லலிதாம்பாள் அவதார ரகசியம்

 

அகத்திய முனிவர் — லலிதாம்பாள் அவதார ரகசியம்

அத்தியாயம் 1 : அகத்தியர் தென் தேசம் வருகை

இமயமலையின் புனித சிகரங்களில் அமர்ந்து இருந்தார் மகா யோகி, மந்திர தபஸ்வி, வேத ஞான சூரியன் அகவல் ஒளிரும் அகத்திய முனிவர். தெய்வங்களைப் போல ஆழ்ந்த திருஷ்டியைக் கொண்ட அவரின் உள்ளத்தில் தெய்வீக பரிவு பெருகிக் கொண்டே இருந்தது. இமயத்தின் பனிமூட்டலினுள் மறைந்திருந்த பரம யோக ரகசியங்களை, கால மூச்சை நிறுத்தும் வரை சென்ற தபஸின் செறிவை, பரம சிவனிடமிருந்து நேரடியாகப் பெற்ற மந்திர ஞானத்தை கற்றவர் அவர். ஆனாலும், மனித குலத்தின் துன்பமும் அஞ்ஞானமும் அவரை அமைதிக்குள் நிற்க விடாமல் கலங்கச் செய்தது.

வடஇந்தியத்தில் வேதங்களின் ஒளி வலுவாகப் பிரகாசித்த சமயம்; தென்னகத்தில் ஆன்மீகவிழிப்புணர்வு தேவைப்பட்ட காலம் அது. புவியில் தர்ம சமநிலை சாய்ந்துவிடக்கூடிய நிலையில், பரமசிவனே அகத்தியரிடம் ஒரு தெய்வீகப் பொறுப்பை அளித்தார். “தென் தேசத்திற்குச் செல். அங்கே மனிதர்கள் தங்கள் உண்மையான ஆன்ம அறிவைத் தொலைத்து தவிக்கின்றனர். அவர்கள் துக்கத்தைப் போக்கி, பராசக்தியின் அருள்மார்க்கத்துக்கு நடத்துவாய்” என்று சிவபெருமான் சொன்னபோது, அகத்தியரின் உள்ளம் தெய்வீக கடமையால் நிரம்பியது.

அந்த தெய்வ கட்டளையின் ஒலி இமயத்தின் கல்லாறைகளில் ஒலிக்க, மகரிசி மேற்கு திசை நோக்கி பயணத்தைத் தொடங்கினார். அவரின் காலடிச் சுவடுகள் ஒவ்வொரு புனித தலத்தையும் தொட்டபடி, இமயமலையின் பனிக்காற்றும், கடலோரத்தின் வெப்ப காற்றும் சேர்ந்த ஒரு பெரிய யாத்திரை அது. அவரைப் பார்த்த மக்களுடைய கண்களில் நம்பிக்கையின் ஒளி பாய்ந்தது; ஏனெனில், அவரிடம் இருந்தது மனித துயரங்களை உருக்கிடும் அருள்.

அவர் பயணம் சாதாரணமானது அல்ல; தெய்வீக சூழ்ச்சியின் ஒரு பகுதி. எங்கே சென்றாலும், அவர் புனித மண், புனித மனிதர்கள், புனித ஆற்றல்கள் ஆகியவற்றைத் தேடி சென்றார். தென்னகத் தெய்வ மொழி — தமிழ், தெய்வ நடனம் — பாரதநாட்டியம், தெய்வ பூமி — வடமலை முதல் குமரி வரை, அனைத்தையும் உள்வாங்கி, ஆன்மிகப் புரட்சிக்கு விதை போட்டார்.

அகத்தியர் தென் தேசம் அடைந்த அன்று, அங்கு வீசும் காற்றுக்குப் கூட புதிய உயிர் உண்டாயிற்று.

“அஞ்ஞானம் அகன்று, ஞானம் உதிக்கத் தயாரான தருணம் வந்துவிட்டது” என காலம் தானே அதிர்ந்து அறிவித்தது.

அகத்தியரின் வருகை ஒரு பயணம் மட்டுமல்ல;

அது தென்னக ஆன்மிக மறுமலர்ச்சியின் தொடக்கத்தாக வரலாற்றில் செதுக்கப்பட்ட ஒரு திருப்புமுனை.

அத்தியாயம் 2 — அகத்தியர் மக்களை சந்தித்தல்

அகத்திய முனிவரின் காலடிகள் தென் தேசத்தின் நெற்கதிர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பசுமை நிலங்களைக் கடந்து சென்றன. அங்கு வாழ்ந்த மனிதர்களின் முகங்களில் உழைப்பின் வியர்வை இருந்தாலும், அவர்களின் உள்ளங்களில் ஆன்மீகவிழிப்பு காணாமல் போயிருந்தது. அவர்கள் தெய்வ நம்பிக்கை உடையவர்கள்; ஆனால் அந்த நம்பிக்கை அவர்களை உயர்ந்த ஞானத்திற்குக் கொண்டு செல்லாமல், பொருளாசையின் சக்கரவியூஹத்தில் சிக்கவைத்திருந்தது. வாழ்க்கை என்ற மணல்மேடையில், அவர்கள் அனைத்து கவனத்தையும் தற்கால இன்பத்திற்கே செலுத்தியிருந்தனர் — உணவு, உறக்கம், குடும்பம், பொருளாதாரம், காமம் — இவையே வாழ்வின் நிறைவென்று எண்ணி, அதற்காக ஓடி அலைந்தனர்.

அகத்தியர் மக்கள் மத்தியில் நடந்து செல்லும் போது, அவர்களின் ஆன்மாவில் மறைந்து கிடக்கும் பரம்பொருள் ஒளியை அவர் தெளிவாக உணர்ந்தார். அந்த உயிர்களில் ஒவ்வொன்றும் — தெய்வம்; ஆனால் அவர்கள் தெய்வத்தை வெளியே எங்கோ தேடி அலைந்தனர்.

இதைக் கவனித்த முனிவரின் உள்ளம் பதறியது —

“இவ்வளவு வளமான பூமியில், இவ்வளவு செழுமையான பண்பாட்டுக்குள், இத்தனை தெய்வீக உயிர்கள், ஏன் தங்களை அறியாமல் இன்பத் துளிகளுக்காக துடிக்கின்றன?”

அவர் ஏங்கினார் —

மனிதர்களின் உள்ளத்தில் ஒளிந்திருக்கும் பரம ஞான தீபத்தை மீண்டும் ஏற்ற வேண்டும் என்று.

அஞ்ஞானத்தின் இருளில் அவர்கள் அடைக்கலம் தேடுகிறார்கள்; ஆனால் அந்த இருளை ஒளியாக்கும் ஒவ்வொரு உயிரிலும் உள்ள தெய்வத் திறன் அவர்களுக்கு தெரியாதது.

அவரது தபஸின் ஆழத்தில் ஒரு புதிய சிந்தனை எழுந்தது:

“தவம், தியாகம், பசி — இவையே ஞானத்தின் வழி என சொல்லிவிட்டோம்.

ஆனால் மக்களின் வாழ்வு இன்பத்திலேயே மூழ்கியிருக்கையில்,

அந்த இன்பத்தையே முக்தி நோக்கி திருப்ப முடியாதா?”

அவர் விரிந்த ஆகாயத்தைப் பார்த்து சிந்தித்தார்:

“அன்ன பராசக்தி படைத்த இந்த உலகத்தில்

இன்பமும் ஒரு சக்தி — அதையும் ஞானமாக மாற்ற முடியாதா?”

அவரது உள்ளத்தில் அந்த சிந்தனை வேர் விட்டது —

தெய்வ இன்பம் எனும் பேரின்பம் மனிதர்களை முக்திக்கே இட்டுச் செல்லும் பாதை இருக்கிறது.

அதை அவர்கள் அறியாமல்,

வெளி உலகில் கிடைக்கும் சிறுக சிறுகான இன்பங்களை

பெருவெளி தொட்டில் என்று எண்ணி தவிக்கிறார்கள்.

அகத்தியரின் கண்களில் கருணை துளிகள் அடர்ந்தன.

அவர் தன் உள்ளத்தில் முடிவு எடுத்தார்:

“மக்களுக்கு தெய்வீகமான இன்ப ரகசியத்தை அறிவிக்க வேண்டும்!

அந்த இன்பம் — பரசக்தியின் அருள்!

அந்த சுகம் — முக்திக்கு வழி!”

மனிதன் விரும்பும் அனைத்திலும் தெய்வத்தை உணர்வதுதான் உண்மையான ஞானம் என்பதை

தென்னக மக்களுக்குப் புரியச் செய்வதே

அகத்தியரின் தெய்வப் பணியாக ஆனது.

அத்தியாயம் 3 — அகத்தியர் காஞ்சிபுரம் வருகை

தென்னகப் பயணத்தின் ஆன்மிகத் தீவிரம் உச்சத்தை அடைந்தபோது, அகத்திய முனிவரின் உள்ளம் தெய்வீக ஒளி வழிநடத்தும் பாதையில் முன்னேறிக் கொண்டிருந்தது. தெய்வ தாயின் அருள் அவரை அழைத்துச் சென்றது; அப்பரிசுத்தமான அழைப்பின் திசை ஒன்று — புனித நகரமான காஞ்சிபுரம். உலகின் சகல தெய்வ ரகசியங்களும் தங்கியிருக்கும் நகர். காலத்தைவிடப் பழமையான ஞானம் அங்கு ஒவ்வொரு மணறணுவிலும் ஒளிந்துள்ளது.

காஞ்சிபுரம் — காமரூபக் க்ஷேத்திரம் —

இங்கு இயற்கையே தெய்வத்தின் உடலாக விளங்குவது போல,

மனித உயிர்களில் ஞானத்தின் விதை அமைதியாக பொங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அகத்தியரின் பார்வை உயர்ந்தது —

அவரது முன் தோன்றியது ஏகாம்பரநாதர் அருளாலயம்.

ஒரே அம்பலத்திலே,

ஸத் (இருத்தல்) — சிவன்

சித் (அறிவுத்தல்) — சக்தி

இரண்டும் பிரியாமல் ஒன்றாய் நிற்கும் பிரம்ம நிலையம்.

ஏகாம்பரநாதர் —

பரம்பொருளின் எக்காலத்தும் அழியாத உண்மை.

“எல்லாம் நானே, நானே எல்லாம்” என்ற நிலையாய்.

அருகில் எழுந்து நிற்பாள் காமாட்சி அம்மன் —

பராசக்தியின் உயிர்ப்பான உருவம்.

 அன்பின் அருள் கருணை.

உலகை இயக்கும் சக்தி.

அகத்தியர் ஆலய வாசலில் நின்றபோதே

அவரது இதயம் நெகிழ்ந்தது.

அவர் ஆழ்ந்த प्रणாமம் செய்தார் —

மனக்கருவறை முழுவதும் ஒளி பரவியது.

அம்பாளின் அருளும்,

அம்பலப்பெருமானின் சித்தும்

அவரது தபஸ் நெடிய நாட்களுக்கு

திடமான திசை ஒன்றைக் காட்டின.

அவர் தியானமகிழ்ந்தார் —

இருவரும் தனித்தனியாக அல்ல,

ஒரே தெய்வத்தின் இரு பரிமாணங்கள் —

சிவமும் சக்தியும் பிரியாது

ஒன்றாய் விளங்கும் அப்பார்த்த தெய்வத் தத்துவம்.

அந்த நொடியில்,

அகத்தியரின் உள்ளத்தில்

ஒரு மாபெரும் ஞான தீபம் எரிந்தது:

“பரம்பொருளின் முழுமை

சிவத்திலும்

சக்தியிலும் தான் உள்ளது.”

அவரது தியானம் உயர்ந்தபோது,

உலகை ஆளும் தெய்வீக சக்தியின்

அடங்காத கருணை

அவரது உள்ளத்தைத் தீராக ஒளிமயம் ஆக்கியது.

அவருக்கு புரிந்தது —

இங்கு தான் பதில் கிடைக்கும்…

மனிதன் இன்பத்தின் வழியே

முக்தியடைவதன் மர்மம்.

அகத்தியர் எதிர்நோக்கினார் —

அடுத்த அருட்காட்சி அவரை

அவரது பயண நோக்கின் உச்சிக்கு அணைத்துச் செல்லும்.

அத்தியாயம் 4 — அகத்தியர் மாமரத்தின் கீழ் தவம் செய்தல்

காஞ்சிபுரத்தில் தெய்வ அருள் தன்னை நோக்கி பாய்ந்து வருவதை அகத்தியர் தன் உள்ளத்தில் தெளிவாக உணர்ந்தார். அந்த அருள் ஒளியை முழுமையாகப் பெற, அவர் பிரமமே உருவான புனிதத் தலங்களில் ஒன்றான வரணச் சலையில் அமைந்துள்ள பவழ மாமரம் (அந்திப் பொழுது சிவந்த பவளம் போல் காட்சி தரும் மரம்) கீழ் அமர்ந்து தவத்தைத் தொடங்கினார். இந்த மாமரம் சாதாரண மரமல்ல — காலத்தையும், கர்மத்தையும், தெய்வ ரகசியங்களையும் உள் களஞ்சியம்போல் தாங்கி நிற்கும் ஜீவத்து மரம். அதன் வேர்கள் தரையில் மட்டும் அல்ல; உருவமில்லாத தத்துவங்களின் ஆழத்திலும் விரிந்திருந்தன.

அகத்தியர் கண்களை மூடியபோது, அவருள் நிறைந்த மௌனம் பின்வரும் உண்மைகளைத் தெளிவாகப் பேசத் தொடங்கியது. மனித வாழ்க்கையின் மூன்று பெரிய கொள்ளையர்கள் — உணர்ச்சி, ஆசை, கர்மம் — இவை அனைத்துமே அவரிடத்தில் நிச்பலமாகின. காற்று வீசினாலும், காலம் நகர்ந்தாலும், மறைமலையடிவாரத்தில் உள்ள அகத்தியரின் தவம் போல இங்கும் அவர் தன்னியக்கமாக நிம்மதி கொண்டிருந்தார்.

இது தனக்காக அல்ல —

எல்லோருக்குமான தவம்.

அவரது உள்ளப் பிரார்த்தனைகள் விண்ணைத் தொடின:

✨ “மக்களின் மனவெந்தனைகள் குளிரட்டும்…”

✨ “அஞ்ஞானம் என்ற இருள் நொடியில் விலகட்டும்…”

✨ “பிறவி சுழற்சி நின்று, ஞான முக்தி எல்லோருக்கும் கிடைக்கட்டும்…”

மெய்யான சைவத்தின் பரம ரகசியத்தை உலகுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய காலம் வந்துவிட்டதை அவர் உணர்ந்திருந்தார். இந்த தவத்தில் ஒவ்வோர் மூச்சும் உலகை சுமக்கும் பயனுள்ள ஆற்றலாக இருந்தது. மாமரத்தின் இலைகள் அசையும் ஒவ்வொரு தருணமும், அவை அவர் தவத்துக்கு சாட்சியாகப் பரவசம் கொண்டன. பறவைகளின் கீச்சு கூட ஓர் இரகசிய மந்திரமாக ஒலித்தது.

அவரது தவத்தின் மேன்மையால்,

காற்று மந்திர ஜபம் செய்ய,

நிலம் தன்னையே புனிதப்படுத்த,

ஆகாயம் தெய்வீக ஆதிசப்தம் உருவாக்கத் தொடங்கின.

அகத்தியரின் மூச்சுகளில் இருந்த தெய்வத் தேடல்

ஒருநேரத்தில் பரந்துபரவியது —

அவரது விருப்பம் ஒரே ஒன்று:

“அனைவருக்கும் ஞானத்தால் நிறைந்த சுகமுடைய வாழ்க்கை வேண்டும்…”

அந்த பரம மனப்பாங்கு,

அவரது தவத்தை உலகம் மறக்க முடியாத

ஒரு ஆன்மிகச் சிகரமாக மாற்றியது.

 — அத்தியாயம் 5 — அகத்தியர் தவத்தினால் பெருமாள் தரிசனம் (ஹயக்ரீவர் அவதாரத்தின் புனித முன்னுரை)

தவத்தின் இறுதி முனையில், அகத்தியரின் உள்ளம் பலதரை ஆன்மீகப் பிரகாசம் கொண்டு மலர்ந்த நேரத்தில், அவரின் முன் வெளிப்பட்டது மொழிப்புரையற்ற ஒளிக் கடல். அந்த ஒளியில் எல்லா வானும், எல்லா நிலமும், எல்லா நதிகளும் ஒளிவண்ணங்கள் கொண்ட அலங்காரமாக மாறின. மாமரத்தின் சாமிர்த்தியமான நிழல்கள் கூட அந்நிறம் ஒளியை குருட்டுவிடவில்லை; அவை கூட சிகிர்தியான ஒளியின் ஒரு அதிர்வெள்ளமாக உணரப்பட்டன. அப்போது அந்த ஒளியின் மத்தியில் பிரகாசமாய் எழுந்தது ஒரு தெய்வ உருவம் — ஹயக்ரீவர்; குதிரைத் தலை கொண்டு, ஞானத்தின் அவதாரமாகி நின்றார். அவர் தோற்றம் பார்வைக்கு ஒரு அதிசயமும், உள்ளத்துக்கு ஒரு அவிழ்ச்சியும் ஆனது; அந்த ஒரே நொடியிலே அகத்தியரின் உள்ளம் முழுமையாகக் கவர்ந்தது.

ஹயக்ரீவரின் உடல் நான்கு கரங்களைத் தாங்கி அவதரித்திருந்தது; கரங்களில் ஒன்று உதடினைப்போல கேள்வியாகும் சங்கத்தைப் பிடித்திருந்தது; அதன் ஆழமான ஒலி, ஆதிசப்தத்தின் அதேந்தப் பதிப்பை போன்றது — அது உலகத்தை ஆரம்பப்படுத்தும் ஆதிசப்தத் தாளை கொண்டிருந்தது. மற்றொரு கரத்தில் ஒளிபரப்பும் சக்கரம் இருந்தது; அது கண்ணோட்டத்தை உருவாக்கும் சக்கரம் போல, அறியாமையின் இருண்ட மேகங்களை வெட்டும். மூன்றாவது கரத்தில் மாலையினால் ஆன ஜபபயிற்சி சாபலம் இருந்தது; அடிக்கடி ஒளிரும் அந்த மாலை, மனதின் ஓய்வை கொடுக்கும் தியானத்தைக் குறிக்கிறது. நான்காவது கரத்தில் அவர் ஒரு நெடுங்கால வேத நூலைத் தோற்றமாகக் கொண்டிருந்தார்; அந்த நூல் சத்தியத்தின் சுருக்கமும், எவருக்கும் இழைக்கமுடியாத ஞான உள்பொருள்களையும் அடக்கியது.

அகத்தியர் அந்த தரிசனத்தை, கண்களால் பார்க்கும் சூழ்நிலையைத் தாண்டி, உள்ளார்ந்த அனுபவமாக உணர்ந்தார். பின்புறம் நின்ற மரங்களும் குயில்கள் கூடிய குரலும், தேங்காய் இலைகளின் மெத்தையான ஒலியுமெல்லாம் ஒருங்கிணைந்து ஒரு தெய்வீக சங்கீதத்தை அமைத்தன; அந்த சங்கீதத்தில் ஹயக்ரீவரின் ஒலி மத்தியில் ஒசைக்கும் சங்கம் ஒவ்வொன்றையும் முழுமையாகத் தெளிவாகக் கொண்டிருந்தது. அவர் அசைவாக உணர்ந்தார்: இந்த தரிசனம் வெளிப்படையாக சொல்வதென்ன என்பதற்கும் அதற்கு மறைந்து இருக்கும் உள்ளார்ந்த அர்த்தத்திற்கும் இடையே ஒரு பாலமாக இருந்தது.

உடனேயே அகத்தியர் படர்ந்த வணக்கத்தில் தன்னை அடிமையாக செய்தார்; அவர் மனமார்ந்த கூந்தலில் நெகிழ்வும் நெஞ்சழுக்கமும் கலந்து, எத்தனை வாழ்நாட்கள் கடுமையாகிய தபஸின் இரத்தமும், ஒளியேற்றுக்கொண்ட உபயோகமும் எல்லாம் இந்நொடியின் வெளிப்பாட்டுக்கு உரிமைபெற்றது என உணர்ந்தார். அவர் தன் உள்ளத்தை திறந்து, உரந்து, பக்தி மடியில் விழுந்தபடி பிரார்த்தித்தார்; அந்த சுமார் தரிசனத்தின் மணி நேரங்களே அவருக்கு ஞானத்தின் புதிய நாடோடிகளைக் கொடுத்தன. ஹயக்ரீவர் மெல்லிசையாகப் பேசினார்; அவருடைய வார்த்தைகள் முத்துராத்திரியின் ஒளியினுள் நுழைந்து அகத்தியரின் உள்ளத்தைக் கருணையால் நிரம்பச் செய்தன. ஒவ்வொரு சொற்றொடரும் ஒரு தத்துவப் பேருரையாகத் தோன்றியது: ஒலி என்பது ஆதிமூல சப்தம், மனம் சக்கரமாக செயல்பட்டு அறியாமையை அழிக்க வேண்டும், ஜபமாலையின் மாலைமொழி மனதை நிலைநாட்டும் கரல், வேதாகுருக்களின் நூல் ஆன்மீக வழிக்காட்டுதல்.

அந்தப் பேசுதலின் மையம் அகத்தியரின் மனத்தில் கேள்வி எழுப்பியவையைப் பதிலளித்தது; “மக்கள் எவ்வாறு இன்பத்திலும் முக்தியையும் பெற முடியும்?” என்ற அவரது கேள்விக்கு ஹயக்ரீவர் மிகுந்த கருணையால், ஆனால் தெளிவான வழிகாட்டுதலாக பதிலளித்தார். அவர் சொன்னார்: உண்மையில், அறியாமையின் அழிவு மற்றும் ஞானத்தின் உதயம் ஒரே நேரத்தில் நிகழக்கூடியவை; அவற்றிற்கான முன்னோடி சப்தமே — சங்கமும்; சக்கரம் மனதைத் திறக்கும் வழியும்; மாலை தியானத்தின் முறைமையும்; வேதாக்கள் போதிக்கும் ஞானமே உண்மையான வழிகாட்டுதலாக உள்ளது. இவைகளை ஒருங்கிணைக்கும் போது தாழ்மையாகவும், அதே நேரத்தில் தாங்கும் சக்தியுடனும் வாழ்வதை மனிதர் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் கூறினார்.

அகத்தியர் அந்த வார்த்தைகளை உள்ளத்தால் உணர்ந்து, அதன் ஒவ்வொன்றையும் தன் வாழ்வின் இறக்குமண்டலாக எடுத்தார். அவர் அந்த தரிசனத்தின் விபரங்களைத் தன்னுடைய தபஸ்தலத்தில் எண்ணிக்கொண்டு, உலகிற்கு அது உபயோகமாகச் செய்ய என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை தன்னியங்கிக் கொள்கிறார். ஹயக்ரீவரின் அருள்மொழிகள் அவருக்கு தனக்காகவே இல்லை; அது ஒரு கடமையாக மாறியது — மக்களின் அஞ்ஞானத்தின் இருளை அகற்றி அவர்களை ஞானத்துக்கு நடத்தவேண்டிய பொறுப்பு. அதனையடுத்து அவர் தாழ்மையுடன் தன்னுடைய நன்றி தெரிவித்தான்; பக்தி வாய்த்த மகாகவி போன்று அவரது மனம் விரிந்துபோய், தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்து, காஞ்சிபுரத்தின் பல்வழிப் பிடிவாதங்களை மாறுபடுத்தி மக்களுக்கு அறிவிக்கும் தீர்மானத்தை நோக்கி எழுந்தார்.

அந்த தரிசனம் அகத்தியருக்கு புதிய அறிவிப்பு மட்டுமல்ல; அது ஒரு மாற்றத்தை தொடங்கியது; அவரின் உள்ளார்ந்த ஒளி மேலும் வெளிப்பட்டு, தபஸின் பல இலக்குகளை மனிதர்களுக்குப் பகிர்ந்துகொள்ளத் துணைசெய்யத் தொடங்கியது. அவ்வாறு, ஹயக்ரீவரின் புனித முன்னுரை அகத்தியரின் வாழ்வும் அவரது பணியும் மக்களுக்கான அருட்கேள்வி மற்றும் அருள்பகிர்வு என்ற நடுவில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தை தொடங்கியது.

6️⃣ அகத்தியரின் பெரிய வேண்டுதல்

அவர் பணிவுடன் கேட்டார்:

“ஓ நாராயணா!

எல்லா மக்களும்

இன்பத்தையும்

முக்தியையும்

ஒரே வாழ்க்கையில் பெற

சுலபமான வழி என்ன?”

பகவான்

இதைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ந்தார்:

“நீ மற்றவர்களுக்காக கேட்டாய் —

அதனால் நீ மகாத்மா!”

✅ அத்தியாயம் 6 — அகத்தியர் வரம் வேண்டுதல்

ஏகாம்பரநாதரின் முன் மனித குலத்தின் நிமித்தம் அகத்தியரின் பக்திப் ப்ரார்த்தனை

ஹயக்ரீவர் தரிசனம் எனும் தெய்வீக அலை அகத்தியரை முழுவதும் சூழ்ந்து கொண்டபின்பு, அவரது உள்ளம் ஒரே ஒரு எண்ணத்தால் நிரம்பியது — மக்களுக்காக ஏதோ செய்ய வேண்டுமே! அறிவின் உயர்ந்த உச்சியைத் தொட்ட பெரிய முனிவரானாலும், அவரது வரம் தனிப்பட்ட பலனுக்காக அல்ல. அவர் லோக க்ஷேமம் — உலகின் நல்லிணக்கத்தையே நோக்கமாக எடுத்தார்.

காஞ்சிபுரம் என்னும் பரம்பொருள் தங்கிய தலத்தில், அகத்தியர் ஏகாம்பர நாதரும் காமாட்சி அம்மனும் எழுந்தருளிய திரு கோயிலுக்குச் சென்றார். அந்தக் கோயிலின் கோபுரம் மண்ணையும் வானையும் இணைக்கும் துவாரமாகத் தெரிந்தது. நதிகள் போல அமைதியான சூழல், வழிபாட்டு மந்திரங்கள் மெதுவாக ஒலித்து, காமாட்சி அம்மன் அருளின் அன்புத் தழுவல் அங்கெங்கும் பரவி இருந்தது. இவ்வாறான புனிதமான தருணத்தில் அவர் தன்னை தரையிலே இறக்கி ஆழ்மிகு வணக்கத்தில் விழுந்தார்.

“இறையனே!

எங்கும் நீரே நிறைந்திருப்பது தெரிந்தாலும்

மக்கள் தங்கள் துன்பத்தை தீர்க்க எங்கே தேடுவது என்று அறியாமல் தவிக்கின்றனர்!

உண்மையான ஆனந்தம் தங்கள் உள்ளத்தில் இருந்தாலும்,

வெளியில் கிடைக்கும் துளி இன்பத்திற்காக முழு வாழ்நாளையும் செலவழிக்கின்றனர்.

அவர்களின் பந்தங்களையும் பேதங்களையும் களைந்து

சுலபமாக முக்தி பெற அவர்களுக்கு வழி தாரும்!”

அவ்வாறு அவர் கேட்ட வேண்டுதல் — தெய்வ வழிபாட்டை மக்களின் வாழ்வோடு இணைத்து, அஞ்ஞானத்தை அகற்றி, ஞானத்தைத் தூண்டும் வழி வேண்டும் என்பதே.

அகத்தியர் மேலும் விண்ணப்பித்தார்:

“இன்பமும் ஆன்ம ஞானமும் ஒன்றாக இணையும் பாதை அமைந்தால்,

மக்கள் துன்பப்பேரலைகளில் தத்தளிக்காமல்

இங்கேயே, இவ்வாழ்க்கையிலேயே

விடுதலை அடைய முடியுமே!”

அவர் இதனை கேட்டது தன் பெயருக்கா? இல்லை.

அவர் வேண்டியது எல்லா ஜீவராசிகளின் நலனுக்காக.

அவரது குரலில் இருந்த அனுகம்பை,

அவரது கண்களில் இருந்த தெய்வீக ப்ளர்வு —

அவை ஏகாம்பர நாதரின் கருணையை உருக்கின.

அந்த நேரத்தில், காமாட்சி அம்மன் தன் சிரிப்பு போல ஒரு மென்மையான ஒளியை பரவச் செய்தார்.

எல்லாப் பக்கங்களிலும் ஒரு உறுதியான பதில் தோன்றும் என உணர்ந்தார் அகத்தியர்.

இது சாதாரண வரமல்ல —

மனித குலத்தின் இன்பத்தில் முக்தியை காணச் செய்யும் நித்திய இரகசியம்

புரியப்போகிறது.

அந்த இரகசியத்தை அறிவிப்பதற்கு

ஒரு ஆகாஷ சபை அமைக்கப்படுகிறது…

இதுவே அடுத்த அத்தியாயத்தின் துவக்கம்!

🕉️ அத்தியாயம் 7

ஏகாம்பரநாதரின் பிரபஞ்ச போதனை —

மக்கள் முக்தி பெறும் ஒரே உத்தம மார்க்கம்:

அன்னை பராசக்தி திரிபுரசுந்தரி வழிபாடு

அகத்தியரின் வேண்டுதல் வானத்தில் அலை போல எழுந்தது.

அந்த தெய்வீக ஒலியின் தாக்கத்தில், ஏகாம்பரநாதர் முன் நிற்கும் பிரபஞ்சம் ஒரு கணம் நிசப்தமானது.

அமைதியின் அந்த நொடியில், மாயையையும் காலத்தையும் தாண்டி ஒரு ஒளி பரவியது —

அது சாதாரண ஒளி அல்ல, பரமசிவனின் தத்துவ ஒளி.

அந்த ஒளியில் இருந்து ஒலித்தது ஒரு தெய்வீக குரல் —

அது நாதமுமில்லை, மனித குரலும் இல்லை.

அது அண்டத்தின் இதயத்தில் இருந்து வரும் சப்த பிரபஞ்சம்.

ஹயக்ரீவர் வாக்கு:

“அகத்தியா!

அனைத்தும் பராசக்தியாலே நிகழ்கின்றது.

அவள் இல்லாமல் அண்டமும் இல்லை, ஆன்மாவும் இல்லை,

சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் எனும் மூன்று குணங்களும் இல்லை.

அவள் யோகினி, அவள் மாயா, அவளே முக்தி!

மக்கள் முக்தி பெறும் மார்க்கம் வேதாந்தங்களின் ஆழத்தில் மறைந்து கிடப்பது இல்லை.

அது அம்மன் வழிபாடு எனும் எளிய வழியில் வெளிப்படுகிறது.

ஞானம், பக்தி, கர்மம் — இவை அனைத்தும் அன்னையின் பாதம் நோக்கிச் செல்கின்ற வழிகள்.

யாரேனும் தம் உள்ளத்தில் அவளைக் காண முயன்றால்,

அவருக்கு வேதம் சொல்லும் எல்லா அர்த்தங்களும் தாமாக வெளிப்படும்.”

அகத்தியர் தெய்வீகமாய் மண்டியிட்டார்.

அவரது கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது — ஆனந்தத்தின் கண்ணீர்.

அவர் கேட்டார்,

“பரமனே! அந்த அன்னை யார்? அவள் எந்த ரூபத்தில் திகழ்கிறாள்?”

ஹயக்ரீவர் மெதுவாகப் பதிலளித்தார்:

“அவள் திரிபுரசுந்தரி.

மூன்று உலகங்களிலும் அழகின் வடிவம்.

ஆனால் அவளது அழகு வெளிப்புற அலங்காரம் அல்ல — அது பரம ஞானத்தின் ஒளி.

மூன்று புடங்கள் — உடல், மனம், ஆன்மா — இவற்றை ஒன்றாக்கி

அதனுள் பரமசிவனின் சக்தியாக வெளிப்படுவதே திரிபுரசுந்தரி.”

அந்த நொடியில் காமாட்சி அம்மன் அருளால் கோயிலின் உள்ளே ஒரு நறுமணம் பரவியது.

மணிமுடிகள் ஒலித்தது போல மந்த நாதம் எழுந்தது.

அது அகத்தியரின் தியானத்தின் ஆழத்தில் பரவியது.

அவரது மூச்சு நின்றது —

அவர் அனுபவித்தது சக்தி தரிசனம்.

ஹயக்ரீவர் மேலும் உரைத்தார்

“அகத்தியா,

யார் அன்னையின் திருநாமத்தை உச்சரிக்கிறாரோ,

அவர் பாவங்கள் காற்றில் கலந்த பனியாய் கரைகின்றன.

யார் அவளை மனதிலே தியானிக்கிறாரோ,

அவருக்குள் ஒளி பரவி மூலாதாரத்திலிருந்து சஹஸ்ராரம் வரை சுழல்கிறது.

இதுவே குண்டலினி யோகத்தின் நித்யப் பொருள்.

இதுவே முக்தி மார்க்கம்.”

அகத்தியர் தன் இரு கரங்களையும் இணைத்து வணங்கி,

அன்னையின் திருநாமத்தை மனதிற்குள் தியானித்தார்—

“ஓம் ஐம் ஹ்ரீம் ஸ்ரீம் திரிபுரசுந்தர்யை நமஹ.”

அந்த மந்திரம் ஒலித்த நொடியில்

மாமரத்தின் கீழ் தவம் செய்த அதே அகத்தியர் அல்ல .

அவர் பிரபஞ்சத்தின் சாட்சியாய் மாறினார்.

அவரது தலையிலே ஒளி வட்டம் தெரிந்தது.

அவர் மனதில் சிந்தனை இல்லை —

சுத்த சக்தி தத்துவம் மட்டுமே.

இவ்வாறு ஹயக்ரீவர் அருளால் அகத்தியர் அறிந்தார்:

மக்கள் முக்தி பெறும் ஒரே வழி —

அன்னை பராசக்தி திரிபுரசுந்தரி வழிபாடு.

அவள் அருளால் மட்டுமே உலகம் ஞான ஒளியில் மிதந்து நிலைக்கும்.

அத்தியாயம் 8 — அகத்தியர் வினாவும், ஹயக்ரீவர் அருளும்

அன்னை லலிதா திரிபுரசுந்தரியின் மகிமைகளை அறிந்து, பக்தியால் நிரம்பிய அகத்திய மஹரிஷி, தன் மனது முழுவதும் ஆழ்ந்த ஆச்சரியத்திலும் ஆசையிலும் ஆழ்ந்தார். எத்தனை பரிமாணங்களில் அவள் தரிசனம் தருகிறாள்! எத்தனை வடிவங்களில் அவள் தன் பக்தர்களை ரக்ஷிக்கிறாள்! இந்த அற்புதத்தை மேலும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற விருப்பம் அகத்தியரின் உள்ளத்தில் பெருகியது.

அதனால், அவர் தன்னிடம் இருந்த மரியாதை, அன்பு, இறை பயம் அனைத்தையும் மனதில் கொண்டு, ஸ்ரீ ஹயக்ரீவரை அணுகி கேட்டார்:

“ஓ வேத ஜ்ஞானநிதியே! கலியுகத்தில் வாழும் மனிதர்கள் அறியாமையில் மூழ்கி தவிக்கின்றனர். அவர்களுக்கு மார்க்க தீபமாக அம்மையின் அருளைப் பெறவேண்டிய வழியைக் கூற வேண்டும்.

ஸ்ரீ லலிதா திரிபுரசுந்தரி எவ்வாறு அவதரித்தாள்?

எந்த ரூபத்தில் அவள் பூஜை ஏற்றுக்கொள்கிறாள்?

யார் அவளை எப்படி வழிபட்டால் விரைவில் அருள் கிடைக்கும்?

அவள் நமக்குச் செய்யும் உபகாரம் எவ்வளவு?

இறைபூஜையின் தத்துவம் என்ன?”

அகத்தியரின் கேள்விகளைக் கேட்ட ஹயக்ரீவர், சிரித்தபடி பூரண ஆனந்தத்தில் பேசி தொடங்கினார்:

“ஓ அகத்திய முனிவரே!

மூன்று லோகங்களும் கலகத்தில் மூழ்கியபோது, அஸுரர்கள் தங்களின் அகந்தையால் தெய்வங்களை துன்புறுத்தியபோது, அப்போது ஸ்ரீ லலிதாம்பிகை பரப்ரம்ம ஸ்வருபம் கொண்டு அவதரித்தாள்.

அவள் சுத்த சைதன்ய சக்தி.

அவள் உருவம் அழகின் உச்சம்.

தன்னுடைய பஞ்ச கிரியைகளை –

ஸிருஷ்டி, ஸ்திதி, சம்ஹாரம், திரோபாவம், அனுக்ரகம் –

தானே மேற்கொள்கிறாள்.”

அவர் தொடர்ந்தார்—

“அன்னையை வழிபடுவதென்பது சாதாரண பூஜை அல்ல.

அது ஆன்மாவின் எழுச்சி!

அது குண்டலினி எழுச்சி!

அது ஞானத்தின் தீபம் ஏற்றும் தெய்வீக பாதை!”

அம்பிகையின் பூஜை முறை கூறப்படும் போது, ஹயக்ரீவர் குறிப்பிட்டார்:

• மன சுத்தி தான் முதல் பூஜை

• அவளது நாமத்தை ஒத்திகையின்றி, ஆனந்தத்தோடு ஜபிக்க வேண்டும்

• ஸ்ரீ சக்கரம் அல்லது அவளது தியான ரூபம் தியானம் செய்ய வேண்டும்

• தச முறைகள் உள்ளன — தலையிலிருந்து மொத்த சக்ரங்கள் வரையிலும்

• எளிமையாக இருந்தாலும் உண்மையான பாவனையுடன் செய்யப்படும் பூஜை மிக உயர்ந்தது

அவர் மேலும் தெரிவித்தார்:

“அம்மையின் ஒரு சரி நாமத்தையே பக்தியுடன் சொன்னால்

வாழ்க்கையின் இருள் நீங்கும்.

அவள் யாரை விட்டும் பிரியாத தாயார்.

அவளை நினைப்பதே அவளது பூஜை.”

இந்த அத்தியாயத்தில், ஹயக்ரீவர் அன்னை லலிதாவின் அவதாரம், வாட்சல்யம், அருளின் ஆழம் குறித்து ஆகத்தியருக்கு வெளிப்படையாக அருள்கிறார். மனிதரின் வாழ்க்கை ஒவ்வொரு பகுதியையும் அம்மையின் கருணையே காக்கிறது என்பதை வலியுறுத்துகிறார்.