக்கின்றன; அதனால் அவள் மங்களம் நிறைந்தவள் என்று புகழ்கிறார். முலை என்பது தாய்மையின் சின்னம்: பால் கொடுத்து பேணும் பரம தாய். இங்கே “மங்களம்” என்ற சொல், அந்த தாய்மைப் பாதுகாப்பே உலக உயிர்களுக்குப் பாக்கியமானது என்று குறிக்கிறது.

“மலையாள்” –

அவள் பர்வதராஜன் மகளாக (மலைமகள் பார்வதி) தோன்றியவள். இயற்கையின் வலிமையும் நிலைத்தன்மையும் அவளுடையது.

“வருணச் சங்கலை செங்கைச் சகலகலா” –

அவளது கை (செங்கை) வருணன் ஏந்தும் சங்கிலைப் போன்றது; அதே சமயம் அவள் சகல கலைகளின் தலைவி. இசை, நடனம், இலக்கம், வாக்கு, அரசியல் – அனைத்திலும் ஆதாரம் சக்திதான்.

“மயில்தாவு கங்கை பொங்கலை தங்கும் புரிசடையோன் புடையாள் உடையாள்” –

இங்கு கவிஞர் சிவபெருமானின் சிறப்பையும் இணைக்கிறார். மயில் போல ஆடும் பொங்கும் கங்கை, அவரின் சடையில் குடிகொண்டிருக்கிறது. அந்த சிவனைப் பெற்றவள், அர்த்தநாரீஸ்வரி, அபிராமியே. செயல் (சக்தி) இல்லாமல் சிவன் சடலமாக இருப்பான் என்பதைக் சுட்டுகிறது. “உடையாள்” என்ற சொல், சிவனுக்கு உயிரும் சக்தியும் தரும் நிரந்தர துணை அவள் என்று வலியுறுத்துகிறது.

“பிங்கலை நீலி செய்யாள் வெளியாள்” –

அவள் பிங்கலை (சூரியனின் ஒளிநிறம்), நீலி (வானத்தின் நீல நிறம்), செய்யாள் (சிவப்பு/சிந்தூரநிறம்), வெளியாள் (வெள்ளை நிறம்). இந்த நிற நான்கும் – சிவப்பு, வெள்ளை, பசுமை, நீல வண்ணம் – அனைத்தையும் ஏந்திய ஒரே சின்னம் அவள். அதாவது, அவள் உலக வண்ணங்களுக்கும், சக்திகளுக்கும் ஆதாரமாக இருக்கிறாள்.

“பசும் பெண் கொடியே” –

இறுதியில் கவிஞர் அபிராமியை மரம் கொடிக்கு உவமை செய்கிறார் – பசுமையான பெண் கொடி. மரத்துக்கு அழகு தரும் பசும் கொடி போல, உலகுக்கும் உயிருக்கும் அழகு தருபவள் நீயே. மேலும், கொடி எப்போதும் மரத்தோடு பிணைபட்டே இருக்கிறது; அப்படியே அபிராமி – சிவபெருமான். ஆனால் கொடியே மரத்துக்குச் சினேகமும் அலங்காரமும்; அதனால் உலகின் உண்மையான வர்ணனையும் வளமையும் சக்தியினால்தான்.

உண்மை (தத்துவக் கருத்துக்கள்)

அபிராமி தாய் உலகின் எல்லா சக்திகளுக்கும் அடிப்படை.

அவள் தாய்மையால் தான் உலகம் வாழ்கிறது; அதுதான் மங்களம்.

பர்வத மகளாக உருவெடுத்ததால் ஆதார மலைபோன்ற உறுதி அவளிடம்.

எல்லா கலையும், கலைஞானமும் அவளால்தான் வந்து நிறைகிறது.

சிவபெருமானுக்கும் உயிரும் பெருமையும் தரும் ஆதாரம் அவள் வாம பாகம்.

உலகின் அனைத்து வண்ணங்களும், சக்தி பரிமாணங்களும் அவளின் வடிவிலிருந்தே வெளிப்படுகின்றன.

நயம் (இலக்கிய அழகியல்)

“மங்கலை செங்கலசம் முலையாள்” – முலையை மங்களச்சின்னமாகச் சொல்லும் உரை, பெண் தெய்வீகத்தின் கலை மற்றும் கவியம்சம்.

“வருணச் சங்கலை செங்கை” – கையைக் சங்கிலோடு ஒப்பிடும் உவமை, அழகும் வலிமையும் இணைந்த உருவகம்.

“மயில்தாவு கங்கை” – மயில் ஆடும் போக்கில் பாயும் கங்கை; வண்ணமிகு உவமை.

“பிங்கலை நீலி செய்யாள் வெளியாள்” – வண்ண நான்கையும் ஒரே உருவத்தில் சேர்க்கும் சித்திரம். இது பூவும் வண்ணமும் பெண்மையும் கலந்த ஓவியம் போல.

“பசும் பெண் கொடியே” – கொடி உவமை புகழ்பெற்ற தமிழ்ச் சின்னம்; பெண்ணியத்தின் மென்மையும், அணைப்பும், வளத்தையும் காட்டுகிறது.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் கூறுவதாவது – அபிராமி சக்தி தான்:

அழகு, சாந்தி, கலை, வலிமை அனைத்தின் அடித்தளம்.

அவள் சக்தி இல்லாமல் சிவனே நிலைக்க முடியாது.

அவள் உலகின் நிறங்களையும் சக்திகளையும் ஒருங்கிணைத்து நிற்கும் பசுமை கொடி.

பக்தனுக்குப் பசுமைவாழ்வு போல் குளிர்ச்சியுடன், கருணையுடன் அருள் தரும் தாய்.

இருபத்தியொராம் செய்யுளின் சாரம்:

“அபிராமியே, உன் திருமுலைகள் மங்களமானவை; நீ மலைமகள்; உன் கரங்கள் வருண சங்கிலியாய், நீ சகலக் கலைகளின் தலைவி. கங்கை சடை கொண்ட சிவனின் வாம பாகத்தில் மலர்ந்திருப்பவள், சூரிய நீல சிவப்பு வெள்ளை நிறங்களின் சங்கமமான சக்தி. பசுமையான பெண் கொடி போல் உலகை அழகுபடுத்தும் கருணைமிகு தாய் நீயே.”

பாடல் 22

கொடியே இளவஞ்சிக் கொம்பே எனக்கு வம்பே பழுத்த

படியே மறையின் பரிமளமே பனிமால் இமயப்

பிடியே பிரமன் முதலாய தேவரைப் பெற்ற அம்மே

அடியேன் இறந்திங்கு இனிப்பிறவாமல் வந்து ஆண்டுகொள்ளே

விரிவான விளக்கம்

“கொடியே இளவஞ்சிக் கொம்பே” –

அபிராமியை கொடி என்றும், இளவஞ்சி கொம்பு என்றும் அழைக்கிறார்.

கொடி – மரத்தோடு பிணைந்து உயர்ந்து வளர்ந்து, மரத்திற்கு அலங்காரமும் பசுமையும் தரும் ஒன்று. ஆதலால், அபிராமி உலகிற்கு அழகு சேர்க்கும் பசுமைக் கொடி.

இளவஞ்சி கொம்பு – புது மொட்டு போன்ற இளமை, சுறுசுறுப்பு, மென்மை. அது போல அபிராமியின் இயல்பே ஒளிமிகு, இளமையாய் என்றும் புதிய வளம் தருகிறது.

“எனக்கு வம்பே பழுத்த படியே” –

அவளை வம்பு மரத்தின் பழுத்த பழம் போல உவமை செய்கிறார். வம்பு பழம் எடுத்துக் கொண்டால் இனிமை நிறைந்த சாறு கிடைக்கும். அதுபோல, அபிராமியின் அருள் சுவை நமக்கு உன்னதமான இன்பமாகும்.

“மறையின் பரிமளமே” –

வேதங்களின் மணமாய் நிற்பவள் அபிராமி. மலரில் மணம் போலவே, வேதங்களின் சாரமும் மணமும் அவளை எட்டித்தான் இயங்குகிறது. அர்த்தம்தான்: வேதங்கள் முழுவதும் உன்னிடம் முடிவடைகின்றன.

“பனிமால் இமயப் பிடியே” –

இமயமலைமகளே! பனியால் சூழ்ந்தபடி விளங்கும் ஹிமவான் மலையின் மகளாய் நீ பூமியில் தோன்றினாய். இயற்கையின் சுத்தமும் உயரமும் உள்ளவராய்.

“பிரமன் முதலாய தேவரைப் பெற்ற அம்மே” –

பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் எனப்படும் மூவரும், மற்ற தேவதைகளும், அனைவருக்கும் ஆதாரமாக இருக்கிற “அம்மா”! அனைத்து தெய்வங்களும் உன்னிடம் பிறந்தவர்கள் போலவே உன் சக்தியில் உயிர் பெற்றவர்கள். சக்தியே அவர்களுக்கு உயிர்ப்பும் ஆற்றலும் தருகிறது என்பதே கருத்து.

“அடியேன் இறந்து இங்கு இனிப்பிறவாமல் வந்து ஆண்டுகொள்ளே”

இங்கே பக்தர் தனது மன வேதனையையும் இறுதி வேண்டுதலையும் மென்மையாகச் சொல்கிறார்.

“என் பிறவிச் சுழற்சி இனி தொடர வேண்டாம்; இந்த வாழ்க்கை இறந்து விடும் போது பிறக்காமல், உடனே நீ வந்து என்னை ஆண்டுகொள். உன் அடியனாக என்னை மாறாத நிலையில் நிலைநாட்டிக் கொள்.”

இது மோட்சத்தை நாடும் பக்தியின் மனப்பான்மை. உயிர்பிறப்புகளின் சுழற்சியை வெறுத்தவர் அபிராமியின் திருவடிகளில் அடைவு கேட்டுக் கொண்டுள்ளார்.

உண்மை (தத்துவக் கருத்து)

அபிராமி அழகு, இளமை, வளம், பசுமை – அனைத்திற்கும் அடையாளம்.

அவளின் அருள் இனிமையாய், பழுத்த பழம் போல ஆனந்தத்தை அளிக்கிறது.

வேதங்களின் சாரம் – அபிராமி; வேதங்களைக் கற்றாலும், மணம் பெறுவது அவளை அடைந்தால்தான்.

அவள் இமயமகள் பார்வதியாக உலகில் தோன்றி, அனைவருக்கும் தாய் ஆனாள்.

பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன், மற்ற தேவதைகளும் சக்தியின் ஆற்றலால் உள்ளன.

பக்தரின் இறுதி வேண்டுதல் — சம்சார சுழற்சி வேண்டாம்; பிறப்பின்றி உன் பாதத்தில் நிலைத்திருக்கப் பெறு அருள்.

நயம் (இலக்கிய அழகியல்)

“கொடி / இளவஞ்சி / வம்புப் பழம்” — இயற்கை உவமைகளைக் கொண்டு அருள் வளத்தையும் இனிமையையும் சித்திரிக்கும் மிக நயமான வெளிப்பாடு.

“மறையின் பரிமளம்” — மணம் = வேதத்தின் சாரம்; அதை அன்னைக்கே ஒப்பிடல் அழகு.

“பனிமால் இமயப் பிடி” — ஹிமாலயத்தில் உலாவும் பனிமலைக்குக் குட்டமகளாக, சுத்தமும் புனிதமும் நிரம்பிய ஓர் உருவம்.

“அடியேன் இறந்து இனிப்பிறவாமல்” — பக்தியின் “மரண யாசனை” தெய்வ அருளைப் பெற்று, மோட்சம் வேண்டும் என்ற உணர்ச்சி, மிக உருக்கமாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் நமக்கு நினைவூட்டுவது:

இந்த வாழ்வு எவ்வளவு இனிமையாக இருந்தாலும், தொடரும் பிறப்பு துன்பம்தான்.

பக்தனின் செல்வமென்னவெனில் – தாயின் அரு­ள்.

இனிதாகப் பழுத்த வம்புப் பழம் போல, அந்த அருளின் சுவையை அடைந்தவன் பிறவியை வெறுக்கிறான்.

இறுதி ஆசை: “மரண நேரத்தில் அபிராமியே வந்து என்னை வாங்கிக்கொள், பிறவிச் சுழற்சியில் என்னை வீசாதே.”

 செய்யுள் சொல்வதன் சாரம்:

“அபிராமியே, நீ பசுமைக் கொடி, இளமை மொட்டு, பழுத்த வம்பு பழம் அளிக்கும் இனிமை, வேதங்களின் மணம், பனி சூழ்ந்த இமய மலையின் மகள், பிரம்மா-விஷ்ணு-சிவன் முதலாக அனைத்து தேவருக்கும் தாய். உன் அடியனான நான் இனி பிறவிச் சுழலில் சிக்காமல், இறக்கும் போதே நேரடியாக உன் வசியத்தில் போய் சேர்ந்தேன் ஆக வேண்டும். வந்து என்னை ஆண்டுகொள்.”

பாடல் 23

கொள்ளேன் மனத்தில்நின் கோலமல்லாதன்பர் கூட்டந்தன்னை

விள்ளேன் பரசமயம் விரும்பேன் வியன்மூவலகுக்கு

உள்ளே அனைத்தினுக்கும் புறம்பே உள்ளதே விளைந்த

கள்ளே களிக்கும் களியே அளிய என் கண்மணியே

விரிவான விளக்கம்

“கொள்ளேன் மனத்தில் நின் கோலமல்லாத அன்பர் கூட்டந்தன்னை” –

அபிராமி தாயே, உன்னுடைய திருக்கோலத்தைக் காட்டாத, உன்னைப் புகழாத, உன்னுடைய பக்திகள் இல்லாத கூட்டத்தில் நான் மனம் வைக்க மாட்டேன். அதாவது, உன் அருளைப் பாடாத, உன்னுடைய மகிமையை உணராத குழுவில் சேர்ந்து கலந்திருந்து நான் வாழ விரும்பவில்லை. எனது மனது தங்குமிடம் உன் கோலமே.

“விள்ளேன் பரசமயம் விரும்பேன் வியன் மூவுலகுக்கு” –

மற்ற சமயங்களை (பரசமயம் = உன்னுடைய திருவருளை மறுக்கும் மற்ற மதங்கள்) நான் விரும்புவதில்லை. உலகம் முழுவதும் (மூவுலகிற்குமேல்) கிடைக்கும் பதவிகளையும் பெருமைகளையும் விரும்புவதில்லை. என் குறிக்கோள் வேறு ஒன்றிலுமில்லை; உன்னுடைய பாதமே என் இலக்கு.

இது பக்தியின் எக்சக்ளூசிவ் சரணாகதி உணர்வு.

“உள்ளே அனைத்தினுக்கும் புறம்பே உள்ளதே விளைந்த” –

அவள் யார் என்ற வர்ணனை இங்கே வருகிறது: உலகின் அனைத்து உட்பொருள்களிலும் இருக்கிறாள்; அதே சமயம், எல்லாவற்றுக்கும் அப்பாற்பட்டவளும். இமனென்டானும் (அனைத்திலும் ஊடுருவியும் இருக்கிறாள்), டிரான்ஸ்செண்டண்டானும் (அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டும் இருக்கிறாள்). அதுவே பராசக்தியின் பெருமை.

“கள்ளே களிக்கும் களியே, அளிய என் கண்மணியே” –

அபிராமியே! நீ கள்ளைப் போல போதையளிப்பவள், ஆனந்தக் களிப்பை அளிப்பவள். உன் அருள் பெற்ற பக்தர், கள்ளை அருந்தியவர் போல் தன்னையே மறந்து உனக்குள் பூரிப்படைகிறார்.

“அளியே” – கருணையாளி.

“என் கண்மணியே” – மிகவும் நெருக்கமான, உயிர்க்கு உயிரான, அன்பின் மையமான சக்தி.

உண்மை (தத்துவக் கருத்து)

உண்மையான பக்தனுக்கு, தெய்வக் கூட்டத்தைக் கடந்த வேறு கூட்டம் இல்லை.

வேறு சமய/மத வழிமுறைகள், உச்சப் பதவிகளும் நன்மைகளும் – அனைத்தையும் அவன் ஏற்கவும் நாடவும் விரும்புவதில்லை.

பரமசக்தி உள்ளும் இருக்கிறாள், புறத்தும் இருக்கிறாள். அதாவது, அமைதி தத்துவத்தை கடந்தும், உலகத்துக்குள் பரவியும் நிற்கிறாள்.

அவளிடமிருந்து வரும் ஆனந்தம் கள்ளின் போதையைக் காட்டிலும் மேலானது; அது பரமானந்தம்.

தெய்வத்தை காணும் உண்மையான பக்தனுக்கு, அந்த சந்தோஷமே நிறைவானது; வேறு எதுவும் தேவையில்லை.

நயம் (இலக்கிய அழகியல்)

“கொள்ளேன்… அன்பர் கூட்டம்” – பக்தியை வெளிப்படுத்தும் உறுதியான மறுப்பு. கவிஞரின் பக்தி உறுதிமொழி.

“விள்ளேன் பரசமயம் விரும்பேன் வியன் மூவுலகுக்கு” – பரசமயத்தை நிராகரிக்கும் வலிமையான பத்துத் துணிச்சல்.

“உள்ளே அனைத்தினுக்கும் புறம்பே உள்ளதே” – உள்நின்றும் புறந்தோன்றியும் விளையும் அவர் மகிமை; பெரிய தத்துவப்பாங்கு.

“கள்ளே களிக்கும் களியே” – இலக்கியப் புன்னகை. கள்ளின் போதையோடு ஒப்பிடும் போது, பக்தி ஆனந்தம் மிகவும் மேன்மையானது.

“என் கண்மணியே” – பக்தனுக்கும் தெய்வத்திற்குமிடையிலான அன்பு தொடர்பின் மிக அழகான சொல். தத்துவம் → தனிப்பட்ட பாசம் எனும் மாற்றம்.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் நமக்கு சொல்லும் பாடம்:

பக்தனுக்குப் பூரணமான இலக்கு தெய்வமே.

உண்மையான சரணாகதி நிலை வந்துவிட்டால், அவர் உலகச் சுகத்தையும், பிற சமயங்களையும், பதவிச் சிறப்புகளையும் விரும்பமாட்டார்.

உலக வாழ்க்கை அனைத்திலும் பரவி நிற்பவளை உள்ளத்தில் உணர்ந்தால், அதுவே விடுதலையும் ஆனந்தமும்.

அபிராமியின் அருள், கள்ளுப் போன்ற போதையும், தெய்வ அன்பின் மயக்கும் களியும் அளிக்கிறது.

இருபத்துமூன்றாம் செய்யுள் சாரம்:

“அபிராமியே, உன்னை வெளிப்படுத்தாத கூட்டத்தில் நான் சேர மாட்டேன்; வேறு சமயத்தை நாட மாட்டேன்; மூவுலகின் பெருஞ்சிறப்பையும் விரும்ப மாட்டேன். ஏனெனில் நீ அனைத்திலும் உள்ளாய், அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவளும். என் உள்ளத்தை போதைப் படுத்தும் இனிய கள்ளாய் நீயே, கருணை நிறைந்த என் கண்மணியே.”

பாடல் 24

மணியே மணியின் ஒளியே ஒளிரும் மணிபுனைந்த

அணியே அணியும் அணிக்கழகே அணுகாதவர்க்குப்

பிணியே பிணிக்கு மருந்தே அமரர் பெருவிருந்தே

பணியேன் ஒருவரை நின்பத்மபாதம் பணிந்தபின்னே

விரிவான விளக்கம்

“மணியே” –

அபிராமி ஒரு முத்துப் போல அரியவள், விலைமதிப்பற்றவள். உண்மையான செல்வம் அவளே.

“மணியின் ஒளியே” –

முத்தினின்றும் வெளிப்படும் ஒளியே அவள். இருந்தாலும் முத்து ஒரு பொருள்; அதிலிருந்து வரும் சுடர் அவளை வெளிப்படுத்தும் உவமை. அபிராமிதான் முத்தின் ஒளிக்கும் ஆதாரம்.

“ஒளிரும் மணிபுனைந்த அணியே” –

நகை, ஆபரணங்கள் அனைத்தும் பொருந்தும் அழகு அபிராமியின் இயல்பே. ஆபரணங்கள் அழகிய பெண்களுக்கு அலங்காரம்; ஆனால், அபிராமிக்கு தான் ஆபரணங்கள் அழகை அடைகின்றன.

“அணியும் அணிக்கழகே” –

ஆபரணங்கள் தம்முடைய அழகை அடைவதற்கே அவள் காரணம். ஆபரணம் போடப்பட்டதால்தான் அவள் அழகு என்றல்ல; அவளின் அழகால் தான் ஆபரணத்திற்கு மிளிர்ச்சி கிடைக்கிறது.

“அணுகாதவர்க்குப் பிணியே” –

அவளிடம் அணுகாதவர்களுக்கு அவள் “பிணி” போலவே இருக்கிறாள். அதாவது, அவளை மறுக்கும் மனம், தன்னைத் துன்பப்படுத்திக் கொள்கிறது. அபிராமியுடன் இணைவது சுகம்; விலகுவது பிணி.

“பிணிக்கு மருந்தே” –

ஆனால், அவளை அணுகுவோர் அனைத்திற்குமான மருந்து அவளே. உடல் பிணிகளுக்கும் மன பிணிகளுக்கும், பிறவி பிணிக்கும் அவளே ஒரே மருந்து!

“அமரர் பெரு விருந்தே” –

தேவர்களுக்கு பெரும் விருந்து போல, அவள் அருள்தான் பக்தர்களுக்கு. விருந்தோம்பல் போல் அவள் அருள்பெருக்கு பக்தர்களை நிறைவாக்குகிறது.

“பணியேன் ஒருவரை நின் பத்மபாதம் பணிந்த பின்னே” –

கவிஞர் இறுதியில் தன் நிலையை உறுதிப்படுத்துகிறார்: “உன் தாமரைப்போல மலர்ந்த பாதங்களைப் பணிந்த பின்பு, வேறு யாரையும் நான் வணங்க மாட்டேன்.”

இதுவே சிவபெருமானுக்கும் சக்திக்கும் இடையேயான உண்மையை வலியுறுத்துகிறது: சக்தியின் பாதத்தில் சரணாகதி அடைந்தாலே, வேறு வழிபாடு தேவையில்லை.

உண்மை (தத்துவக் கருத்து)

அபிராமி – முத்துபோன்ற விலைமதிப்பற்ற செல்வம்; அவளே ஒளி.

அவளை மறுக்கும் மனம் நோய்; அவளை அணுகும் மனம் பூரண நலம்.

அவள் தெய்வங்களுக்கு விருந்தோம்பலாய் அருள்தருகிறாள்; பக்தர்களுக்கு நித்திய ஆனந்தம் தருகிறாள்.

அவளது தாமரைப்பாதம் அடைந்த பிறகு, பக்தனுக்கு வேறு யாரையும் தொழ வேண்டும் என்ற தேவையே இல்லை. இதுவே சரணாகதி.

நயம் (இலக்கிய அழகியல்)

“மணியே / மணியின் ஒளியே” — விலைமதும் ஒளியும் சேர்ந்த உவமை; அபிராமிக்கு உரிய அழகிய சித்திரம்.

“அணியும் அணிக்கழகே” — ஆபரணங்கள் அழகு பெறும் காரணம் அவள் என்ற இலக்கிய எளிமை.

“பிணி / மருந்து” — எதிர்மறை ↔ நேர்மறை உவமைகள்; தாயை விலக்குபவருக்கும், அணுகுபவருக்கும் வித்தியாசத்தை அழகாக சித்தரிக்கிறது.

“அமரர் பெருவிருந்து” — பக்தரின் பசியைக் களைவதுபோல, தாயின் கருணை தேவலோகத்துக்குச் சுகத்தை அளிக்கும் உவமை.

கடைசிச் சொற்றொடரில், “பணியேன் ஒருவரை” என்று வந்தபோது, கவிதையில் உள்ள பாசம் “உறுதி மொழி”யாக மாறுகிறது.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் சொல்லும் பாடம்:ன

அபிராமி தாயின் பாதமே தேடவேண்டிய ஒன்று. பிறவிச் சுழற்சியில் பிணியுண்டு; அதற்கு அவள் பாதம் ஒரே மருந்து.ன

அவளை வணங்காமல் வாழ்பவர் துன்பமே அடைகிறவர்.

அவளை வணங்குபவர், தேவருக்குக் கிடைக்கும் விருந்தோம்பலை விடப் பெரும் அனுபவத்தை அடைகிறவர்.

பக்தனின் இறுதி தீர்மானம் – உன் பாதம் ஒருமுறை அடைந்துவிட்டால், வேறெவரையும் வணங்க நான் தேவையில்லை.

இருபத்திநான்காம் செய்யுள் சொல்வதின் சாரம்:

“அபிராமியே, நீ முத்தும் அந்த முத்தின் ஒளியும்; ஆபரணங்களுக்கே அழகு தரும் அலங்காரம். உன்னிடம் சேராதவர்க்கு வாழ்க்கை பிணி; ஆனாலும் உன்னுடைய அருள் பிணிகளுக்கெல்லாம் மருந்து. தேவதைகளுக்குப் பெரும் விருந்து நீயே. உன் தாமரைப் பாதம் ஒருமுறை பணிந்தபின், வேறொருவரையும் வணங்க மாட்டேன்.”

பாடல் 25

பின்னே திரிந்துன் அடியாரைப்பேணிப் பிறப்பறுக்க

முன்னே தவங்கள் முயன்று கொண்டேன் முதல் மூவருக்கும்

அன்னே உலகுக்கு அபிராமி என்னும் அருமருந்தே

என்னே இனியுன்னை யான்மறவாமல் நின்று ஏத்துவனே

விரிவான விளக்கம்

“பின்னே திரிந்துன் அடியாரைப் பேணிப் பிறப்பறுக்க”

→ அபிராமியே! உன் அடியார்களை எல்லா பிறப்பிலும் நான் தொடர்ந்து பின்தொடர்ந்து அவர்களோடு தங்கி, உன் சேவையில் நிற்க விரும்புகிறேன். அந்த அடியார் கூட்டத்தில் வாழ்ந்தால் மட்டுமே பிறவிச் சுழி அறுக்கப்படும்.

“முன்னே தவங்கள் முயன்று கொண்டேன் முதல் மூவருக்கும்”

→ பழைய பிறவிகளில் நான் பல தவங்களும் செய்தேன், அந்த தவங்களின் பலனாகவே, இப்பிறவியில் உன்னைச் சேர்ந்திருக்கிறேன். பிரம்மனும், விஷ்ணுவும், சிவனும் செய்த தவங்கள் கூட உன்னையே அடைவதற்குத்தான் — அப்படியிருக்கையில், நான் செய்த தவங்களுக்கு உன்னுடைய அருள் தான் விளைவு.

“அன்னே உலகுக்கு அபிராமி என்னும் அருமருந்தே”

→ அம்மா! உலகிற்கெல்லாம் நீயே அருமருந்து. பிறவிச் சுழற்சியையும், அறிவின் நோய்களையும், துன்பங்களையும் போக்கும் அற்புத மருந்து உன்னுடைய அருள்தான். வேதங்களில் சொல்லப்படும் பரம மருந்து நீயே.

“என்னே இனி உன்னை யான் மறவாமல் நின்று ஏத்துவனே”

→ ஓ தாயே! என்னோ, எவ்வளவு பாக்கியம் எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது! இனிமேல் உன்னை மறக்காமல் நின்று ஆடிப் பாடிப் புகழக் கிடைத்திருக்கிறது. இது எளிதில் கிடைக்காத பாக்கியம். என் வாழ்க்கையின் பூரண இலக்கே, உன்னை என்றும் நினைத்து பாடுவதே.

உண்மை (தத்துவக் கருத்து)

பிறவிச் சுழலை முறிக்க வேண்டுமானால், அபிராமியின் அடியார்களுடன் சேர்ந்து ஓங்குவது முக்கியம் – “சத்சங்கம்” எனப்படும் நித்திய உண்மை.

பெரிய தவங்கள் அனைத்துக்கும் அரிய பலன் – அபிராமி அருள்.

அபிராமி உலகின் அருமருந்து: அவள் அருளால் வேதனை நீங்கி சாந்தியும் முத்தியும் கிடைக்கும்.

பிறப்பின் இலக்கு – அவளை மறவாமல், ஏத்திப் புகழ்ந்து வாழ்வதே.

நயம் (இலக்கிய அழகியல்)

“பின்னே திரிந்துன் அடியார்” – பக்தர்கள் பின் தொடரும் வாழ்க்கை: மனதில் பிம்பம் எழுகிறது.

“பிறப்பறுக்க” – ஒரே சொல்லில், வாழ்க்கையின் இறுதி குறிக்கோள்: பிறவி சுழற்சியின் முறிவு.

“அன்னே உலகுக்கு அபிராமி… அருமருந்தே” – மருந்து உவமை மிக அழகு. உயிர் நோய், பிறவி நோய், அறிவு மயக்கம் – அனைத்திற்கும் சக்திதான் மருந்து.

“என்னே இனிய உன்னை மறவாமல் ஏத்துவனே” – கவிதை பூரிப்பு. உணர்வு துளிர்க்கும் உருக்கமான குரல்.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் சொல்லும் ஆன்மிக அனுபவம்:

பக்தனுக்கு மிகப் பெரிய பலன், தெய்வத்தின் சேவகர் கூட்டத்தில் இணைவதே. தவத்தின் உண்மை பலன் – அருளை அடைதல். உலகின் துன்ப நோய்களுக்கான மருந்து – தெய்வீக அன்னையின் அருள். பக்தியின் நிறைவு – “மறவாமை”. தெய்வநினைவு இடையறாது நடந்தால் அதுவே மோட்சம்.

25வது செய்யுள் சொல்வதின் சாரம்:

“அபிராமியே, உன் அடியார்களின் கூட்டத்தில் தொடர்ந்து இருந்து, பிறவிச் சுழற்சியை அறுத்து விடவேண்டும் என்பதே என் ஆசை. நான் செய்த தவங்களின் விளைவு உன்னை அடைந்ததே. உலகிற்கெல்லாம் நீயே உண்மை மருந்து. இனி நான் உன்னை மறக்காமல், என்றுமே உன்னை மட்டுமே புகழ்ந்து வாழ்வேன் என்பதே என் பாக்கியம்.

பாடல் 26

சொல்வாக்கும் செல்வாக்கும் பெருக

ஏத்தும் அடியவர் ஈரேழுலகினையும் படைத்தும்

காத்தும் அழித்தும் திரிபவராம் கமழ் பூங்கடம்பு

சாத்தும் குழல் அணங்கே மணம் நாறும் நின் தாளிணைக்கென்

நாத்தங்கு புன்மொழி ஏறியவாறு நகையுடைத்தே

விரிவான விளக்கம்

“ஏத்தும் அடியவர் ஈரேழுலகினையும் படைத்தும், காத்தும், அழித்தும் திரிபவராம்”

→ அபிராமியின் அடியார்களைப் புகழ்ந்து பாடுபவள் உண்மையில் யார்? ஈரேழு (பதினான்கு) உலகங்களையும் படைத்து, காத்து, அழித்து, மறுபடியும் நடத்துபவள் அபிராமிதான்.

வேதம் கூறுவது போல படைப்பு (உற்பத்தி), காப்பு (ஸ்திதி), அழிவு (லயம்) – இம்மூன்றும் அவளின் சக்தியால் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன.

“கமழ் பூங்கடம்பு சாத்தும் குழல் அணங்கே”

→ கமழும் நறுமணம் தரும் பூங்கடம்பு மலர்களைச் சூடிக் கொண்டிருக்கும் கூந்தல் கொண்ட அணங்கே!

இங்கு அவளது செண்பகப் பூங்கூந்தல், காந்தம் வீசும் இயற்கை அழகு கவிதையாகப் படம் பிடிக்கப்பட்டுள்ளது.

“மணம் நாறும் நின் தாளிணை”

→ உன் இரு திருவடிகள் எப்போதும் மணம் வீசும் தாமரைகள் போன்றவை. அந்தப் பாதத்தின் சுகந்தம், தெய்வ அருளின் இனிய பரவலாகக் கருதப்படுகிறது. பக்தர்கள் மனதில் நறுமணமாய் நிகழ்பவை அவளது பாதங்கள்.

“என் நாத்தங்கு புன்மொழி ஏறியவாறு நகையுடைத்தே”

→ என் வார்த்தைகள் எவ்வளவு பின்மையாக, மிகவும் இயலாமையாக வந்தாலும், அவை எதற்கோ ஏதோ உன் பாதத்தின் புகழையே ஏறிப் புகழ்கின்றன. எனது வாய் வேறு சொல்லாமல் உன்தான் புகழ்ந்து பேசுகிறது.

இதில் பாடகர் சொல்வது — என் பாடல் என் திறமையால் அல்ல, உன் அருளால் தான் என் நாவிலிருந்து பாய்கிறது. தனக்கு வந்த பெருமையையெல்லாம் தாய் அருளுக்கே ஒப்படைக்கிறார்.

உண்மை (தத்துவக் கருத்து)

  அபிராமி சக்தியினாலே எல்லாப் பிரபஞ்சச் சுழற்சிகளும் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. அவள் அடியவரைப் போற்றுபவளே பிரபஞ்சக் கட்டுப்பாட்டையும் நிகழ்த்துகிறாள். அவளது இயற்கைச் சாயலான மலர்கள், மணம், கூந்தல் – இவைகள் கருணை மற்றும் அழகின் சக்தியைச் சின்னமாக்குகின்றன. பக்தன் உரைக்கிற வார்த்தைகள் கூட அவளது அருளால்தான் தெய்வம்புகழ்வுக்குப் போகின்றன. தன்வரம்பை ஏற்றுக்கொண்டு, அவளை மூலம் என அடையாளம் செய்கிறார்.

நயம் (இலக்கிய அழகு)

“ஈரேழுலகினையும் படைத்தும் காத்தும் அழித்தும்” – படைப்பு, ஸ்திதி, லயத்தை ஒரே வரியில் வலிமையாகக் கூறுகிறது. “கமழ் பூங்கடம்பு சாத்தும் குழல்” – கூந்தல், மலர், மணம் – காட்சி, வாசனை ஆகியவை ஒன்றிணைந்த இலக்கிய அழகு. “மணம் நாறும் தாளிணை” – சேவடி தாமரையைப் போன்றது, மணம் பொங்கும் என்று மென்மையும் புனிதத்தையும் கொண்ட உவமை. “புன்மொழி ஏறியவாறு நகையுடைத்தே” – புன்மையை (அழுக்கை/மிக இயலாமை) சொல்வதிலும் கூட புகழ் உனக்கே சென்று சேர்கிறது எனும் சாந்த நயம்.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

உண்மையில் உலகை நடத்தும் சக்தி – தாயின் அருள்.

பக்தியின் களம் – மலர், மணம், சேவடி; அவையனைத்தும் அன்புள்ள பக்தனின் மனம் கவரும் குறியீடுகள். நம் வாயால் வரும் சொற்கள் எதுவாக இருந்தாலும், பக்தி மனதோடு சொன்னால், அனைத்தும் தெய்வப்பாதம் புகழ்வாகவே மாறுகின்றன. இது பக்தி வழியின் அடையாளம்: “நான் பாடுகிறேன்” என்று சொல்லாமல், “என் வாயால் அவள்தான் பாட வைத்தாள்” என்று உணர்வதே உச்ச பக்தி.

26வது செய்யுள் சொல்வதன் சாரம்:

“ஏழுலகையும் படைத்து, காத்து, அழிக்கும் சக்தியே, நறுமணம் வீசும் மலர்களால் கூந்தலை அலங்கரித்தவளே, மணம் பொங்கும் தாமரைப் பாதமுடையாளே! என் நாவால் எத்தனை அர்த்தமற்ற வார்த்தைகள் வந்தாலும் அவை அனைத்தும் உன் பாதத்தைப் புகழ்கின்றன. இது என் திறமை காரணமாக அல்ல, உன் அருள் காரணமாக.”

27.மனநோய் அகல

உடைத்தனை வஞ்சப்பிறவியை உள்ளம் உருகும் அன்பு

படைத்தனை பத்ம பதயுகம் சூடும் பணி எனக்கே

அடைத்தனை நெஞ்சத்தழுக்கையெல்லாம் நின் அருட்புனலால்

துடைத்தனை சுந்தரி நின்னருள் ஏதென்று சொல்லுவதே

விரிவான விளக்கம்

“மனநோய் அகல உடைத்தனை”

→ என் மனத்தில் இருந்த அனைத்து நோய்களையும் – காமம், கோபம், பேராசை, பொறாமை, மயக்கம் போன்ற அவித்யை நோய்களையும் நீ அகற்றிவிட்டாய், அம்மா. உன் அருளே மனக் கவலைக்கும் நோய்களுக்கும் மருந்து.

“வஞ்சப் பிறவியை உள்ளம் உருகும் அன்பு படைத்தனை”

→ பொய்த்துப் போகும் இந்த பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து விடுபட, என் உள்ளத்துள் உருகும் உண்மையான அன்பை நீயே உருவாக்கினாய். நான் உன்னை நேசிப்பதே கூட என் திறமையால் அல்ல; உன் அருளால் என் உள்ளத்தில் அன்பு பிறந்தது.

“பத்ம பத யுகம் சூடும் பணி எனக்கே அடைத்தனை”

→ உன் தாமரைப்போல விளங்கும் இரு திருவடிகளைப் போற்றும் புண்ணியத்தை எனக்கு வழங்கினாய். அது ஒரு பெரிய பாக்கியம். பக்தன் உன் பாதத்தைச் செய்தி சொல்லும் வாய்ப்பு பெறுவது, உன் கரிசனைக்கே சாத்தியம்.

“நெஞ்சத் தழுக்கையெல்லாம் நின் அருட்புனலால் துடைத்தனை”

→ என் நெஞ்சத்தில் இருந்த பாவ அழுக்குகள் அனைத்தையும் நீ நின் அருள் புனலால் கழுவினாய். பசுமையான சுத்தமான நீராகிய உன் அருள், மன அழுக்கைச் சுத்திகரித்துத் தூய்மையான உள்ளத்தைக் கொடுத்தது.

“சுந்தரி! நின் அருள் ஏது என்று சொல்லுவதே?”

→ சுந்தரி அபிராமியே! உன் அருள் எவ்வளவு பெரியது என்பதை நான் எப்படிச் சொல்ல இயலும்? எண்ணிக்கையும் அளவுமில்லை. சொல்வதற்கு வார்த்தைகளே போதாது.

உண்மை (தத்துவக் கருத்து)

மனநோய் (அவித்யை, காமம், கோபம், ஆசை) அனைத்தையும் நிவர்த்தி செய்யும் சக்தி – அபிராமியம்மையின் அருள். பக்தனுக்குள் உண்டாகும் “உருகும் அன்பு” கூட தன் முயற்சியால் அல்ல; தாயின் அருளால் உருவாக்கப்பட்டதே. தெய்வப் பாதத்தைப் போற்றும் பாக்கியம் – அருள் வழங்கும் சிறந்த பதவி. உன் அருள் புனல் அனைத்து மன அழுக்குகளையும் கழுவி தூய்மையாக்குகிறது. ஆகவே, அவளது அருளை வார்த்தைகளால் வர்ணிக்க இயலாது; அது அளவற்றது.

நயம் (இலக்கிய அழகு)

“மனநோய் அகல” – மனக்கவலை, பாவப்பற்றுகளை மருத்துவ உவமையால் மிக அழகாகக் கூறும் பாங்கு. “வஞ்சப் பிறவி” – பிறவியையே வஞ்சகம் எனக் குறிக்கும் கவித்திறன். காரணம், எவ்வளவோ இனிமையைத் தருகிறதோ போலத் தோன்றினாலும், இறுதியில் துன்பத்தில் ஆழ்த்துகிறது. “பத்ம பத யுகம்” – தாமரைப்பாதம்; உயிரின் சாந்தியும் அழகும் நிறைந்த இலக்கிய உவமை. “அருட் புனல்” – அருள் → புனல். சுத்திகரிக்கும் நீர்; ஆன்மிக மணம் கொண்ட நயம். “சுந்தரி நின் அருள் ஏது என்று சொல்லுவதே?” – வியப்பு கேள்வி; உருக்கமான பக்திப் பாசம்.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுளில் கற்றுக்கொள்வது :மன நோய்களையும், பிறவி அடிமைத்தனத்தையும் நீக்கும் ஒரே மருந்து – தெய்வக் கருணை. பக்தியிலும், அன்பிலும் நம்முடைய சொந்த “திறமை”யில்லை; அது எல்லாம் தெய்வ அருள் வடித்துக் கொடுத்த விதை தெய்வ பாதத்தில் சரணாகதி அடைவதே வாழ்க்கையின் சிறந்த பணி. மன அழுக்கை கழுவி மணம் வீச வைப்பதே அருள்.இதுவே அபிராமி அந்தாதி – 27வது செய்யுளின் உண்மை + நயம் இணைந்த விரிவான விளக்கம். அந்த அருள், அளவுகடந்த அற்புதமாய், வார்த்தைக்கு எட்டாத ஒன்று.

27வது செய்யுள் சொல்வதன் சாரம்:

“அபிராமியே, என் மனநோய்களை நீ அகற்றினாய்; பிறவி சுழற்சியில் இருந்து விடுபட உன் அருளால் என் உள்ளத்தில் அன்பைப் பிறப்பித்தாய். உன் தாமரைப் பாதத்தை வணங்கும் பணி எனக்குத் தந்தாய். என் இதயத்தில் இருந்த அழுக்கையெல்லாம் உன் அருள் புனலால் கழுவிவிட்டாய். சுந்தரி! உன் அருளின் பெருமையை வார்த்தைகள் எப்படிச் சொல்ல இயலும்?”

பாடல் 28

இம்மை மறுமை இன்பங்கள் அடைய

சொல்லும் பொருளும் என நடமாடும துணைவருடன்

புல்லும் பரிமளப் பூங்கொடியே நின் புதுமலர்த்தாள்

அல்லும் பகலும் தொழும் அவர்க்கே அழியா அரசும்

செல்லும் தவநெறியும் சிவலோகமும் சித்திக்குமே.

விரிவான விளக்கம்

“இம்மை மறுமை இன்பங்கள் அடைய”

→ அபிராமியின் அருள் புகுந்தால், இவ்வுலகிலும் (இம்மை) அடுத்துலகிலும் (மறுமை) உண்மை இன்பம் கிடைக்கும். அது சற்று நேரம் நீளும் சுகமல்ல; பூரணமான மனநிறைவைத் தரும் இன்பம்.

“சொல்லும் பொருளும் என நடமாடும் துணைவருடன்”

→ அவர்களுக்கு நல்ல பொருளும் (செல்வம்), சொல்லும் (கீர்த்தி, புகழ்) அனைத்தும் கிடைக்கும். மேலும், வாழ்வில் நல்ல துணைவர் (மனைவி, நண்பர், உறவினர்) இருப்பார். வாழ்க்கையின் ஆதரவு அருள் வழியே தரப்படுகின்றது.

“புல்லும் பரிமளப் பூங்கொடியே”

→ ஓ அபிராமியே! பசுமையுடன் பரிமளங்கள் வீசும் பூங்கொடி போல நீ உலகிற்கு மணமும் அழகும் தருகிறாய். இதுவே அம்மையின் பசுமையான வளர்ச்சியும் கருணையுமான உருவகம்.

“நின் புதுமலர்த்தாள் அல்லும் பகலும் தொழும் அவர்”

→ உன் புதுமலரைப் போல் இருக்கும் திருவடிகளைப் அல்லும் பகலும் (பகலும் இரவும் இடைவிடாமல்) பணிவோடு தொழுவோர்…

“அழியா அரசும்”

→ அவர்களுக்கு அழியாத ஆட்சியாடும் நிலை (அழியாத கீர்த்தியும் பாக்கியமும்) கிடைக்கும். உலக வாழ்வில் நிலைத்த பெருமை தரப்படும்.

“செல்லும் தவ நெறியும்”

→ அவர்களின் வாழ்க்கை தானாகவே தவ நெறியில் நிலைத்து ஓடும். சிரமமின்றியே நற்குண நெறி அவர்களுக்குள் தங்கி வாழும்.

“சிவலோகமும் சித்திக்குமே”

→ மிக உயர்ந்த பலனாக, இறுதியில் அவர்கள் சிவலோகப் பாக்கியம் அடைவார்கள். அதுவே பிறவிச் சுழலுக்கு முற்றுப்புள்ளி – மோட்சம்.

உண்மை (தத்துவச் சுருக்கம்)

அபிராமியின் பாதத்தை இடைவிடாமல் வணங்கும் பக்தர்களுக்கு இந்த உலகிலும் தேவையான செல்வம், புகழ், வாழ்வாதாரம் எல்லாமே தடைஇல்லாமல் கிடைக்கும்.

நல்ல துணையும் நல்ல சூழலும் அவர்களுடைய வாழ்க்கைக்கு தெய்வ பரிசாக கிட்டும்.

அந்த வாழ்வு தன்னிச்சையாக தவநெறியில் நடக்கும்; அதற்கு தனி முயற்சி அவசியமில்லை.

மறுமைப் பலன் அழிவில்லாத பெருமை, சிவலோகம், பரமானந்தம்.

ஒரே நிபந்தனை: தெய்வீகப் பாத நினைவு பகலும் இரவும் இல்லாமல் இடைவிடாமல் நடக்க வேண்டும்.

நயம் (இலக்கிய அழகு)

“இம்மை மறுமை இன்பம்” — நம் வாழ்க்கையின் இரு பரிமாணங்களையும் சுருக்கமாகச் சொல்வது.

“சொல்லும் பொருளும்” — கீர்த்தியும் பொருளாதார வளமும் இணைவதை அழகாகப் பாடல்.

“பூங்கொடி” — பசுமையும் மணமும் கொண்ட அன்புப் பெண் உவமை; உலகின் அலங்காரமாகக் கவிஞர் அபிராமியை நிறுத்துகிறார்.

“புதுமலர் தாள்” — மலர் போல எப்போதும் புதிதாக இருக்கும் அவள் பாதம்.

“அல்லும் பகலும் தொழும்” — பக்தி இடைவிடாமை.

“அழியா அரசு” — மாறாத நிலையையும் நிரந்தர கீர்த்தியையும் குறிக்கும் கவித்திறன்.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் நமக்குச் சொல்லும் போதனை:

அபிராமி பாதத்தைப் பணிவோடு தினமும் சிந்திப்பவர்கள், தங்களுக்கு தேவையான உலகப்பொருள், ஆன்மிகச் செல்வம் தானாக வந்து சேரும். உலக வாழ்க்கை ஒன்றும் தவறாக போகாது; உண்டியல், புகழ், துணை, வளம் அனைத்தும் சீராக கிட்டும்.

அதிலும் மேலான பலன் – சுயமாக யோகம், தவ நெறி அவர்களுக்குள் வந்துவிடும்.

இறுதியிலோ, சிவலோகத்தில் நிலைத்து வாழும் மோட்ச பாக்கியம் உறுதி.

28வது செய்யுளின் சாரம்:

“அபிராமியே, பசுமை மிகுந்த பூங்கொடி போல் உலகை மணம்வீசச் செய்கிற அம்மா! உன் புதுமலர் பாதங்களை பகலும் இரவும் வணங்குபவர்களுக்கு, இம்மையிலும் மறுமையிலும் எல்லா இன்பங்களும், செல்வமும் புகழும் துணையும் கிட்டும். அவர்களின் வாழ்க்கை தவநெறியில் நிலைத்து ஓடும். இறுதியில் அழியாத சிறப்பும் சிவலோக பாக்கியமும் அவர்களுக்கு உறுதி.”

பாடல் 29

எல்லா சித்திகளும் அடைய

சித்தியும் சித்தி தரும் தெய்வமாகித் திகழும் பரா

சக்தியும் சத்தி தழைக்கும் சிவமும் தவம் முயல்வார்

முத்தியும் முத்திக்கு வித்தும் வித்தாகி முளைத்தெழுந்த

புத்தியும் புத்தியின் உள்ளே புரக்கும் புரத்தையன்றே

விரிவான விளக்கம்

“எல்லா சித்திகளும் அடைய சித்தியும் சித்தி தரும் தெய்வமாகித் திகழும் பரா”

→ அபிராமியே! நீ எல்லாச் சித்திகளையும் அடையத் துணைபுரிகிற “சித்தி வடிவமே”.

அதாவது, யோகிகள் விரும்பும் அத்தனை அசாதாரண சித்திகளும் (அணிமா, லகிமா, கறிமா போன்ற அஷ்டசித்திகள்) அனைத்தையும் யாரும் தர இயலாது; தருவது நீ மட்டுமே. நீயே சித்தி தரும் தெய்வம்.

“சக்தியும் சத்தி தழைக்கும் சிவமும் தவம் முயல்வார்”

→ நீயே சக்தி (சக்தித் தாயார்). உன்னால்தான் சக்தி வளர்ச்சி பெறுகிறது.

உன்னால்தான் சிவம் (சிவபெருமான்) விளங்குகிறது. சைவ சித்தாந்தக் கருத்தை இங்கு பட்டர் நுட்பமாக கூறுகிறார்:

“சக்தி இல்லாமல் சிவன் சடலமே”.

அதனால்தான் பக்தர்கள் “சிவ சக்திகள் இணைந்தே பரம்பொருள்” என்கிறார்கள்.

“முத்தியும் முத்திக்கு வித்தும் வித்தாகி முளைத்தெழுந்த”

→ அபிராமியே, நீயே முத்தி (விடுதலை); நீயே அதற்கு காரணமான வித்தும்.

ஒரு விதை போல் நீ உலகில் பரவி, அதன் மூலம் உயிர்கள் வாழ்ந்து, இறுதியில் விடுதலை பெற்றுத் திரும்பிச் சேர வழி தருகின்றாய்.

அதாவது: விதையும், மரமாகி பலிப்பதும், இறுதியில் முத்தி வழங்குவதும் — அனைத்திற்கும் மூலமாம் தெய்வம் நீயே.

“புத்தியும் புத்தியின் உள்ளே புரக்கும் புரத்தையன்றே”

→ நீயே “ஞானம்” (புத்தி).

மேலும், அந்த ஞானத்தின் உள்ளே பிரபஞ்சத்தைப் புரக்கின்றாய்.

எந்த உயிரின் உள்ளே சிந்தை எழுகிறதோ, அந்த சிந்தையின் ஆழ்மையில்தான் உன் வெளிப்பாடு.

அதனால், எந்த உயிரின் உள்ளும் உன் விளைவு இருக்கிறது.

இதுவே உள்நிலை உண்மையும் பரவிய பிரபஞ்ச உண்மையும் ஒரே சக்தி என்பதை விளக்குகிறது.

உண்மை (தத்துவக் கருத்து)

எல்லாச் சித்திகளின் ஆதாரம் அபிராமிதான்; அவளைத் தவிரது சாத்தியமில்லை.

அவளே சக்தி; சிவத்துக்கே உயிரும் வலிமையும் தருவது அவளே.

அவள் முத்தியும், அதற்கு வித்தும். உலக உயிர்கள் சுழன்று திரும்பும் காரணக் குறியும் விளைவும் அவளே.

அவள் ஞானமாகவே உயிர்களில் வெளிப்படுகிறாள். உயிர்களுக்கு உள்ளுணர்வாக இருப்பவன் அபிராமியே.

உலகின் மூல காரணம், விதை, விளைவு — அனைத்தும் அவளது அருள்.

நயம் (இலக்கிய அழகு)

“சித்தியும் சித்தி தரும் தெய்வம்” – கவியரசின் எளிமை: சித்திகளைக் கூட சுலப சொற்களில் படிமமாக்குகிறார்.

“சக்தி தழைக்கும் சிவம்” – பரம்பொருள் தத்துவத்தின் நயமான அமைப்பு: சக்தியால் சிவம் மலர்கிறது என அழகான கட்டுரை.

“முத்திக்கும் வித்தும்” – இரண்டு எதிர்க்கால (பயன் ↔ காரணம்) சொல்லைக் கவிதையாக இணைத்தல்.

“புத்தியின் உள்ளே புரக்கும்” – விசேட பிம்பம்; மனதில் விளையும் அறிவே தெய்வமாக்கப்படுகிறது.

ஆன்மீகப் பரிமாணம்

இந்தச் செய்யுள் நமக்கு உரைக்கிறது:

சித்தி, சக்தி, சிவம், முத்தி, புத்தி – அனைத்திற்கும் ஒரே மூலப் பெண் சக்தி = அபிராமி.

வெளிப்புற உலகையும் உள்ஞானத்தையும் ஒன்றாக்கி உணர்கிற பராசக்தி.

மனிதனுக்கு உள்ளார்ந்த புத்தியாக வெளிப்பட்டு, இறுதியில் முத்திக்குத் தள்ளிச் செலுத்துகிற அன்னை.

29வது செய்யுளின் சாரம்:

“அபிராமியே, நீயே எல்லாச் சித்திகளுக்கும் தாயும், அவற்றைப் பெற்றுத் தரும் தெய்வமுமாய் உள்ளாய். உன்னால்தான் சக்தியும் சிவமும் விளங்குகின்றன. நீயே முத்தியும் அதற்கான விதையும். நீயே ஞானமாய் உள்ளங்களுக்குள் விளங்குகிறாய். உலகின் எல்லாமே உன்னால்தான் எழுகிறது.”

பாடல் 30

விபத்து ஏற்படாமல் இருக்க

அன்றே தடுத்தென்னை ஆண்டுகொண்டாய் கொண்டதல்ல என்கை

நன்றே உனக்கினி நான் என்செயினும் நடுக்கடலுள்

சென்றே விழினும் கரையேற்றுகை நின் திருவுளமே

ஒன்றே பல உருவே அருவே என் உமையவளே

அபிராமி அந்தாதி – 30வது செய்யுள் என்பது பக்தனின் முழுமையான சரணாகதியைக் காட்டும் தருணம். இச்செய்யுளில் அபிராமிப்பட்டர், அன்றே நீ தடுத்துக் கொண்டு என்னை ஆண்டுக் கொண்டாயே; எனது கைகள் கொண்டு நடந்தது என சொல்லக் கூடியது எதுவுமில்லை, அது முழுவதுமே உன் அருளினால் தான்” என்கிறார். இதன்வழி, தெய்வ அருள் செயலைப் பற்றிய மிக ஆழமான பக்திச் சிந்தனை வெளிப்படுகிறது. மனிதனின் முயற்சிகளும், செயல்களும் எவ்வளவு இருந்தாலும், அனைத்திற்கும் பின்புலத்தில் தெய்வீக அருளே ஓங்கி நிற்கிறது என்கிற உண்மை இதில் சுட்டப்படுகிறது. பக்தர் தன் பக்கத்தில் செய்தது ஒன்றுமில்லை என்பதை ஏற்றுக் கொண்டு, “நான் செய்யும் எதுவும் உண்மையில் உனக்கே, உனக்கே உரியது” என்ற தாழ்மையான உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறார். அதுவே உண்மையான நிஷ்காம ப்ரபத்தி. மேலும் அவர் கூறுகிறார்: “நான் தவறுதலாக நடுக்கடலில் விழுந்தாலும் கூட, இறுதியில் கரையேற்றி வாழ்விக்கக் கூடியது உன் திருவுளமே, உன் அருட்பார்வையே” என்று. இது முழுமையான நம்பிக்கையைக் குறிக்கிறது; எந்த சூழலிலும் தெய்வம் கைவிடாது காக்கும் என்ற உறுதியான சரணாகதி உணர்வு. பிறகு அவர் அபிராமியின் தெய்வீக நிலையைப் புகழ்ந்து, “ஒன்றே, பல உருவே, அருவே” என்று சொல்கிறார். அதாவது அவள் ஒருமை பொருள், அதேசமயம் பன்மை வடிவங்களாகவும் தோன்றுகிறாள், மேலும் எல்லாவற்றையும் கடந்த அருவுருவான தன்மையிலும் இருக்கிறாள். இவ்வாறு அவள் உலகிற்குத் தாயாகவும், சக்தியாகவும், இறுதியில் பரம்பொருளாகவும் இருக்கிறாள். இதனால் “என் உமையவளே!” என்று அன்போடு அன்னைபோல் அழைக்கிறார். இந்தச் செய்யுளின் ஆழம் என்னவெனில் – பக்தனுக்கு தனது வாழ்க்கை முழுவதும் சுயாதீன எண்ணம் ஒன்றுமில்லை, தெய்வ அருளே அனைத்தையும் நடத்தியிருக்கிறது; தவறு செய்தாலும், கடலில் விழுந்தாலும், இறுதியில் காப்பாற்றுவது அவளே; அவளே ஒருமை, பன்மை, அருவுருவம் என்று எல்லாம் சம்பந்தப்பட்ட பரம்பொருள் சக்தியே. இதுவே உண்மையான பக்தியின் உச்சநிலை – தன்னை முற்றிலுமாகக் கொடுத்து, தெய்வத்தில் முழு நம்பிக்கை வைப்பது.

பாடல் 31 மறுமையில் இன்பம் உண்டாக

உமையும் உமையரு பாகரும் ஏக உருவில் வந்திங்கு

எமையும் தமக்கின்பு செய்யவைத்தார் இனி எண்ணுதற்குச்

சமையங்களும் இல்லை ஈன்றெடுப்பாள் ஒரு தாயும் இல்லை

அமையும் அமையுறு தோளியர் மேல் வைத்த ஆசையுமே

“மறுமையில் இன்பம் உண்டாக”

பட்டர் முதலில் தன் ஆசையை வெளியிடுகிறார்: மறுமையில் இனிமையான இன்பம் கிட்ட வேண்டுமெனும் அதீதமான விருப்பம். அதாவது, பிறவி சுழலின் துன்பத்திலிருந்து விடுபட்டு, பரலோகத்தில் நிலைத்த ஆனந்தம் அடைய வேண்டும். இங்கு “மறுமை இன்பம்” என்பது சாதாரண சுவர்க்க சுகம் அல்ல; அது “மோட்சம்” எனப்படும் நிலைவாழ்வு தரும் இன்பம். பிறப்பும் இறப்பும் கடந்து, கடவுளோடு ஒன்றிய பூரண சந்தோஷ நிலை. அதுவே பக்தரின் கடைசி குறிக்கோள்.

“உமையும் உமையரு பாகரும் ஏக உருவில் வந்திங்கு எமையும் தமக்கின்பு செய்யவைத்தார்”

பட்டர் அங்கீகரிக்கிறார்: இப்படிப் பிறவி வாழ்வில் நான் வணங்கவும் பாடவும் கருவாகத் தோன்றியது, உமையம்மையும் சிவபெருமானும் ஒன்றிய அர்த்தநாரீஸ்வர உருவத்தால்தான். எங்கள் செயல் தனக்கே உரியதும், எங்கள் இயலாமையைப் பார்த்து அருளின் காரணமாகவே பாடல் வந்ததுமே தவிர, நம்மால் தனியாக எதுவும் செய்யப்படவில்லை. இங்கு வலியுறுத்துவது — என் வாழ்க்கையிலும் செய்திகளிலும் கை வைத்திருப்பவள் சக்தியைத் தான்; நானல்ல.

“இனி எண்ணுதற்குச் சமையங்களும் இல்லை, ஈன்றெடுப்பாள் ஒரு தாயும் இல்லை”

இப்போத onwards எனக்கு வேறு வழிகளோ (மற்ற சமயங்கள், மதங்கள்) தேவையில்லை; வேறு தெய்வங்களை நாடவேண்டிய அவசியமில்லை; மட்டுமல்ல, வேறு தாயும் இல்லை. உண்மையான தாய் யார் எனில், பிறவி தாயல்ல, நமக்குப் பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை தரும் அபிராமி சக்தி தாயே. அவளது அருள் இல்லாமல் பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து யாராலும் எம்மை மீட்க முடியாது. எனவே, இனி என்னுடைய நம்பிக்கை ஒரே அவள் பாதமே.

“அமையும் அமையுறு தோளியர் மேல் வைத்த ஆசையுமே”

எனது உள்ளம் வைக்க வேண்டிய ஓர் ஆசை மட்டுமே உள்ளது. அது வேறு எதுவுமல்ல — உமையம்மையே. உலகில் எவ்வளவோ ஆசைகள் வரும்; செல்வம், புகழ், சுகம், பிள்ளை, உடமை என அனைத்தும் மனித ஆசைகளே. ஆனால் இவை நிலையற்றவை. அதற்கு மாறாக, அபிராமியின் அருளைப் பெற என்னுடைய ஆசை என்றும் நிலைத்ததாக இருக்க வேண்டும்; அது மட்டுமே என்னுடைய வாழ்க்கையின் குறிக்கோள்.

சுருக்கம்

31வது செய்யுள் சொல்வதாவது: “எனக்கு மறுமையில் நிலையான இன்பம் கிடைக்க உமையம்மையும் சிவனும் ஒன்றிய அருளின் காரணமாகவே இந்த வழிபாடு ஏற்பட்டது. இனி வேறு சமயங்கள், வேறு தாய்கள் மீது நம்பிக்கை வேண்டாம்; என்னுடைய ஒரே ஆசை உமையம்மையின் கருணையில் நிலைந்து இருக்க வேண்டும் என்பதே.”

பாடல் 32 துர்மரணம் வராமலிருக்க

ஆசைக் கடலில் அகப்பட்டு அருளற்ற அந்தகன்கைப்

பாசத்தில் அல்லல் பட இருந்தேனை நின்பாதமென்னும்

வாசக்கமலம் தலைமேல் வலியவைத்து ஆண்டுகொண்ட

நேசத்தை என் சொல்லுவேன் ஈசர்பாகத்து நேரிழையே

விரிவான விளக்கம்

“ஆசைக் கடலில் அகப்பட்டு”

→ மனித வாழ்க்கை ஆசைகளின் கடல். செல்வம், புகழ், உறவு, அனுபவம் என எதையும் விரும்பும் மனதின் பேரலைகளால் அடிக்கடி கவிழ்ந்து கிடந்தேன் என்று பட்டர் சொல்கிறார். ஆசையின் கடலில் மூழ்கி, தப்பிக்க முடியாத படிநிலையைச் சித்தரிக்கிறார்.

“அருளற்ற அந்தகன் கைப் பாசத்தில் அல்லல் பட இருந்தேனை”

→ அருள் ஆதரவு இல்லாமல் இருந்தால், இறுதியில் யமனின் கயிற்றில் சிக்கிப் போக வேண்டியதுதான். அந்தகன் = யமன். அந்தக் காலன் (மரணன்) கருணையற்றவன்; அவன் கையில் சிக்கினால் பிறவிச் சுழற்சியின் கட்டும் விலகாது. அப்படிப்பட்ட சிக்கலில் அல்லல் படிக் காத்திருந்தேன், காப்பு எதுவும் இல்லை.

“நின் பாதமென்னும் வாசக் கமலம் தலைமேல் வலிய வைத்து ஆண்டுகொண்ட”

→ அப்போது நீ (அபிராமியே) தலையில் வைத்து பாதுகாத்தது உனது திருவடிகளைப் போன்ற வாசமிக்க தாமரை மலரே. அந்தப் பாதம் தான் என்னை ஆண்டது. அதன்பின் என் தலையில் உயர்ந்த அருளாக இருந்து அனைத்து அபாயங்களிலிருந்தும் காத்து கொண்டது. இதுவே “துர்மரணம்” வராமல் பாதுகாத்த அருள்.

“நேசத்தை என் சொல்லுவேன், ஈசர் பாகத்து நேரிழையே”

→ எவ்வளவு அருள் புரிந்தாயோ, அத்தகைய நேசத்தை நான் வாய் கொண்டு எப்படி சொல்ல முடியும்? எந்த அளவிலும் சொல் போதாது. இசன் (சிவன்) பாகத்தில் நேராகக் காட்சியளிக்கும் ஒளிமிகு அருமைமிகு அபிராமியே, உன் பாசம் அளவில்லாதது; அதனை விரித்து விளக்க இயலாது.

உண்மை (தத்துவம்)

ஆசை என்பது கடல்; மனிதன் அதில் மூழ்கிக் கொண்டேயிருப்பான்.

யமன் என்ற அந்தகன் கருணையற்றவன்; அவன் கையில் சிக்காமல் விடுபட ஒரே வழி – தெய்வ அருள். அபிராமியின் திருவடிகள் தலையில் வீற்றிருக்கும் பாதுகாப்பே பக்தனை துர்மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றுகிறது. அவளது நேசம் சொல்ல முடியாத அளவிற்கும் அதிகம்; வார்த்தைகள் முயன்றாலும்கூட குறைவு தான்.

நயம் (இலக்கிய அழகு)

“ஆசைக் கடல்” – மனித ஆசைகளை கடலுடன் ஒப்பிட்டு, அதன் பேரலைகளால் மூழ்கும் நிலை மிகவும் வலிய உணர்வு.

“அந்தகன் கைப் பாசம்” – மரணத்தின் கயிறைச் சித்தரித்த உவமை, மனிதனின் அச்சத்தை நேரடியாக உணர்த்துகிறது.

“வாசக் கமலம்” – தாமரைப்பாதம், மணமிக்க மலர் உவம்மை; தாயின் கருணை மணமூட்டும் பாதுகாப்பாகிறது.

“நேசத்தை என் சொல்லுவேன்” – பாசத்தின் அளவு வார்த்தைகளைத் தாண்டியது என்பதை உணர்த்தும் இனிய வினா வடிவம்.

32வது செய்யுள் சொல்வதன் சாரம்:

“அபிராமியே, ஆசைகளின் கடலில் மூழ்கிக் கொண்டிருந்த என்னை, அருள் அறியாத மரணக் காலனின் கையிலே சிக்காமல், உன் வாசமிக்க தாமரையடி என் தலைமேல் வைத்து காத்து கொண்டாய். அதன்பின் துர்மரணம் எனக்கு வந்தடையவில்லை. ஈசரின் பாகத்தில் விளங்கும் என் அபிராமியே, உன் அன்பை வார்த்தைகளால் எப்படி நிறைவாகச் சொல்வேன்?”

பாடல் 33 இறக்கும் நிலையிலும் அம்பிகை நினைவோடு இருக்க

இழைக்கும் வினைவழியே அடுங்காலன் எனை நடுங்க

அழைக்கும் பொழுது வந்து அஞ்சல் என்பாய் அத்தர் சித்தம் எல்லாம்

குழைக்கும் களபக்குவிமுலை யாமைளக் கோமளமே

உழைக்குமூ பொழுது உன்னையே அன்னையே என்பன் ஒடிவந்தே

33வது செய்யுள். இச்செய்யுள் பக்தனின் இறுதி நேர பயத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. மரணகாலத்தில் யமன் வரும்போதும் கூட, அபிராமியின் நினைவுடன் இருக்க வேண்டும் என்பது பட்டரின் பெரிய விருப்பம். இது மிக ஆழமான சரணாகதி பாட்டு.

விரிவான விளக்கம்

“இழைக்கும் வினை வழியே அடுங்காலன் எனை நடுங்க அழைக்கும் பொழுது”

→ நான் செய்த பாபக் கிரியைகளால், வினைகளால், யமன் (காலன், மரணம்) என்னை அடக்கி அழைத்து செல்ல வந்தால், அந்த அச்சத்தில் நான் நடுங்கிக்கொண்டிருப்பேன். அந்த தருணம் மிகவும் கொடூரமானது; அப்போது மனிதனுக்குச் செய்ய இயல்பது எதுவுமில்லை.

“வந்து அஞ்சல் என்பாய், அத்தர் சித்தம் எல்லாம் குழைக்கும்”

→ அந்த நிலையில், அபிராமியே! நீ வரவேண்டும். வந்தவுடன், “அஞ்சாதே” என்று சொல்ல வேண்டும். உன் அருள் தரிசனம் கிடைத்தால், யமனின் சித்தத்தையும் அவன் செயல் வலிமையையும் நீ குழைத்து விடுவாய். மரணத்தின் திகிலிலிருந்து தப்பிக்க ஒரே வழி உன் கருணைப் பார்வைதான்.

“களபக் குவியும் முலை யாமைளக் கோமளமே”

→ ஓ அபிராமியே! உன் இளமை நிறைந்த அழகு உவமைப்படுத்தப்படுகிறது. “களபக் குவியும் முலை” – பால் பொங்கும் முலைகள், எல்லோருக்கும் தாயான பரம்பொருளின் அருளை குறிக்கிறது. “கோமளமே” – மென்மைமிகு அன்னை, உலக உயிர்களுக்கு தாயானவள். உன் பாச அலிவு அன்றியே உயிருக்கு உண்மை பாதுகாப்பு.

“உழைக்கும் நேரம் உன்னையே அன்னையே என்பன் ஒடிவந்தே”

→ இறுதி அறிக்கும் நேரத்தில், அதாவது மரண தருணத்திலும் கூட, என் நாவு உன்னையே “அன்னையே!” என்று கூப்பிட வேண்டும். அப்படி உன் நினைவுடன் என் உயிர் ஒடிந்தால், அது இறப்பல்ல, நித்திய வாழ்வு. அபிராமி நினைவு மட்டுமே பிறவிச் சுழற்சியை முறிக்கும்.

உண்மை (தத்துவச் சாரம்)

மரணக்காலன் வருவதில் யாராலும் தப்ப முடியாது; ஆனால், தெய்வ நினைவு மட்டுமே அச்சமில்லாத அருள் தருகிறது.

மனிதன் தனது பாவ வினைகளால் பயந்து நடுங்குகிற நேரத்தில் தெய்வம் “அஞ்சாதே” என்று பாசம் சொல்கிறது. அதுவே இறுதிக் காப்பு.

அபிராமி அன்னை – பால் பொங்கும் தாய்; அவள் அருள் தான் உயிருக்கு உண்மை பாதுகாப்பு.

இறப்பின் இறுதி கணத்தில் “அன்னையே!” என்று நாவு உரைக்க வைப்பதே அபிராமியின் பெரிய அருள்.

நயம் (இலக்கிய அழகு)

“வினை வழியே அடுங்காலன்” – பாவத்தினால் மரணம் வரும் நிலையையும் கவிதையாக சித்தரிக்கிறது.

“அஞ்சல் என்பாய்” – அம்மாவின் அன்புத் தொனியில் காப்பு தரும் மெய் உரை.

“களபக் குவியும் முலை” – பால் பொங்கும் முலை உவமை; தாயின் அருள் பொங்கும் பாதுகாப்பு.

“உழைக்கும் நேரம் உன்னையே அன்னையே” – மிக உருக்கமான பக்திப் பாங்கு; இறுதி சுவாசத்திலும் அம்மையை எண்ணும் ஆசை.

33வது செய்யுள் சொல்வதன் சாரம்:

“அபிராமியே, பாவ வினைகளால் யமன் என்னை அச்சத்துடன் அழைக்கும்பொழுது, நீ வந்து ‘அஞ்சாதே’ என்று அருள் சொல்வாயாக. அப்போது அவன் சக்தியும் குழைந்து போய்விடும். உலக உயிர்கள் போல் நானும் உன்னைத் தாயென எண்ணுகிறேன். இறுதி நேரம் வந்தால் என் நாவு ‘அன்னையே!’ என்று உன் பெயரையே உரைக்கட்டும். அதுவே எனக்கு முக்தியும் நித்திய வாழ்வும்.”

பாடல் 34 சிறந்த நன்செய் நிலங்கள் கிடைக்க

வந்தே சரணம் புகும் அடியாருக்கு வானுலகம்

தந்தே பரிவொடு தான்போய் இருக்கும் சதுர்முகமும்

பைந்தேன் அலங்கற் பருமணி ஆகமும் பாகமும் பொன்

செந்தேன் மலரும் அலர்க்கதிர் ஞாயிறும் திங்களுமே

விரிவான விளக்கம்

“சிறந்த நன்செய் நிலங்கள் கிடைக்க”

→ அபிராமி தாயின் சரணம் புகுந்த பக்தர்களுக்கு இந்த உலகிலேயே வளமான, நல்ல விளைச்சல்களைத் தரும் நிலங்கள் கிடைக்கும். அதாவது, செழிப்பு, வளம், பொருள், இன்பம் ஆகியவை அனைத்தும் அவர்களுக்கு அருளாகக் கிட்டும்.

“வந்தே சரணம் புகும் அடியாருக்கு வானுலகம் தந்தே பரிவொடு தான்போய் இருக்கும் சதுர்முகமும்”

→ அவள் பாதம் புகும் அடியார்களுக்கு வானுலக பாக்கியம் தானாகவே வழங்கப்படும். அத்துடன், பிரஹ்மா (சதுர்முகன்) கூட வந்து அன்போடு அன்றாடம் சேவை செய்து அவர்கள் பக்கம் பாசத்துடன் அமர்ந்திருப்பான் என்று பட்டர் சொல்கிறார். இதுவே: “அவளை அடைந்தவருக்கு தேவதேவர்களே பணியாளர்கள்” என்ற உண்மையை உணர்த்துகிறது.

“பைந்தேன் அலங்கற் பருமணி ஆகமும் பாகமும் பொன்”

→ அபிராமியின் அழகு இங்கே வர்ணிக்கப்படுகிறது. பசுமையான தேன் பொழியும் பவழம், முத்து, வைரம் போன்ற கனிகள், அவள் ஆகமும் பாகமும் ஆகிய உருவத்துடன் இணைந்துள்ளது போல. அவளது திருமேனி சக்கரம் போல் ஜொலிப்பதென்று பாடுகிறார்.

“செந்தேன் மலரும் அலர்க்கதிர் ஞாயிறும் திங்களுமே”

→ அவளது உடல்விளக்கம் இவ்வாறு: பசுமையான தேன் மலரும், சிவப்பு தாமரையும், ஒளி வீசும் சூரியனும், குளிர்ச்சி தரும் சந்திரனும் – இவை அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் சேர்ந்தது போல அவளது உருவம் ஒளிர்கிறது. அதாவது, ஒளியிலும், குளிர்ச்சியிலும், அழகிலும், வெப்பத்திலும் முழுமை நின்ற தெய்வீக திருமேனி.

உண்மை (தத்துவம்)

சரணாகதி அடைந்த பக்தருக்கு இம்மையிலேயே செல்வச் செழிப்பு, வளம் கிடைக்கும்.

மறுமை பாக்கியமாக வானுலகம், தேவதேச சேவை முதலான ஆனந்தங்கள் உறுதி.

அபிராமியை அடைந்தவர், தேவக ளாலும் காக்கப்படுவர்.

அவள் உருவமே பவளம், முத்து, பொன், சூரியன், சந்திரன் என அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்த பூரண கற்பக மரமாகும்.

நயம் (இலக்கிய அழகு)

“சிறந்த நன்செய் நிலங்கள்” – உலகச் செழிப்பை விவசாய இயற்கைச் சொற்கள் கொண்டு அழகிக்கிறது.

“வானுலகம் தந்தே பரிவொடு தான்போய் இருக்கும் சதுர்முகமும்” – அத்தனை வலிமையான பிரம்மாவை, அன்போடு அடியார்க்கு பணியாளனாக்கும் அருள்.

“பைந்தேன் அலங்கற் பருமணி” – பசுமை, தேன், முத்து, பவளம் – அனைத்தையும் கலந்த வீரக்காட்சியால் அம்மையின் உருவ வடிவம்.

“சூரியன், சந்திரன், தாமரை” உவமைகள் – கிழக்கு, மேற்கு, பகல், இரவு – அனைத்தையும் உள்ளடக்கி உலக பூரண காட்சி.

34வது செய்யுள் சாரம்:

“அபிராமியின் சரணாகதி அடைந்த அடியார்களுக்கு இம்மையிலும் வளமும், மறுமையிலும் வானுலகமும் கிடைக்கும். பிரம்மா கூட அன்போடு அவர்களைச் சேவிக்கக் காத்திருப்பான். அபிராமியின் அழகு பவளம், முத்து, பொன், சூரியன், சந்திரன், மலர் அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்த பூரண உருவம். அவளை அணுகுவோர்க்கு எக்காலத்தும் பூரண சுகமே.”

பாடல் 35 திருமணம் நிறைவேற

திங்கள் பசுவின் மணநாறுஞ் சீறடி சென்னிவைக்க

எங்கட்கு ஒருதவம் எய்தியவா எண்ணிறந்த விண்ணோர்

தங்கட்கும் இந்தத் தவமெய்துமோ தரங்கக்கடலுள்

வெங்கட் பணியனை மேல்துயி கூரும் விழுப்பொருளே

விரிவான விளக்கம்

“திங்கள் பசுவின் மணநாறுஞ் சீறடி சென்னி வைக்க”

→ ஓ அபிராமியே! உன் பாதங்களை என் தலையின்மேல் வைத்து காப்பாற்றிவிட வேண்டும்.

அந்த பாதம் சாந்தமுள்ள சந்திரக் குளிர்ச்சியையும், கற்பாசு (பசு) போல் கருணையும், மண்மணம் வீசும் புனித நறுமணத்தையும் தரும். அதனால் என் திருமண வாழ்க்கை “செம்மையான பாக்கியமாய்” திகழட்டும் என்று வேண்டுகிறார்.

“எங்கட்கு ஒருதவம் எய்தியவா”

→ அந்தப் பாக்கியம் எனக்கு ஒரு தவம் செய்துவிட்டதுபோல கிட்டியிருக்கிறது. அதாவது, பல பிறவிகளில் செய்த தவபலம் காரணமாக இவ்வாழ்வில் அபிராமியின் பாதம் எனக்கு அருளாக வந்துள்ளது.

“எண்ணிறந்த விண்ணோர் தங்கட்கும் இந்தத் தவம் எய்துமோ”

→ எனக்குக் கிடைத்த இந்தப் பாக்கியத்தை (திருமண நிறைவாகும் அருள் தரும் உன் பாதக் காப்பு) விண்ணோர்க்கு கூட எட்டுமா? என்று அவர் மகிழ்கிறார். தேவதேவர்களுக்குக் கூட இப்படியான பாக்கியம் எளிதில் கிடைப்பது கடினம் என்பது வலியுறுத்தப்படுகிறது.

“தரங்கக்கடலுள் வெங்கட் பணியனை மேல்துயி கூரும் விழுப்பொருளே”

→ ஓ அம்மையே! பரந்து எழும் அலைகளுள்ள கடலின் மீது விழுந்துக் கிடக்கும் வில்வ மரத்தடி போன்ற நாம் — அதாவது குழப்பம் நிறைந்த குடும்ப வாழ்க்கையில் போராடும் மனிதர்கள் — உன் அருள் இல்லாமல் உயர முடியாதவர்கள்.

அதற்கே உன் அருள் “விழுப்பொருளே” என்று சொல்கிறார்: திருமண பாக்கியம் நிறைவேறவும், வாழ்க்கை அழகுறவும், நிலையான பெருமை பெறவும் நீயே ஒரே ஆதாரம்.

உண்மை (தத்துவம்)

திருமணம் / குடும்ப வாழ்வு நிறைவேறுவது கூட தெய்வ அருளால்தான் சாத்தியம்.

அபிராமியின் பாதம் சந்திரனின் குளிர்ச்சியையும், கருணை நிறைந்த காவலையும் தருகிறது.

பாக்கிய வாழ்க்கை என்பது தவ பலனால் மட்டுமே கிடைக்கும் அரிதான பயன்.

விண்ணவர்க்கே கூட இப்படியான பாக்கியம் எட்டுவது கடினமே; ஆனால் பக்தனுக்குத் தாயின் அருள் எளிதில் தருகிறது.

குடும்ப வாழ்க்கை பரபரப்பான “அலை கடல்” எனும் துன்பம்; அதில் தத்தளிக்கும் மனிதனுக்கு பாதுகாப்பு “தெய்வ அருளே.”

நயம் (இலக்கிய அழகு)

“திங்கள் பசு” — சந்திரன், பசு – இரண்டும் கருணைவியல், சாந்த நிலையைச் சித்தரிக்கிறது.

“மணநாறும் சீறடி சென்னி வைக்க” — பாதம் தலையில் வைக்கும் உவமை: தெய்வ அருள் பாதுகாப்பு.

“எண்ணிறந்த விண்ணோர்” — தேவதைகள் கூட எட்ட முடியாத அருள், பக்தனுக்கு எளிதில் கிடைப்பது.

“தரங்கக் கடலுள் வெங்கட் பணியனை” — மனித வாழ்க்கையை அலைவரித்த கடலோடு இணைத்துச் சொல்லும் கவிதைச் சித்திரம்.

35வது செய்யுள் சாரம்:

“அபிராமியே, சந்திரக் குளிரும் கருணை மணமும் வீசும் உன் பாதங்களை என் தலையின்மேல் வைத்து, என் திருமண வாழ்க்கை பூரணமாகும் பாக்கியம் தருவாயாக. இது எனக்கு ஒரு பெரிய தவப்பலமாகக் கிடைத்தது; இதனை விண்ணவர்கள் கூட அடைவது கடினம். அலைகளோடு தத்தளிக்கும் கடற்கரையில் விழுந்துக் கிடக்கும் வில்வ மரம் போல வாழும் எங்கள் குடும்ப வாழ்க்கைக்கு அருள் தரும் விழுப்பொருள் நீயே மட்டுமே.”

பாடல் 36 பழைய வினைகள் வலிமை அழிய

பொருள் பொருள் முடிக்கும் போகமே அரும்போகம் செய்யும்

மருளே மருளில் வரும் தெருளே என்மனத்து வஞ்சத்து

இருளேது மின்றி ஒளிவெளியாகி இருக்கும் உன்றன்

அருளேது அறிகின்றிலேன் அம்புயாதனத்து அம்பிகையே

 – 36வது செய்யுள். இங்கு அபிராமிப்பட்டர், தன் வாழ்க்கையிலுள்ள இருட்டை நீக்கி, அறிவொளியாய் நின்று, பழைய பாப வினைகளின் வலிமையைக் குறைத்தும், பொருள்களின் மயக்கத்தையும் அரிதான பாக்கிய சுகங்களையும் ஒரே அருளால் தருகிறாள் அபிராமி என்று புகழ்ந்து உருக்கமாகப் பாடுகிறார்.

விரிவான விளக்கம்

“பழைய வினைகள் வலிமை அழிய”

→ எத்தனை பிறவிகளாகக் கொண்டிருந்த பழைய கர்மவினைகளின் வலிமையும், காலப்பொழுதில் என்னை அடிமைபடுத்தி வந்த பாபச் சுமைகளும், உன் அருளால் அழிந்துவிடுகின்றன.

அபிராமியின் திருவுள் செயலால் தான் கர்மவினைச் சுமை குறைகிறது என்று பட்டர் உணர்கிறார்.

“பொருள் பொருள் முடிக்கும் போகமே அரும்போகம் செய்யும்”

→ நீ தருகிற போகம் (மெய்யான சுகம்) என்ன வகையெனில் — உலகியலான செல்வம் (பொருள்) அனைத்தையும் முடிவடையச் செய்து, அத்துடன் அரிதான ஆனந்த போகங்களையும் புரிய வைக்கிறதாய் உள்ளது.

அதாவது, நீ தரும் சுகம் பொருள் தரும் சந்தோஷத்தைத் தாண்டியும், ஆன்மிக ஆனந்தத்தைத் தரும் அரிதான சுகமாகும்.

“மருளே மருளில் வரும் தெருளே என்மனத்து வஞ்சத்து இருளேது மின்றி”

→ ஓ அம்பிகையே! என் மனத்தில் மருள் (அறியாமை, மாயை) இருந்தது; அதையே நீ அருளால் தெளிவாக்கினாய்.

என் மனத்தில் ஒளியாக விளங்கியதால், மருள் இருள் எதுவும் இனி இல்லை. இருள் → வெளிச்சம் ஆனது உன் அருளால்.

“ஒளிவெளியாகி இருக்கும் உன்றன் அருளேது அறிகின்றிலேன், அம்புயாதனத்து அம்பிகையே”

→ உன் அருள் ஒளியாகி என் மனத்தில் நிலைத்து இருக்கிறது. ஆனால் அந்த அருளின் அளவைக் கண்டறியவும் முடியவில்லை; வார்த்தைகளால் விவரிக்க இயலவில்லை.

அம்புயம் (தாமரை) ஆசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் அம்பிகையே! உன் அருள் எவ்வளவு பெரியது என்பதை உணர இயலாமல், அதைப் பாராட்டிப் பாட மட்டுமே எனக்குச் சாத்தியமாகிறது.

உண்மை (தத்துவச் சாரம்)

கடந்த பிறவிகளின் வினைச் சுமையைக் குறைப்பது தெய்வ அருள் மட்டுமே.

உலகியின் பொருள் என்பது நிலையற்ற சுகம் கொடுக்கும்; ஆனால் தெய்வ அருள், அதற்கு அப்பாற்பட்ட அரிதான ஆனந்தத்தைத் தருகிறது.

அறியாமை (மருள்) அகன்றால், மனதில் உண்மை தெருள் உண்டாகி பரம சிவ அனுபவம் மலர்கிறது.

அந்த அருள் ஒளியோடு நிறைந்தது; அதன் ஆளுமை வார்த்தைக்கு எட்டாதது.

“அம்புயாதனம்” — தாமரையின் மேல் அமர்ந்துள்ள தெய்வ உருவம் = தூய, சுத்தமான நிலைமை.

நயம் (இலக்கிய அழகு)

“பழைய வினைகள் வலிமை அழிய” – பிறவிக் கர்ம வலிமை குறைவது, பாசத்தை அறுக்கும் மெய் உணர்வு.

“பொருள் பொருள் முடிக்கும் போகம்” – உலகப்பொருள் தரும் சாதாரண சுகம் ↔ அபிராமி தரும் அரிதான ஆனந்த போகம் — எதிர்மறை வாக்கிய அமைப்பு மிக அழகு.

“மருள் ↔ தெருள்” – அறியாமை ↔ அறிவு உவமை மிக வலிமை.

“ஒளிவெளியாகி இருக்கும்” – அருளின் வடிவை வெளிச்சமாகக் காட்டும் எளிமைக் கவிமை.

“அம்புயம் ஆசனத்து அம்பிகையே” – பரம்பொருளின் அழகிய சின்னம்: தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்த முக்தித் தாய்.

36வது செய்யுள் சாரம்:

“அபிராமியே, பல பிறவிகளால் பிறந்த பழைய வினைப் பிணிகளின் வலிமையே உன் அருளால் அழிந்தது. பொருள் தரும் சுகத்தைத் தாண்டியும், அரிதான ஆனந்த போகத்தை நீ தருகிறாய். என் மன இருளை அகற்றி, அறிவொளியாக நீயே மிளிருகிறாய். ஆனால் அந்த அருளின் உண்மையான அளவை ஒன்றும் அறிய இயலவில்லை; தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்த சுத்த சாந்த அம்பிகையே, உன் அருள் சொல்ல முடியாத அதிசயம்.”

பாடல் 37 நவமணிகளைப் பெற

கைக்கே அணிவது கன்னலும் பூவும் கமலம் அன்ன

மெய்க்கே அணிவது வெண்முத்துமாலை விட அரவின்

பைக்கே அணிவது பன்மணிக்கோவையும் பட்டும் எட்டுத்

திக்கே அணியும் திருவுடையானிடம் சேர்பவளே

விரிவான விளக்கம்

“கைக்கே அணிவது கன்னலும் பூவும் கமலம் அன்ன”

→ அபிராமியே! உன் திருவிளக்கு (திருமகிமை) விளங்குவது, கைகளில் அணியும் கன்னல்கள் (கைவளையல்கள்) மட்டுமல்ல; நீ மலர்களையும் கமலங்களையும் (தாமரை மலர்) கைகளில் தாங்கி அலங்காரமாய் நிற்பவள். உன் கரங்கள் நறுமணம் பரப்பும் மலரைத் தாங்கி பவனமாகச் சுடர் வீசுகின்றன.

“மெய்க்கே அணிவது வெண்முத்து மாலை விட அரவின்”

→ உன் மேனியில் முத்துமாலைப் போல் விளங்கும் அரவினை (நாகம்) நகையாக அணிந்து பிரகாசிக்கிறாய். அது முத்தை விடவும் மேலான ஒளி தருகிறது. இங்கு சிவனின் புண்ணிய அலங்காரம், உம் சமன்பாடாகக் காட்டப்படுகிறது.

“பைக்கே அணிவது பன்மணிக் கோவையும் பட்டும்”

→ உன் இடுப்பில் பன்மணியால் ஆன கோவை (கூட்டு நகை) மற்றும் பட்டாடை அலங்காரமாகத் திகழ்கின்றன. பன்மணி கோவை உன் வளமைக்கும், பட்டாடை உன் மகிழ்ச்சிக்கும் சின்னமாக விளங்குகிறது. இதெல்லாம் உன் பங்கான உடையவரின் (சிவனின்) புண்ணியமாகும்.

“எட்டுத் திக்கே அணியும் திருவுடையானிடம் சேர்பவளே”

→ அபிராமியே! எட்டுத் திசைகளுக்கும் ஒளி வீசும் திருவுடையான் (சிவபெருமான்) இடத்தில் நீ சேர்ந்து நிற்கிறாய். அதாவது, உன் முழு பெருமை அருளும் சிவனோடு இணைந்து இருப்பதே. உலகம் முழுவதும் பரவும் ஒளி உங்களிருவரின் பூரண சக்தியே.

உண்மை (தத்துவச் சாரம்)

அபிராமி அம்மையார் என்றும் சிவனோடு இணைந்தே விளங்குபவள் – அர்த்தநாரீஸ்வரி.

அவளது ஆபரணங்கள் மலர், முத்து, மணி, பட்டாடை – இவைகளின் வெளிப்பாடு பூரண வளமும் அழகும்.

சிவனின் பாகத்தில் அவள் இருப்பதால்தான் அந்தப் பெருமையின் முழுமை சாத்தியம்.

எட்டுத் திசைகளிலும் பரவி விளங்கும் சக்தி – அவர்களது தெய்வீக உறவு.

நயம் (இலக்கிய அழகு)

“கன்னல், பூவு, கமலம்” — கரங்களின் மிருதுவும் மணமுமாக சித்தரிக்கும் அழகிய மலர் உவமை.

“முத்துமாலை விட அரவின்” — நாகத்தை கூட முத்துமாலைக்கு ஒப்பிட்டு, அதற்கும் மேலானது எனச் சொல்லும் வித்தைக்கவிமை.

“பன்மணிக் கோவை, பட்டாடை” — உலகப் பெருமைக்குச் சின்னமாகச் சொல்லப்படும் ஆபரண அமைப்பு.

கடைசி வரியில் “எட்டுத் திசைகளுக்கும் ஒளி வீசும் திருவுடையானிடம்” என்று சொல்லும் போது, அது உலகமெங்கும் பரவும் அருளைக் குறிப்பது.

37வது செய்யுள் சாரம்:

“அபிராமி அம்மையே, உன் கரங்களில் மலரும் கமலமும் ஒளிர்கின்றன, உன் மேனியில் அரவின் ஆபரணம் மணிகளையும் முத்துகளையும் விடும் பெருமை கொண்டுள்ளது, உன் இடுப்பில் பன்மணிக் கோவை மற்றும் பட்டாடைகள் அலங்கரிக்கின்றன. இவ்வளவு அலங்காரங்களுடனும், எட்டுத் திசைகளிலும் ஒளி வீசும் சிவபெருமானின் பாகத்தில் நீ இணையப் பெற்றவளே — உலகை நடத்தும் சக்தியாக நீயே இருக்கிறாய்.”

பாடல்வ 38 .வேண்டியவாறு அடைய

பவளக்கொடியில் பழுத்த செவ்வாயும் பனிமுறுவல்

தவளத் திருநகையும் துணையா எங்கள் சங்கரனைத்

துவளப் பொருது துடியிடை சாய்க்கும் துணை முலையாள்

அவளைப் பணிமின் கண்டீர் அமராவதி ஆளுகைக்கே

விரிவான விளக்கம்

“வேண்டியதை வேண்டியவாறு அடைய”

→ வாழ்க்கையில் யார் எதை வேண்டுகிறார்களோ, அதைத் துல்லியமாக அடைய வேண்டுமானால், ஒரே வழி அபிராமியையே நாடுவதே. ஏனெனில் அவளது அருள் தான் எல்லாப் பொருட்களுக்கும் மூல காரணம்.

“பவளக் கொடியில் பழுத்த செவ்வாயும் பனிமுறுவல் தவளத் திருநகையும் துணையா”

→ அபிராமியின் உருவ ஒப்பனைகள்: அவளது முகம் பவளக் கொடி பழுத்த செவ்வாய் (பவளம்போல சிவப்பான கருவிளைப் பழம்) போல் இருக்கிறது. அவளது புன்னகை பனி மலர்ந்த வெண்மணியின் மினுமினுப்பைப் போல திருநகை. இவ்விரண்டும் – சிவப்பு முகமும் வெண் நகையும் – சேர்ந்து அவளது அருள் முகத்தை அழகு மிகச் சிறப்பாகக் காட்டுகின்றன.

“எங்கள் சங்கரனைத் துவளப் பொருது துடியிடை சாய்க்கும் துணை முலையாள்”

→ அந்த முகம் மட்டும் அல்ல, அபிராமியே எங்கள் சங்கரனுடைய (சிவபெருமான்) இணையாக, அவனை விழுந்து சோர ஒதுங்கச் செய்யும் வலிமையான தாய். அவளின் அன்புமிகு முலைகள் திருநடுவில் சங்கரன் சாய்ந்திருக்கும் அளவுக்கு காப்பளிப்பவை. இது சக்தி இல்லாமல் சிவன் உயிரற்றவன் எனும் தத்துவத்தை அழகிய உவமையால் பாடுகிறது.

“அவளைப் பணிமின் கண்டீர், அமராவதி ஆளுகைக்கே”

→ பட்டரின் அறிவுறுத்தல் – “ஓ உலக மக்களே! அவளை வணங்குங்கள், அவளைப் புகழ்ந்து பணியுங்கள். அவளை வணங்கினால் மட்டுமே அமராவதி (தேவர்களின் உலகம் – வானுலகம், மோட்ச பாக்கியம்) ஆளும் உரிமை உங்களுக்கு ஒருநாள் உறுதியாகும்.”

உலகில் உச்ச பாக்கியம் வேண்டுமானால் சரியான வழி = அபிராமியின் பக்தி.

உண்மை (தத்துவச் சாரம்)

அனைத்து வேண்டுதல்களும் சித்தியாகும் வழி – அபிராமியின் அருள். அவள் முகம் பவளம்போல் சிவப்பு, புன்னகை பனிமலர் போல வெள்ளை; அவளது அழகு கருணையை வெளிப்படுத்துகிறது. அவள் இல்லாமல் சங்கரனுக்கே வலிமை இல்லை; அவள்தான் பராசக்தி. அவளைப்பணிந்தால் வானுலகவாழ்வு, முக்தி, அமராவதி பாக்கியம் ஆகியவை நிச்சயம்.

நயம் (இலக்கிய அழகு)

“பவளக்கொடி பழுத்த செவ்வாய்” – ஒப்பனை உவமை: கன்னம் சிவப்பான பழம் போல. “பனிமுறுவல் தவளத் திருநகை” – வெண்மையான பல், பனிமணிபோல் ஒளிர்கிறது. “சங்கரனைத் துவளப் பொருது சாய்க்கும்” – சக்தியின் ஆதிக்கத்தை அன்புமிகு காட்சியாக சொல்லுதல். “அமராவதி ஆளுகை” – வானுலகத்தையே அரசாளும் பாக்கியத்தை விளக்கும் பெருமை.

38வது செய்யுள் சாரம்:

“மக்களே, வாழ்க்கையில் வேண்டியதை வேண்டியவாறே அடைய விரும்பினால், அபிராமியைப் பணியுங்கள். அவளது அருள் முகம் பவளம்போல் சிவந்து, புன்னகை பனிமணியைப் போல் ஒளி வீசுகிறது. அவள் எங்கள் சங்கரனுக்கே துணையாய், அவனையே தன் முலையின்மேல் சாய்த்து காப்பவள். அவளை பணிபவர்களுக்கு, இறுதியில் அமராவதி என்ற மறுமை உலகிலும் ஆட்சி வழங்கும் பாக்கியம் உண்டாகும்.”

பாடல் 39 கருவிகளைக் கையாளும் வலிமை பெற

ஆளுகைக்கு உந்தன் அடித்தாமரைகளுண்டு அந்தகன்பால்

மீளுகைக்கு உந்தன் விழியின் கடையுண்டு மேல் இவற்றின்

மூளுகைக்கு என்முறை நின்குறையே அன்று முப்புரங்கள்

மாளுகைக்கு அம்பு தொடுத்த வில்லான் பங்கில் வாணுதலே

விரிவான விளக்கம்

“ஆளுகைக்கு உந்தன் அடித்தாமரைகள் உண்டு”

→ ஓ அபிராமியே! உன் தாமரைப் பாதங்கள், உலகை ஆள்வதற்கான ஆட்சியையும், கையாளும் வலிமையையும் தருகின்றன. யாராவது உன் பாதம் பணிந்தாலே அவர்கள் வாழ்க்கையை தாம் ஆளும் திறந்துணர்வையும், பெருமையையும் பெறுவர்.

“அந்தகன் பால் மீளுகைக்கு உந்தன் விழியின் கடையுண்டு”

→ மரணன் (அந்தகன் – யமன்) ஆட்சியிலிருந்து மீள, உன் விழிகள் (அன்பு நிறைந்த திருக்கண்கள்) தான் ஒரே வழி. யமன் எவரை அடக்க முயன்றாலும், உன் அருள் பார்வை கிட்டினால் அவர்களை மரணம் தகர்க்க முடியாது.

“மேல் இவற்றின் மூளுகைக்கு என்முறை நின்குறையே அன்று”

→ வாழ்க்கையில் மேலெழும்பும் வலிமை, அறிவு, திறன் – இவை அனைத்திற்கும் காரணம் உன் அருளே. வேறு வழிகளைத் தேடுவதற்கு இடமில்லை. உன்னுடைய கருணைதான் மேலெழுமையின் மூல ஆதாரம்.

“முப்புரங்கள் மாளுகைக்கு அம்பு தொடுத்த வில்லான் பங்கில் வாணுதலே”

→ அபிராமியே! முப்புரங்களை அழித்த அம்பைவிட சக்திவாய்ந்தது உன் பங்கில் விளங்கும் அருள் வில்லே. சிவபெருமான் முப்புரம் அழித்ததாகச் சொல்லப்பட்டாலும், அந்த வலிமையும் வெற்றியும் உன்னுடைய பங்கு (சக்தி) வாயிலேயே வந்தது. காரணம், சக்தி இல்லாமல் சிவனுக்கே எந்தச் செயலும் சாத்தியமில்லை.

உண்மை (தத்துவச் சாரம்)

உலகில் ஆட்சி, வலிமை, பெருமை – இவை அனைத்திற்கும் ஆதாரம் அபிராமியின் பாதம்.

மரணன் (அந்தகன்) என்பவன் அருள் கண்ணின் ஒளியில் தகர்ந்து போகிறான்.

வாழ்க்கையில் மேலெழுந்து சாதிப்பதற்கு அபிராமியின் அருள் மட்டுமே வழி.

சிவபெருமான் நிகழ்த்தும் வல்லமைகளுக்குப் பின்னால் சக்தியே உள்ளது; அதைவிடப் பெரிய சான்று இல்லை.

நயம் (இலக்கிய அழகு)

“அடித் தாமரைகள் ஆளுகைக்கு” – பாதத்தைத் தாமரை மலருடன் இணைத்து ஆட்சி வலிமை தருவது எனச் சொல்லுதல்.

“விழியின் கடை” – கண்களை “மரணத்தைத் தடுத்து நிற்கும் எயிறு” போல உணர்த்தியது.

“மூளுகைக்கு என்முறை” – “மேலெழும் வலிமை உன்னால்தான்” என அழகான சொல் திருப்பு.

“முப்புரங்கள் மாளுகைக்கு” – புராணச் சிறப்பை கொண்டு சக்தியின் அடிப்படையே வெற்றி என வலியுறுத்தல்.

39வது செய்யுள் சாரம்:

“அபிராமியே, ஆட்சி வலிமை தருவது உன் பாதம்; மரணனை வெல்ல உதவும் காப்பு உன் கண்; மேலெழு வலிமை தருவது உன் கருணை. எனையெல்லாம் விடாமல் காப்பது நீயே. முப்புரங்களை அழித்த அம்பும் சிவபெருமானின் கையில் வலிமை பெற்றது உன் பங்கினால் தான்.”

பாடல் 40 பூர்வ புண்ணியம் பலன்தர

வாணுதற் கண்ணியை விண்ணவர் யாவரும் வந்திறைஞ்சிப்

பேணுதற்கு எண்ணிய எம்பெருமாட்டியைப் பேதை நெஞ்சில்

காணுதற்கு அண்ணியள் அல்லாத கன்னியைக் காணும் அன்பு

பூணுதற்கு எண்ணிய எண்ணமன்றோ முன்செய் புண்ணியமே

 அபிராமியை காண வேண்டும், அவளை அன்புடன் வணங்க வேண்டும் எனும் எண்ணமே கூட — முன்பே செய்த புண்ணியத்தின் பலன்தான். இச்செய்யுள் “பூர்வ புண்ணியம் பலன்தரும்” என்ற தலைப்புக்கு சரியாக அமைகிறது.

விரிவான விளக்கம்

“வாணுதற் கண்ணியை விண்ணவர் யாவரும் வந்திறைஞ்சிப் பேணுதற்கு எண்ணிய எம்பெருமாட்டியை”

→ எல்லா தேவர்களும் (“விண்ணவர்”) வந்து வணங்கி புகழும், மிக அழகிய கண்ணியாய் விளங்கும் அபிராமியை எங்கள் தாயாகக் கருதி, அவளைப் பேணியும் வணங்கியும் கொண்டிருக்க வேண்டும் எனும் எண்ணமே பக்தரின் மனதில் பிறகிறது.

“பேதை நெஞ்சில் காணுதற்கு அண்ணியள் அல்லாத கன்னியைக் காணும் அன்பு”

→ அபிராமியின் அருள் மிக எளிய மனதிலும் (பேதை நெஞ்சு) வெளிப்படுகிறது. அவள் சாதாரண பெண் அல்ல; உலகை நடத்தும் பரம்பொருள் வடிவ கன்னி. அவளைத் தரிசிக்க வேண்டும் என்று உள்ளம் ஏங்கும் பேரன்பு தான் ஒரு அரிய பாக்கியம்.

“பூணுதற்கு எண்ணிய எண்ணமன்றோ”

→ இப்படிப் பெண் சக்தியான அபிராமியைப் பார்க்க வேண்டும், புகழ வேண்டும், நினைய வேண்டும் என்று தோன்றும் எண்ணமே — எளிதில் கிடைக்காதது. அது நம்முடைய முயற்சியால் இல்லை; ஏற்கெனவே கிட்டிய புண்ணிய பலனால்தான்.

“முன்செய் புண்ணியமே”

→ அதாவது, முன்னேசெய்த பாவமெல்லாம் சுருங்கி, முன்னேசெய்த புண்ணியம் குவிந்து கிடந்த இடத்தில் மட்டுமே அபிராமியைப் பார்க்கவேண்டும் என்ற அரிய எண்ணம் உருவாகும். அத்தகைய சிந்தனை, ஆர்வம், பக்தி — இவை எல்லாம் நமது புண்ணியத் தலையிலேயே வந்துவிட்ட பலன்.

உண்மை (தத்துவம்)

அபிராமியை வணங்க வேண்டும் என்று தோன்றுவது கூட சாதாரணமல்ல — அது ஒரு பாக்கியம்.

அந்த எண்ணமே முன்பே செய்த புண்ணியங்களின் பலனாக உருவாகிறது.

விண்ணவர்களும் புகழும் அவள், சாதாரண உவமைக்குப் புறம்பாகிய பரம்பொருள்.

அவளைப்பார்க்கும் அன்பு, நினைக்கும் மனம், அருள் நினைவு — அனைத்தும் அரிய பரிசு.

நயம் (இலக்கிய அழகு)

“வாணுதற் கண்ணி” — பெண்மையின் உச்ச அழகு உவமை; அதற்கு மேலான அருள் விளக்கம்.

“விண்ணவர் யாவரும் வந்திறைஞ்சி” — தேவர்களும் அவளை வணங்குகின்றனர் என்பதிலே வெளிப்படும் பெருமை.

“பேதை நெஞ்சில் காணுதற்கு அண்ணியள் அல்லாத கன்னி” — சாதாரண பெண் அல்ல, பரம்பொருளான கன்னி; சுத்தமான தரிசன வெள்ளம்.

“முன்செய் புண்ணியம்” — புண்ணிய-கர்ம விளைவுப் பாடல் நயம்.

40வது செய்யுள் சாரம்:

“விண்ணவர்கள் வரிந்து பாடும் அபிராமியை வணங்கி, பேதை மனம் கொண்ட எனக்குக் கூட அவளைக் காண வேண்டும் என்ற அன்பு தோன்றியது. இப்படியான எண்ணமே — முன்பே செய்த புண்ணியத்தின் பலனே; அபிராமியை அருளுக்குரியவளாக எண்ணும் மனதையே பூர்வ புண்ணியம் உருவாக்குகிறது.”