அபிராமி அந்தாதி பாடல் 11 முதல் 20 வரை Click here
பாடல் 21
மங்கலை செங்கலசம் முலையாள் மலையாள் வருணச்
சங்கலை செங்கைச் சகலகலா மயில்தாவு கங்கை
பொங்கலை தங்கும் புரிசடையோன் புடையாள் உடையாள்
பிங்கலை நீலி செய்யாள் வெளியாள் பசும் பெண் கொடியே
விரிவான விளக்கம்
“மங்கலை செங்கலசம் முலையாள்” –
அபிராமியின் முலைகள் செங்கலசம் (சிறப்பான வட்டம் / குவியல்) போல இருக்கின்றன; அதனால் அவள் மங்களம் நிறைந்தவள் என்று புகழ்கிறார். முலை என்பது தாய்மையின் சின்னம்: பால் கொடுத்து பேணும் பரம தாய். இங்கே “மங்களம்” என்ற சொல், அந்த தாய்மைப் பாதுகாப்பே உலக உயிர்களுக்குப் பாக்கியமானது என்று குறிக்கிறது.
“மலையாள்” –
அவள் பர்வதராஜன் மகளாக (மலைமகள் பார்வதி) தோன்றியவள். இயற்கையின் வலிமையும் நிலைத்தன்மையும் அவளுடையது.
“வருணச் சங்கலை செங்கைச் சகலகலா” –
அவளது கை (செங்கை) வருணன் ஏந்தும் சங்கிலைப் போன்றது; அதே சமயம் அவள் சகல கலைகளின் தலைவி. இசை, நடனம், இலக்கம், வாக்கு, அரசியல் – அனைத்திலும் ஆதாரம் சக்திதான்.
“மயில்தாவு கங்கை பொங்கலை தங்கும் புரிசடையோன் புடையாள் உடையாள்” –
இங்கு கவிஞர் சிவபெருமானின் சிறப்பையும் இணைக்கிறார். மயில் போல ஆடும் பொங்கும் கங்கை, அவரின் சடையில் குடிகொண்டிருக்கிறது. அந்த சிவனைப் பெற்றவள், அர்த்தநாரீஸ்வரி, அபிராமியே. செயல் (சக்தி) இல்லாமல் சிவன் சடலமாக இருப்பான் என்பதைக் சுட்டுகிறது. “உடையாள்” என்ற சொல், சிவனுக்கு உயிரும் சக்தியும் தரும் நிரந்தர துணை அவள் என்று வலியுறுத்துகிறது.
“பிங்கலை நீலி செய்யாள் வெளியாள்” –
அவள் பிங்கலை (சூரியனின் ஒளிநிறம்), நீலி (வானத்தின் நீல நிறம்), செய்யாள் (சிவப்பு/சிந்தூரநிறம்), வெளியாள் (வெள்ளை நிறம்). இந்த நிற நான்கும் – சிவப்பு, வெள்ளை, பசுமை, நீல வண்ணம் – அனைத்தையும் ஏந்திய ஒரே சின்னம் அவள். அதாவது, அவள் உலக வண்ணங்களுக்கும், சக்திகளுக்கும் ஆதாரமாக இருக்கிறாள்.
“பசும் பெண் கொடியே” –
இறுதியில் கவிஞர் அபிராமியை மரம் கொடிக்கு உவமை செய்கிறார் – பசுமையான பெண் கொடி. மரத்துக்கு அழகு தரும் பசும் கொடி போல, உலகுக்கும் உயிருக்கும் அழகு தருபவள் நீயே. மேலும், கொடி எப்போதும் மரத்தோடு பிணைபட்டே இருக்கிறது; அப்படியே அபிராமி – சிவபெருமான். ஆனால் கொடியே மரத்துக்குச் சினேகமும் அலங்காரமும்; அதனால் உலகின் உண்மையான வர்ணனையும் வளமையும் சக்தியினால்தான்.
உண்மை (தத்துவக் கருத்துக்கள்)
அபிராமி தாய் உலகின் எல்லா சக்திகளுக்கும் அடிப்படை.
அவள் தாய்மையால் தான் உலகம் வாழ்கிறது; அதுதான் மங்களம்.
பர்வத மகளாக உருவெடுத்ததால் ஆதார மலைபோன்ற உறுதி அவளிடம்.
எல்லா கலையும், கலைஞானமும் அவளால்தான் வந்து நிறைகிறது.
சிவபெருமானுக்கும் உயிரும் பெருமையும் தரும் ஆதாரம் அவள் வாம பாகம்.
உலகின் அனைத்து வண்ணங்களும், சக்தி பரிமாணங்களும் அவளின் வடிவிலிருந்தே வெளிப்படுகின்றன.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
“மங்கலை செங்கலசம் முலையாள்” – முலையை மங்களச்சின்னமாகச் சொல்லும் உரை, பெண் தெய்வீகத்தின் கலை மற்றும் கவியம்சம்.
“வருணச் சங்கலை செங்கை” – கையைக் சங்கிலோடு ஒப்பிடும் உவமை, அழகும் வலிமையும் இணைந்த உருவகம்.
“மயில்தாவு கங்கை” – மயில் ஆடும் போக்கில் பாயும் கங்கை; வண்ணமிகு உவமை.
“பிங்கலை நீலி செய்யாள் வெளியாள்” – வண்ண நான்கையும் ஒரே உருவத்தில் சேர்க்கும் சித்திரம். இது பூவும் வண்ணமும் பெண்மையும் கலந்த ஓவியம் போல.
“பசும் பெண் கொடியே” – கொடி உவமை புகழ்பெற்ற தமிழ்ச் சின்னம்; பெண்ணியத்தின் மென்மையும், அணைப்பும், வளத்தையும் காட்டுகிறது.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் கூறுவதாவது – அபிராமி சக்தி தான்:
அழகு, சாந்தி, கலை, வலிமை அனைத்தின் அடித்தளம்.
அவள் சக்தி இல்லாமல் சிவனே நிலைக்க முடியாது.
அவள் உலகின் நிறங்களையும் சக்திகளையும் ஒருங்கிணைத்து நிற்கும் பசுமை கொடி.
பக்தனுக்குப் பசுமைவாழ்வு போல் குளிர்ச்சியுடன், கருணையுடன் அருள் தரும் தாய்.
இருபத்தியொராம் செய்யுளின் சாரம்:
“அபிராமியே, உன் திருமுலைகள் மங்களமானவை; நீ மலைமகள்; உன் கரங்கள் வருண சங்கிலியாய், நீ சகலக் கலைகளின் தலைவி. கங்கை சடை கொண்ட சிவனின் வாம பாகத்தில் மலர்ந்திருப்பவள், சூரிய நீல சிவப்பு வெள்ளை நிறங்களின் சங்கமமான சக்தி. பசுமையான பெண் கொடி போல் உலகை அழகுபடுத்தும் கருணைமிகு தாய் நீயே.”
பாடல் 22
கொடியே இளவஞ்சிக் கொம்பே எனக்கு வம்பே பழுத்த
படியே மறையின் பரிமளமே பனிமால் இமயப்
பிடியே பிரமன் முதலாய தேவரைப் பெற்ற அம்மே
அடியேன் இறந்திங்கு இனிப்பிறவாமல் வந்து ஆண்டுகொள்ளே
விரிவான விளக்கம்
“கொடியே இளவஞ்சிக் கொம்பே” –
அபிராமியை கொடி என்றும், இளவஞ்சி கொம்பு என்றும் அழைக்கிறார்.
கொடி – மரத்தோடு பிணைந்து உயர்ந்து வளர்ந்து, மரத்திற்கு அலங்காரமும் பசுமையும் தரும் ஒன்று. ஆதலால், அபிராமி உலகிற்கு அழகு சேர்க்கும் பசுமைக் கொடி.
இளவஞ்சி கொம்பு – புது மொட்டு போன்ற இளமை, சுறுசுறுப்பு, மென்மை. அது போல அபிராமியின் இயல்பே ஒளிமிகு, இளமையாய் என்றும் புதிய வளம் தருகிறது.
“எனக்கு வம்பே பழுத்த படியே” –
அவளை வம்பு மரத்தின் பழுத்த பழம் போல உவமை செய்கிறார். வம்பு பழம் எடுத்துக் கொண்டால் இனிமை நிறைந்த சாறு கிடைக்கும். அதுபோல, அபிராமியின் அருள் சுவை நமக்கு உன்னதமான இன்பமாகும்.
“மறையின் பரிமளமே” –
வேதங்களின் மணமாய் நிற்பவள் அபிராமி. மலரில் மணம் போலவே, வேதங்களின் சாரமும் மணமும் அவளை எட்டித்தான் இயங்குகிறது. அர்த்தம்தான்: வேதங்கள் முழுவதும் உன்னிடம் முடிவடைகின்றன.
“பனிமால் இமயப் பிடியே” –
இமயமலைமகளே! பனியால் சூழ்ந்தபடி விளங்கும் ஹிமவான் மலையின் மகளாய் நீ பூமியில் தோன்றினாய். இயற்கையின் சுத்தமும் உயரமும் உள்ளவராய்.
“பிரமன் முதலாய தேவரைப் பெற்ற அம்மே” –
பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் எனப்படும் மூவரும், மற்ற தேவதைகளும், அனைவருக்கும் ஆதாரமாக இருக்கிற “அம்மா”! அனைத்து தெய்வங்களும் உன்னிடம் பிறந்தவர்கள் போலவே உன் சக்தியில் உயிர் பெற்றவர்கள். சக்தியே அவர்களுக்கு உயிர்ப்பும் ஆற்றலும் தருகிறது என்பதே கருத்து.
“அடியேன் இறந்து இங்கு இனிப்பிறவாமல் வந்து ஆண்டுகொள்ளே”
இங்கே பக்தர் தனது மன வேதனையையும் இறுதி வேண்டுதலையும் மென்மையாகச் சொல்கிறார்.
“என் பிறவிச் சுழற்சி இனி தொடர வேண்டாம்; இந்த வாழ்க்கை இறந்து விடும் போது பிறக்காமல், உடனே நீ வந்து என்னை ஆண்டுகொள். உன் அடியனாக என்னை மாறாத நிலையில் நிலைநாட்டிக் கொள்.”
இது மோட்சத்தை நாடும் பக்தியின் மனப்பான்மை. உயிர்பிறப்புகளின் சுழற்சியை வெறுத்தவர் அபிராமியின் திருவடிகளில் அடைவு கேட்டுக் கொண்டுள்ளார்.
உண்மை (தத்துவக் கருத்து)
அபிராமி அழகு, இளமை, வளம், பசுமை – அனைத்திற்கும் அடையாளம்.
அவளின் அருள் இனிமையாய், பழுத்த பழம் போல ஆனந்தத்தை அளிக்கிறது.
வேதங்களின் சாரம் – அபிராமி; வேதங்களைக் கற்றாலும், மணம் பெறுவது அவளை அடைந்தால்தான்.
அவள் இமயமகள் பார்வதியாக உலகில் தோன்றி, அனைவருக்கும் தாய் ஆனாள்.
பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன், மற்ற தேவதைகளும் சக்தியின் ஆற்றலால் உள்ளன.
பக்தரின் இறுதி வேண்டுதல் — சம்சார சுழற்சி வேண்டாம்; பிறப்பின்றி உன் பாதத்தில் நிலைத்திருக்கப் பெறு அருள்.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
“கொடி / இளவஞ்சி / வம்புப் பழம்” — இயற்கை உவமைகளைக் கொண்டு அருள் வளத்தையும் இனிமையையும் சித்திரிக்கும் மிக நயமான வெளிப்பாடு.
“மறையின் பரிமளம்” — மணம் = வேதத்தின் சாரம்; அதை அன்னைக்கே ஒப்பிடல் அழகு.
“பனிமால் இமயப் பிடி” — ஹிமாலயத்தில் உலாவும் பனிமலைக்குக் குட்டமகளாக, சுத்தமும் புனிதமும் நிரம்பிய ஓர் உருவம்.
“அடியேன் இறந்து இனிப்பிறவாமல்” — பக்தியின் “மரண யாசனை” தெய்வ அருளைப் பெற்று, மோட்சம் வேண்டும் என்ற உணர்ச்சி, மிக உருக்கமாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் நமக்கு நினைவூட்டுவது:
இந்த வாழ்வு எவ்வளவு இனிமையாக இருந்தாலும், தொடரும் பிறப்பு துன்பம்தான்.
பக்தனின் செல்வமென்னவெனில் – தாயின் அருள்.
இனிதாகப் பழுத்த வம்புப் பழம் போல, அந்த அருளின் சுவையை அடைந்தவன் பிறவியை வெறுக்கிறான்.
இறுதி ஆசை: “மரண நேரத்தில் அபிராமியே வந்து என்னை வாங்கிக்கொள், பிறவிச் சுழற்சியில் என்னை வீசாதே.”
செய்யுள் சொல்வதன் சாரம்:
“அபிராமியே, நீ பசுமைக் கொடி, இளமை மொட்டு, பழுத்த வம்பு பழம் அளிக்கும் இனிமை, வேதங்களின் மணம், பனி சூழ்ந்த இமய மலையின் மகள், பிரம்மா-விஷ்ணு-சிவன் முதலாக அனைத்து தேவருக்கும் தாய். உன் அடியனான நான் இனி பிறவிச் சுழலில் சிக்காமல், இறக்கும் போதே நேரடியாக உன் வசியத்தில் போய் சேர்ந்தேன் ஆக வேண்டும். வந்து என்னை ஆண்டுகொள்.”
பாடல் 23
கொள்ளேன் மனத்தில்நின் கோலமல்லாதன்பர் கூட்டந்தன்னை
விள்ளேன் பரசமயம் விரும்பேன் வியன்மூவலகுக்கு
உள்ளே அனைத்தினுக்கும் புறம்பே உள்ளதே விளைந்த
கள்ளே களிக்கும் களியே அளிய என் கண்மணியே
விரிவான விளக்கம்
“கொள்ளேன் மனத்தில் நின் கோலமல்லாத அன்பர் கூட்டந்தன்னை” –
அபிராமி தாயே, உன்னுடைய திருக்கோலத்தைக் காட்டாத, உன்னைப் புகழாத, உன்னுடைய பக்திகள் இல்லாத கூட்டத்தில் நான் மனம் வைக்க மாட்டேன். அதாவது, உன் அருளைப் பாடாத, உன்னுடைய மகிமையை உணராத குழுவில் சேர்ந்து கலந்திருந்து நான் வாழ விரும்பவில்லை. எனது மனது தங்குமிடம் உன் கோலமே.
“விள்ளேன் பரசமயம் விரும்பேன் வியன் மூவுலகுக்கு” –
மற்ற சமயங்களை (பரசமயம் = உன்னுடைய திருவருளை மறுக்கும் மற்ற மதங்கள்) நான் விரும்புவதில்லை. உலகம் முழுவதும் (மூவுலகிற்குமேல்) கிடைக்கும் பதவிகளையும் பெருமைகளையும் விரும்புவதில்லை. என் குறிக்கோள் வேறு ஒன்றிலுமில்லை; உன்னுடைய பாதமே என் இலக்கு.
இது பக்தியின் எக்சக்ளூசிவ் சரணாகதி உணர்வு.
“உள்ளே அனைத்தினுக்கும் புறம்பே உள்ளதே விளைந்த” –
அவள் யார் என்ற வர்ணனை இங்கே வருகிறது: உலகின் அனைத்து உட்பொருள்களிலும் இருக்கிறாள்; அதே சமயம், எல்லாவற்றுக்கும் அப்பாற்பட்டவளும். இமனென்டானும் (அனைத்திலும் ஊடுருவியும் இருக்கிறாள்), டிரான்ஸ்செண்டண்டானும் (அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டும் இருக்கிறாள்). அதுவே பராசக்தியின் பெருமை.
“கள்ளே களிக்கும் களியே, அளிய என் கண்மணியே” –
அபிராமியே! நீ கள்ளைப் போல போதையளிப்பவள், ஆனந்தக் களிப்பை அளிப்பவள். உன் அருள் பெற்ற பக்தர், கள்ளை அருந்தியவர் போல் தன்னையே மறந்து உனக்குள் பூரிப்படைகிறார்.
“அளியே” – கருணையாளி.
“என் கண்மணியே” – மிகவும் நெருக்கமான, உயிர்க்கு உயிரான, அன்பின் மையமான சக்தி.
உண்மை (தத்துவக் கருத்து)
உண்மையான பக்தனுக்கு, தெய்வக் கூட்டத்தைக் கடந்த வேறு கூட்டம் இல்லை.
வேறு சமய/மத வழிமுறைகள், உச்சப் பதவிகளும் நன்மைகளும் – அனைத்தையும் அவன் ஏற்கவும் நாடவும் விரும்புவதில்லை.
பரமசக்தி உள்ளும் இருக்கிறாள், புறத்தும் இருக்கிறாள். அதாவது, அமைதி தத்துவத்தை கடந்தும், உலகத்துக்குள் பரவியும் நிற்கிறாள்.
அவளிடமிருந்து வரும் ஆனந்தம் கள்ளின் போதையைக் காட்டிலும் மேலானது; அது பரமானந்தம்.
தெய்வத்தை காணும் உண்மையான பக்தனுக்கு, அந்த சந்தோஷமே நிறைவானது; வேறு எதுவும் தேவையில்லை.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
“கொள்ளேன்… அன்பர் கூட்டம்” – பக்தியை வெளிப்படுத்தும் உறுதியான மறுப்பு. கவிஞரின் பக்தி உறுதிமொழி.
“விள்ளேன் பரசமயம் விரும்பேன் வியன் மூவுலகுக்கு” – பரசமயத்தை நிராகரிக்கும் வலிமையான பத்துத் துணிச்சல்.
“உள்ளே அனைத்தினுக்கும் புறம்பே உள்ளதே” – உள்நின்றும் புறந்தோன்றியும் விளையும் அவர் மகிமை; பெரிய தத்துவப்பாங்கு.
“கள்ளே களிக்கும் களியே” – இலக்கியப் புன்னகை. கள்ளின் போதையோடு ஒப்பிடும் போது, பக்தி ஆனந்தம் மிகவும் மேன்மையானது.
“என் கண்மணியே” – பக்தனுக்கும் தெய்வத்திற்குமிடையிலான அன்பு தொடர்பின் மிக அழகான சொல். தத்துவம் → தனிப்பட்ட பாசம் எனும் மாற்றம்.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் நமக்கு சொல்லும் பாடம்:
பக்தனுக்குப் பூரணமான இலக்கு தெய்வமே.
உண்மையான சரணாகதி நிலை வந்துவிட்டால், அவர் உலகச் சுகத்தையும், பிற சமயங்களையும், பதவிச் சிறப்புகளையும் விரும்பமாட்டார்.
உலக வாழ்க்கை அனைத்திலும் பரவி நிற்பவளை உள்ளத்தில் உணர்ந்தால், அதுவே விடுதலையும் ஆனந்தமும்.
அபிராமியின் அருள், கள்ளுப் போன்ற போதையும், தெய்வ அன்பின் மயக்கும் களியும் அளிக்கிறது.
இருபத்துமூன்றாம் செய்யுள் சாரம்:
“அபிராமியே, உன்னை வெளிப்படுத்தாத கூட்டத்தில் நான் சேர மாட்டேன்; வேறு சமயத்தை நாட மாட்டேன்; மூவுலகின் பெருஞ்சிறப்பையும் விரும்ப மாட்டேன். ஏனெனில் நீ அனைத்திலும் உள்ளாய், அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவளும். என் உள்ளத்தை போதைப் படுத்தும் இனிய கள்ளாய் நீயே, கருணை நிறைந்த என் கண்மணியே.”
பாடல் 24
மணியே மணியின் ஒளியே ஒளிரும் மணிபுனைந்த
அணியே அணியும் அணிக்கழகே அணுகாதவர்க்குப்
பிணியே பிணிக்கு மருந்தே அமரர் பெருவிருந்தே
பணியேன் ஒருவரை நின்பத்மபாதம் பணிந்தபின்னே
விரிவான விளக்கம்
“மணியே” –
அபிராமி ஒரு முத்துப் போல அரியவள், விலைமதிப்பற்றவள். உண்மையான செல்வம் அவளே.
“மணியின் ஒளியே” –
முத்தினின்றும் வெளிப்படும் ஒளியே அவள். இருந்தாலும் முத்து ஒரு பொருள்; அதிலிருந்து வரும் சுடர் அவளை வெளிப்படுத்தும் உவமை. அபிராமிதான் முத்தின் ஒளிக்கும் ஆதாரம்.
“ஒளிரும் மணிபுனைந்த அணியே” –
நகை, ஆபரணங்கள் அனைத்தும் பொருந்தும் அழகு அபிராமியின் இயல்பே. ஆபரணங்கள் அழகிய பெண்களுக்கு அலங்காரம்; ஆனால், அபிராமிக்கு தான் ஆபரணங்கள் அழகை அடைகின்றன.
“அணியும் அணிக்கழகே” –
ஆபரணங்கள் தம்முடைய அழகை அடைவதற்கே அவள் காரணம். ஆபரணம் போடப்பட்டதால்தான் அவள் அழகு என்றல்ல; அவளின் அழகால் தான் ஆபரணத்திற்கு மிளிர்ச்சி கிடைக்கிறது.
“அணுகாதவர்க்குப் பிணியே” –
அவளிடம் அணுகாதவர்களுக்கு அவள் “பிணி” போலவே இருக்கிறாள். அதாவது, அவளை மறுக்கும் மனம், தன்னைத் துன்பப்படுத்திக் கொள்கிறது. அபிராமியுடன் இணைவது சுகம்; விலகுவது பிணி.
“பிணிக்கு மருந்தே” –
ஆனால், அவளை அணுகுவோர் அனைத்திற்குமான மருந்து அவளே. உடல் பிணிகளுக்கும் மன பிணிகளுக்கும், பிறவி பிணிக்கும் அவளே ஒரே மருந்து!
“அமரர் பெரு விருந்தே” –
தேவர்களுக்கு பெரும் விருந்து போல, அவள் அருள்தான் பக்தர்களுக்கு. விருந்தோம்பல் போல் அவள் அருள்பெருக்கு பக்தர்களை நிறைவாக்குகிறது.
“பணியேன் ஒருவரை நின் பத்மபாதம் பணிந்த பின்னே” –
கவிஞர் இறுதியில் தன் நிலையை உறுதிப்படுத்துகிறார்: “உன் தாமரைப்போல மலர்ந்த பாதங்களைப் பணிந்த பின்பு, வேறு யாரையும் நான் வணங்க மாட்டேன்.”
இதுவே சிவபெருமானுக்கும் சக்திக்கும் இடையேயான உண்மையை வலியுறுத்துகிறது: சக்தியின் பாதத்தில் சரணாகதி அடைந்தாலே, வேறு வழிபாடு தேவையில்லை.
உண்மை (தத்துவக் கருத்து)
அபிராமி – முத்துபோன்ற விலைமதிப்பற்ற செல்வம்; அவளே ஒளி.
அவளை மறுக்கும் மனம் நோய்; அவளை அணுகும் மனம் பூரண நலம்.
அவள் தெய்வங்களுக்கு விருந்தோம்பலாய் அருள்தருகிறாள்; பக்தர்களுக்கு நித்திய ஆனந்தம் தருகிறாள்.
அவளது தாமரைப்பாதம் அடைந்த பிறகு, பக்தனுக்கு வேறு யாரையும் தொழ வேண்டும் என்ற தேவையே இல்லை. இதுவே சரணாகதி.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
“மணியே / மணியின் ஒளியே” — விலைமதும் ஒளியும் சேர்ந்த உவமை; அபிராமிக்கு உரிய அழகிய சித்திரம்.
“அணியும் அணிக்கழகே” — ஆபரணங்கள் அழகு பெறும் காரணம் அவள் என்ற இலக்கிய எளிமை.
“பிணி / மருந்து” — எதிர்மறை ↔ நேர்மறை உவமைகள்; தாயை விலக்குபவருக்கும், அணுகுபவருக்கும் வித்தியாசத்தை அழகாக சித்தரிக்கிறது.
“அமரர் பெருவிருந்து” — பக்தரின் பசியைக் களைவதுபோல, தாயின் கருணை தேவலோகத்துக்குச் சுகத்தை அளிக்கும் உவமை.
கடைசிச் சொற்றொடரில், “பணியேன் ஒருவரை” என்று வந்தபோது, கவிதையில் உள்ள பாசம் “உறுதி மொழி”யாக மாறுகிறது.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் சொல்லும் பாடம்:ன
அபிராமி தாயின் பாதமே தேடவேண்டிய ஒன்று. பிறவிச் சுழற்சியில் பிணியுண்டு; அதற்கு அவள் பாதம் ஒரே மருந்து.ன
அவளை வணங்காமல் வாழ்பவர் துன்பமே அடைகிறவர்.
அவளை வணங்குபவர், தேவருக்குக் கிடைக்கும் விருந்தோம்பலை விடப் பெரும் அனுபவத்தை அடைகிறவர்.
பக்தனின் இறுதி தீர்மானம் – உன் பாதம் ஒருமுறை அடைந்துவிட்டால், வேறெவரையும் வணங்க நான் தேவையில்லை.
இருபத்திநான்காம் செய்யுள் சொல்வதின் சாரம்:
“அபிராமியே, நீ முத்தும் அந்த முத்தின் ஒளியும்; ஆபரணங்களுக்கே அழகு தரும் அலங்காரம். உன்னிடம் சேராதவர்க்கு வாழ்க்கை பிணி; ஆனாலும் உன்னுடைய அருள் பிணிகளுக்கெல்லாம் மருந்து. தேவதைகளுக்குப் பெரும் விருந்து நீயே. உன் தாமரைப் பாதம் ஒருமுறை பணிந்தபின், வேறொருவரையும் வணங்க மாட்டேன்.”
பாடல் 25
பின்னே திரிந்துன் அடியாரைப்பேணிப் பிறப்பறுக்க
முன்னே தவங்கள் முயன்று கொண்டேன் முதல் மூவருக்கும்
அன்னே உலகுக்கு அபிராமி என்னும் அருமருந்தே
என்னே இனியுன்னை யான்மறவாமல் நின்று ஏத்துவனே
விரிவான விளக்கம்
“பின்னே திரிந்துன் அடியாரைப் பேணிப் பிறப்பறுக்க”
→ அபிராமியே! உன் அடியார்களை எல்லா பிறப்பிலும் நான் தொடர்ந்து பின்தொடர்ந்து அவர்களோடு தங்கி, உன் சேவையில் நிற்க விரும்புகிறேன். அந்த அடியார் கூட்டத்தில் வாழ்ந்தால் மட்டுமே பிறவிச் சுழி அறுக்கப்படும்.
“முன்னே தவங்கள் முயன்று கொண்டேன் முதல் மூவருக்கும்”
→ பழைய பிறவிகளில் நான் பல தவங்களும் செய்தேன், அந்த தவங்களின் பலனாகவே, இப்பிறவியில் உன்னைச் சேர்ந்திருக்கிறேன். பிரம்மனும், விஷ்ணுவும், சிவனும் செய்த தவங்கள் கூட உன்னையே அடைவதற்குத்தான் — அப்படியிருக்கையில், நான் செய்த தவங்களுக்கு உன்னுடைய அருள் தான் விளைவு.
“அன்னே உலகுக்கு அபிராமி என்னும் அருமருந்தே”
→ அம்மா! உலகிற்கெல்லாம் நீயே அருமருந்து. பிறவிச் சுழற்சியையும், அறிவின் நோய்களையும், துன்பங்களையும் போக்கும் அற்புத மருந்து உன்னுடைய அருள்தான். வேதங்களில் சொல்லப்படும் பரம மருந்து நீயே.
“என்னே இனி உன்னை யான் மறவாமல் நின்று ஏத்துவனே”
→ ஓ தாயே! என்னோ, எவ்வளவு பாக்கியம் எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது! இனிமேல் உன்னை மறக்காமல் நின்று ஆடிப் பாடிப் புகழக் கிடைத்திருக்கிறது. இது எளிதில் கிடைக்காத பாக்கியம். என் வாழ்க்கையின் பூரண இலக்கே, உன்னை என்றும் நினைத்து பாடுவதே.
உண்மை (தத்துவக் கருத்து)
பிறவிச் சுழலை முறிக்க வேண்டுமானால், அபிராமியின் அடியார்களுடன் சேர்ந்து ஓங்குவது முக்கியம் – “சத்சங்கம்” எனப்படும் நித்திய உண்மை.
பெரிய தவங்கள் அனைத்துக்கும் அரிய பலன் – அபிராமி அருள்.
அபிராமி உலகின் அருமருந்து: அவள் அருளால் வேதனை நீங்கி சாந்தியும் முத்தியும் கிடைக்கும்.
பிறப்பின் இலக்கு – அவளை மறவாமல், ஏத்திப் புகழ்ந்து வாழ்வதே.
நயம் (இலக்கிய அழகியல்)
“பின்னே திரிந்துன் அடியார்” – பக்தர்கள் பின் தொடரும் வாழ்க்கை: மனதில் பிம்பம் எழுகிறது.
“பிறப்பறுக்க” – ஒரே சொல்லில், வாழ்க்கையின் இறுதி குறிக்கோள்: பிறவி சுழற்சியின் முறிவு.
“அன்னே உலகுக்கு அபிராமி… அருமருந்தே” – மருந்து உவமை மிக அழகு. உயிர் நோய், பிறவி நோய், அறிவு மயக்கம் – அனைத்திற்கும் சக்திதான் மருந்து.
“என்னே இனிய உன்னை மறவாமல் ஏத்துவனே” – கவிதை பூரிப்பு. உணர்வு துளிர்க்கும் உருக்கமான குரல்.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் சொல்லும் ஆன்மிக அனுபவம்:
பக்தனுக்கு மிகப் பெரிய பலன், தெய்வத்தின் சேவகர் கூட்டத்தில் இணைவதே. தவத்தின் உண்மை பலன் – அருளை அடைதல். உலகின் துன்ப நோய்களுக்கான மருந்து – தெய்வீக அன்னையின் அருள். பக்தியின் நிறைவு – “மறவாமை”. தெய்வநினைவு இடையறாது நடந்தால் அதுவே மோட்சம்.
25வது செய்யுள் சொல்வதின் சாரம்:
“அபிராமியே, உன் அடியார்களின் கூட்டத்தில் தொடர்ந்து இருந்து, பிறவிச் சுழற்சியை அறுத்து விடவேண்டும் என்பதே என் ஆசை. நான் செய்த தவங்களின் விளைவு உன்னை அடைந்ததே. உலகிற்கெல்லாம் நீயே உண்மை மருந்து. இனி நான் உன்னை மறக்காமல், என்றுமே உன்னை மட்டுமே புகழ்ந்து வாழ்வேன் என்பதே என் பாக்கியம்.
பாடல் 26
சொல்வாக்கும் செல்வாக்கும் பெருக
ஏத்தும் அடியவர் ஈரேழுலகினையும் படைத்தும்
காத்தும் அழித்தும் திரிபவராம் கமழ் பூங்கடம்பு
சாத்தும் குழல் அணங்கே மணம் நாறும் நின் தாளிணைக்கென்
நாத்தங்கு புன்மொழி ஏறியவாறு நகையுடைத்தே
விரிவான விளக்கம்
“ஏத்தும் அடியவர் ஈரேழுலகினையும் படைத்தும், காத்தும், அழித்தும் திரிபவராம்”
→ அபிராமியின் அடியார்களைப் புகழ்ந்து பாடுபவள் உண்மையில் யார்? ஈரேழு (பதினான்கு) உலகங்களையும் படைத்து, காத்து, அழித்து, மறுபடியும் நடத்துபவள் அபிராமிதான்.
வேதம் கூறுவது போல படைப்பு (உற்பத்தி), காப்பு (ஸ்திதி), அழிவு (லயம்) – இம்மூன்றும் அவளின் சக்தியால் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன.
“கமழ் பூங்கடம்பு சாத்தும் குழல் அணங்கே”
→ கமழும் நறுமணம் தரும் பூங்கடம்பு மலர்களைச் சூடிக் கொண்டிருக்கும் கூந்தல் கொண்ட அணங்கே!
இங்கு அவளது செண்பகப் பூங்கூந்தல், காந்தம் வீசும் இயற்கை அழகு கவிதையாகப் படம் பிடிக்கப்பட்டுள்ளது.
“மணம் நாறும் நின் தாளிணை”
→ உன் இரு திருவடிகள் எப்போதும் மணம் வீசும் தாமரைகள் போன்றவை. அந்தப் பாதத்தின் சுகந்தம், தெய்வ அருளின் இனிய பரவலாகக் கருதப்படுகிறது. பக்தர்கள் மனதில் நறுமணமாய் நிகழ்பவை அவளது பாதங்கள்.
“என் நாத்தங்கு புன்மொழி ஏறியவாறு நகையுடைத்தே”
→ என் வார்த்தைகள் எவ்வளவு பின்மையாக, மிகவும் இயலாமையாக வந்தாலும், அவை எதற்கோ ஏதோ உன் பாதத்தின் புகழையே ஏறிப் புகழ்கின்றன. எனது வாய் வேறு சொல்லாமல் உன்தான் புகழ்ந்து பேசுகிறது.
இதில் பாடகர் சொல்வது — என் பாடல் என் திறமையால் அல்ல, உன் அருளால் தான் என் நாவிலிருந்து பாய்கிறது. தனக்கு வந்த பெருமையையெல்லாம் தாய் அருளுக்கே ஒப்படைக்கிறார்.
உண்மை (தத்துவக் கருத்து)
அபிராமி சக்தியினாலே எல்லாப் பிரபஞ்சச் சுழற்சிகளும் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. அவள் அடியவரைப் போற்றுபவளே பிரபஞ்சக் கட்டுப்பாட்டையும் நிகழ்த்துகிறாள். அவளது இயற்கைச் சாயலான மலர்கள், மணம், கூந்தல் – இவைகள் கருணை மற்றும் அழகின் சக்தியைச் சின்னமாக்குகின்றன. பக்தன் உரைக்கிற வார்த்தைகள் கூட அவளது அருளால்தான் தெய்வம்புகழ்வுக்குப் போகின்றன. தன்வரம்பை ஏற்றுக்கொண்டு, அவளை மூலம் என அடையாளம் செய்கிறார்.
நயம் (இலக்கிய அழகு)
“ஈரேழுலகினையும் படைத்தும் காத்தும் அழித்தும்” – படைப்பு, ஸ்திதி, லயத்தை ஒரே வரியில் வலிமையாகக் கூறுகிறது. “கமழ் பூங்கடம்பு சாத்தும் குழல்” – கூந்தல், மலர், மணம் – காட்சி, வாசனை ஆகியவை ஒன்றிணைந்த இலக்கிய அழகு. “மணம் நாறும் தாளிணை” – சேவடி தாமரையைப் போன்றது, மணம் பொங்கும் என்று மென்மையும் புனிதத்தையும் கொண்ட உவமை. “புன்மொழி ஏறியவாறு நகையுடைத்தே” – புன்மையை (அழுக்கை/மிக இயலாமை) சொல்வதிலும் கூட புகழ் உனக்கே சென்று சேர்கிறது எனும் சாந்த நயம்.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
உண்மையில் உலகை நடத்தும் சக்தி – தாயின் அருள்.
பக்தியின் களம் – மலர், மணம், சேவடி; அவையனைத்தும் அன்புள்ள பக்தனின் மனம் கவரும் குறியீடுகள். நம் வாயால் வரும் சொற்கள் எதுவாக இருந்தாலும், பக்தி மனதோடு சொன்னால், அனைத்தும் தெய்வப்பாதம் புகழ்வாகவே மாறுகின்றன. இது பக்தி வழியின் அடையாளம்: “நான் பாடுகிறேன்” என்று சொல்லாமல், “என் வாயால் அவள்தான் பாட வைத்தாள்” என்று உணர்வதே உச்ச பக்தி.
26வது செய்யுள் சொல்வதன் சாரம்:
“ஏழுலகையும் படைத்து, காத்து, அழிக்கும் சக்தியே, நறுமணம் வீசும் மலர்களால் கூந்தலை அலங்கரித்தவளே, மணம் பொங்கும் தாமரைப் பாதமுடையாளே! என் நாவால் எத்தனை அர்த்தமற்ற வார்த்தைகள் வந்தாலும் அவை அனைத்தும் உன் பாதத்தைப் புகழ்கின்றன. இது என் திறமை காரணமாக அல்ல, உன் அருள் காரணமாக.”
27.மனநோய் அகல
உடைத்தனை வஞ்சப்பிறவியை உள்ளம் உருகும் அன்பு
படைத்தனை பத்ம பதயுகம் சூடும் பணி எனக்கே
அடைத்தனை நெஞ்சத்தழுக்கையெல்லாம் நின் அருட்புனலால்
துடைத்தனை சுந்தரி நின்னருள் ஏதென்று சொல்லுவதே
விரிவான விளக்கம்
“மனநோய் அகல உடைத்தனை”
→ என் மனத்தில் இருந்த அனைத்து நோய்களையும் – காமம், கோபம், பேராசை, பொறாமை, மயக்கம் போன்ற அவித்யை நோய்களையும் நீ அகற்றிவிட்டாய், அம்மா. உன் அருளே மனக் கவலைக்கும் நோய்களுக்கும் மருந்து.
“வஞ்சப் பிறவியை உள்ளம் உருகும் அன்பு படைத்தனை”
→ பொய்த்துப் போகும் இந்த பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து விடுபட, என் உள்ளத்துள் உருகும் உண்மையான அன்பை நீயே உருவாக்கினாய். நான் உன்னை நேசிப்பதே கூட என் திறமையால் அல்ல; உன் அருளால் என் உள்ளத்தில் அன்பு பிறந்தது.
“பத்ம பத யுகம் சூடும் பணி எனக்கே அடைத்தனை”
→ உன் தாமரைப்போல விளங்கும் இரு திருவடிகளைப் போற்றும் புண்ணியத்தை எனக்கு வழங்கினாய். அது ஒரு பெரிய பாக்கியம். பக்தன் உன் பாதத்தைச் செய்தி சொல்லும் வாய்ப்பு பெறுவது, உன் கரிசனைக்கே சாத்தியம்.
“நெஞ்சத் தழுக்கையெல்லாம் நின் அருட்புனலால் துடைத்தனை”
→ என் நெஞ்சத்தில் இருந்த பாவ அழுக்குகள் அனைத்தையும் நீ நின் அருள் புனலால் கழுவினாய். பசுமையான சுத்தமான நீராகிய உன் அருள், மன அழுக்கைச் சுத்திகரித்துத் தூய்மையான உள்ளத்தைக் கொடுத்தது.
“சுந்தரி! நின் அருள் ஏது என்று சொல்லுவதே?”
→ சுந்தரி அபிராமியே! உன் அருள் எவ்வளவு பெரியது என்பதை நான் எப்படிச் சொல்ல இயலும்? எண்ணிக்கையும் அளவுமில்லை. சொல்வதற்கு வார்த்தைகளே போதாது.
உண்மை (தத்துவக் கருத்து)
மனநோய் (அவித்யை, காமம், கோபம், ஆசை) அனைத்தையும் நிவர்த்தி செய்யும் சக்தி – அபிராமியம்மையின் அருள். பக்தனுக்குள் உண்டாகும் “உருகும் அன்பு” கூட தன் முயற்சியால் அல்ல; தாயின் அருளால் உருவாக்கப்பட்டதே. தெய்வப் பாதத்தைப் போற்றும் பாக்கியம் – அருள் வழங்கும் சிறந்த பதவி. உன் அருள் புனல் அனைத்து மன அழுக்குகளையும் கழுவி தூய்மையாக்குகிறது. ஆகவே, அவளது அருளை வார்த்தைகளால் வர்ணிக்க இயலாது; அது அளவற்றது.
நயம் (இலக்கிய அழகு)
“மனநோய் அகல” – மனக்கவலை, பாவப்பற்றுகளை மருத்துவ உவமையால் மிக அழகாகக் கூறும் பாங்கு. “வஞ்சப் பிறவி” – பிறவியையே வஞ்சகம் எனக் குறிக்கும் கவித்திறன். காரணம், எவ்வளவோ இனிமையைத் தருகிறதோ போலத் தோன்றினாலும், இறுதியில் துன்பத்தில் ஆழ்த்துகிறது. “பத்ம பத யுகம்” – தாமரைப்பாதம்; உயிரின் சாந்தியும் அழகும் நிறைந்த இலக்கிய உவமை. “அருட் புனல்” – அருள் → புனல். சுத்திகரிக்கும் நீர்; ஆன்மிக மணம் கொண்ட நயம். “சுந்தரி நின் அருள் ஏது என்று சொல்லுவதே?” – வியப்பு கேள்வி; உருக்கமான பக்திப் பாசம்.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுளில் கற்றுக்கொள்வது :மன நோய்களையும், பிறவி அடிமைத்தனத்தையும் நீக்கும் ஒரே மருந்து – தெய்வக் கருணை. பக்தியிலும், அன்பிலும் நம்முடைய சொந்த “திறமை”யில்லை; அது எல்லாம் தெய்வ அருள் வடித்துக் கொடுத்த விதை தெய்வ பாதத்தில் சரணாகதி அடைவதே வாழ்க்கையின் சிறந்த பணி. மன அழுக்கை கழுவி மணம் வீச வைப்பதே அருள்.இதுவே அபிராமி அந்தாதி – 27வது செய்யுளின் உண்மை + நயம் இணைந்த விரிவான விளக்கம். அந்த அருள், அளவுகடந்த அற்புதமாய், வார்த்தைக்கு எட்டாத ஒன்று.
27வது செய்யுள் சொல்வதன் சாரம்:
“அபிராமியே, என் மனநோய்களை நீ அகற்றினாய்; பிறவி சுழற்சியில் இருந்து விடுபட உன் அருளால் என் உள்ளத்தில் அன்பைப் பிறப்பித்தாய். உன் தாமரைப் பாதத்தை வணங்கும் பணி எனக்குத் தந்தாய். என் இதயத்தில் இருந்த அழுக்கையெல்லாம் உன் அருள் புனலால் கழுவிவிட்டாய். சுந்தரி! உன் அருளின் பெருமையை வார்த்தைகள் எப்படிச் சொல்ல இயலும்?”
பாடல் 28
இம்மை மறுமை இன்பங்கள் அடைய
சொல்லும் பொருளும் என நடமாடும துணைவருடன்
புல்லும் பரிமளப் பூங்கொடியே நின் புதுமலர்த்தாள்
அல்லும் பகலும் தொழும் அவர்க்கே அழியா அரசும்
செல்லும் தவநெறியும் சிவலோகமும் சித்திக்குமே.
விரிவான விளக்கம்
“இம்மை மறுமை இன்பங்கள் அடைய”
→ அபிராமியின் அருள் புகுந்தால், இவ்வுலகிலும் (இம்மை) அடுத்துலகிலும் (மறுமை) உண்மை இன்பம் கிடைக்கும். அது சற்று நேரம் நீளும் சுகமல்ல; பூரணமான மனநிறைவைத் தரும் இன்பம்.
“சொல்லும் பொருளும் என நடமாடும் துணைவருடன்”
→ அவர்களுக்கு நல்ல பொருளும் (செல்வம்), சொல்லும் (கீர்த்தி, புகழ்) அனைத்தும் கிடைக்கும். மேலும், வாழ்வில் நல்ல துணைவர் (மனைவி, நண்பர், உறவினர்) இருப்பார். வாழ்க்கையின் ஆதரவு அருள் வழியே தரப்படுகின்றது.
“புல்லும் பரிமளப் பூங்கொடியே”
→ ஓ அபிராமியே! பசுமையுடன் பரிமளங்கள் வீசும் பூங்கொடி போல நீ உலகிற்கு மணமும் அழகும் தருகிறாய். இதுவே அம்மையின் பசுமையான வளர்ச்சியும் கருணையுமான உருவகம்.
“நின் புதுமலர்த்தாள் அல்லும் பகலும் தொழும் அவர்”
→ உன் புதுமலரைப் போல் இருக்கும் திருவடிகளைப் அல்லும் பகலும் (பகலும் இரவும் இடைவிடாமல்) பணிவோடு தொழுவோர்…
“அழியா அரசும்”
→ அவர்களுக்கு அழியாத ஆட்சியாடும் நிலை (அழியாத கீர்த்தியும் பாக்கியமும்) கிடைக்கும். உலக வாழ்வில் நிலைத்த பெருமை தரப்படும்.
“செல்லும் தவ நெறியும்”
→ அவர்களின் வாழ்க்கை தானாகவே தவ நெறியில் நிலைத்து ஓடும். சிரமமின்றியே நற்குண நெறி அவர்களுக்குள் தங்கி வாழும்.
“சிவலோகமும் சித்திக்குமே”
→ மிக உயர்ந்த பலனாக, இறுதியில் அவர்கள் சிவலோகப் பாக்கியம் அடைவார்கள். அதுவே பிறவிச் சுழலுக்கு முற்றுப்புள்ளி – மோட்சம்.
உண்மை (தத்துவச் சுருக்கம்)
அபிராமியின் பாதத்தை இடைவிடாமல் வணங்கும் பக்தர்களுக்கு இந்த உலகிலும் தேவையான செல்வம், புகழ், வாழ்வாதாரம் எல்லாமே தடைஇல்லாமல் கிடைக்கும்.
நல்ல துணையும் நல்ல சூழலும் அவர்களுடைய வாழ்க்கைக்கு தெய்வ பரிசாக கிட்டும்.
அந்த வாழ்வு தன்னிச்சையாக தவநெறியில் நடக்கும்; அதற்கு தனி முயற்சி அவசியமில்லை.
மறுமைப் பலன் அழிவில்லாத பெருமை, சிவலோகம், பரமானந்தம்.
ஒரே நிபந்தனை: தெய்வீகப் பாத நினைவு பகலும் இரவும் இல்லாமல் இடைவிடாமல் நடக்க வேண்டும்.
நயம் (இலக்கிய அழகு)
“இம்மை மறுமை இன்பம்” — நம் வாழ்க்கையின் இரு பரிமாணங்களையும் சுருக்கமாகச் சொல்வது.
“சொல்லும் பொருளும்” — கீர்த்தியும் பொருளாதார வளமும் இணைவதை அழகாகப் பாடல்.
“பூங்கொடி” — பசுமையும் மணமும் கொண்ட அன்புப் பெண் உவமை; உலகின் அலங்காரமாகக் கவிஞர் அபிராமியை நிறுத்துகிறார்.
“புதுமலர் தாள்” — மலர் போல எப்போதும் புதிதாக இருக்கும் அவள் பாதம்.
“அல்லும் பகலும் தொழும்” — பக்தி இடைவிடாமை.
“அழியா அரசு” — மாறாத நிலையையும் நிரந்தர கீர்த்தியையும் குறிக்கும் கவித்திறன்.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் நமக்குச் சொல்லும் போதனை:
அபிராமி பாதத்தைப் பணிவோடு தினமும் சிந்திப்பவர்கள், தங்களுக்கு தேவையான உலகப்பொருள், ஆன்மிகச் செல்வம் தானாக வந்து சேரும். உலக வாழ்க்கை ஒன்றும் தவறாக போகாது; உண்டியல், புகழ், துணை, வளம் அனைத்தும் சீராக கிட்டும்.
அதிலும் மேலான பலன் – சுயமாக யோகம், தவ நெறி அவர்களுக்குள் வந்துவிடும்.
இறுதியிலோ, சிவலோகத்தில் நிலைத்து வாழும் மோட்ச பாக்கியம் உறுதி.
28வது செய்யுளின் சாரம்:
“அபிராமியே, பசுமை மிகுந்த பூங்கொடி போல் உலகை மணம்வீசச் செய்கிற அம்மா! உன் புதுமலர் பாதங்களை பகலும் இரவும் வணங்குபவர்களுக்கு, இம்மையிலும் மறுமையிலும் எல்லா இன்பங்களும், செல்வமும் புகழும் துணையும் கிட்டும். அவர்களின் வாழ்க்கை தவநெறியில் நிலைத்து ஓடும். இறுதியில் அழியாத சிறப்பும் சிவலோக பாக்கியமும் அவர்களுக்கு உறுதி.”
பாடல் 29
எல்லா சித்திகளும் அடைய
சித்தியும் சித்தி தரும் தெய்வமாகித் திகழும் பரா
சக்தியும் சத்தி தழைக்கும் சிவமும் தவம் முயல்வார்
முத்தியும் முத்திக்கு வித்தும் வித்தாகி முளைத்தெழுந்த
புத்தியும் புத்தியின் உள்ளே புரக்கும் புரத்தையன்றே
விரிவான விளக்கம்
“எல்லா சித்திகளும் அடைய சித்தியும் சித்தி தரும் தெய்வமாகித் திகழும் பரா”
→ அபிராமியே! நீ எல்லாச் சித்திகளையும் அடையத் துணைபுரிகிற “சித்தி வடிவமே”.
அதாவது, யோகிகள் விரும்பும் அத்தனை அசாதாரண சித்திகளும் (அணிமா, லகிமா, கறிமா போன்ற அஷ்டசித்திகள்) அனைத்தையும் யாரும் தர இயலாது; தருவது நீ மட்டுமே. நீயே சித்தி தரும் தெய்வம்.
“சக்தியும் சத்தி தழைக்கும் சிவமும் தவம் முயல்வார்”
→ நீயே சக்தி (சக்தித் தாயார்). உன்னால்தான் சக்தி வளர்ச்சி பெறுகிறது.
உன்னால்தான் சிவம் (சிவபெருமான்) விளங்குகிறது. சைவ சித்தாந்தக் கருத்தை இங்கு பட்டர் நுட்பமாக கூறுகிறார்:
“சக்தி இல்லாமல் சிவன் சடலமே”.
அதனால்தான் பக்தர்கள் “சிவ சக்திகள் இணைந்தே பரம்பொருள்” என்கிறார்கள்.
“முத்தியும் முத்திக்கு வித்தும் வித்தாகி முளைத்தெழுந்த”
→ அபிராமியே, நீயே முத்தி (விடுதலை); நீயே அதற்கு காரணமான வித்தும்.
ஒரு விதை போல் நீ உலகில் பரவி, அதன் மூலம் உயிர்கள் வாழ்ந்து, இறுதியில் விடுதலை பெற்றுத் திரும்பிச் சேர வழி தருகின்றாய்.
அதாவது: விதையும், மரமாகி பலிப்பதும், இறுதியில் முத்தி வழங்குவதும் — அனைத்திற்கும் மூலமாம் தெய்வம் நீயே.
“புத்தியும் புத்தியின் உள்ளே புரக்கும் புரத்தையன்றே”
→ நீயே “ஞானம்” (புத்தி).
மேலும், அந்த ஞானத்தின் உள்ளே பிரபஞ்சத்தைப் புரக்கின்றாய்.
எந்த உயிரின் உள்ளே சிந்தை எழுகிறதோ, அந்த சிந்தையின் ஆழ்மையில்தான் உன் வெளிப்பாடு.
அதனால், எந்த உயிரின் உள்ளும் உன் விளைவு இருக்கிறது.
இதுவே உள்நிலை உண்மையும் பரவிய பிரபஞ்ச உண்மையும் ஒரே சக்தி என்பதை விளக்குகிறது.
உண்மை (தத்துவக் கருத்து)
எல்லாச் சித்திகளின் ஆதாரம் அபிராமிதான்; அவளைத் தவிரது சாத்தியமில்லை.
அவளே சக்தி; சிவத்துக்கே உயிரும் வலிமையும் தருவது அவளே.
அவள் முத்தியும், அதற்கு வித்தும். உலக உயிர்கள் சுழன்று திரும்பும் காரணக் குறியும் விளைவும் அவளே.
அவள் ஞானமாகவே உயிர்களில் வெளிப்படுகிறாள். உயிர்களுக்கு உள்ளுணர்வாக இருப்பவன் அபிராமியே.
உலகின் மூல காரணம், விதை, விளைவு — அனைத்தும் அவளது அருள்.
நயம் (இலக்கிய அழகு)
“சித்தியும் சித்தி தரும் தெய்வம்” – கவியரசின் எளிமை: சித்திகளைக் கூட சுலப சொற்களில் படிமமாக்குகிறார்.
“சக்தி தழைக்கும் சிவம்” – பரம்பொருள் தத்துவத்தின் நயமான அமைப்பு: சக்தியால் சிவம் மலர்கிறது என அழகான கட்டுரை.
“முத்திக்கும் வித்தும்” – இரண்டு எதிர்க்கால (பயன் ↔ காரணம்) சொல்லைக் கவிதையாக இணைத்தல்.
“புத்தியின் உள்ளே புரக்கும்” – விசேட பிம்பம்; மனதில் விளையும் அறிவே தெய்வமாக்கப்படுகிறது.
ஆன்மீகப் பரிமாணம்
இந்தச் செய்யுள் நமக்கு உரைக்கிறது:
சித்தி, சக்தி, சிவம், முத்தி, புத்தி – அனைத்திற்கும் ஒரே மூலப் பெண் சக்தி = அபிராமி.
வெளிப்புற உலகையும் உள்ஞானத்தையும் ஒன்றாக்கி உணர்கிற பராசக்தி.
மனிதனுக்கு உள்ளார்ந்த புத்தியாக வெளிப்பட்டு, இறுதியில் முத்திக்குத் தள்ளிச் செலுத்துகிற அன்னை.
29வது செய்யுளின் சாரம்:
“அபிராமியே, நீயே எல்லாச் சித்திகளுக்கும் தாயும், அவற்றைப் பெற்றுத் தரும் தெய்வமுமாய் உள்ளாய். உன்னால்தான் சக்தியும் சிவமும் விளங்குகின்றன. நீயே முத்தியும் அதற்கான விதையும். நீயே ஞானமாய் உள்ளங்களுக்குள் விளங்குகிறாய். உலகின் எல்லாமே உன்னால்தான் எழுகிறது.”
பாடல் 30
விபத்து ஏற்படாமல் இருக்க
அன்றே தடுத்தென்னை ஆண்டுகொண்டாய் கொண்டதல்ல என்கை
நன்றே உனக்கினி நான் என்செயினும் நடுக்கடலுள்
சென்றே விழினும் கரையேற்றுகை நின் திருவுளமே
ஒன்றே பல உருவே அருவே என் உமையவளே
அபிராமி அந்தாதி – 30வது செய்யுள் என்பது பக்தனின் முழுமையான சரணாகதியைக் காட்டும் தருணம். இச்செய்யுளில் அபிராமிப்பட்டர், அன்றே நீ தடுத்துக் கொண்டு என்னை ஆண்டுக் கொண்டாயே; எனது கைகள் கொண்டு நடந்தது என சொல்லக் கூடியது எதுவுமில்லை, அது முழுவதுமே உன் அருளினால் தான்” என்கிறார். இதன்வழி, தெய்வ அருள் செயலைப் பற்றிய மிக ஆழமான பக்திச் சிந்தனை வெளிப்படுகிறது. மனிதனின் முயற்சிகளும், செயல்களும் எவ்வளவு இருந்தாலும், அனைத்திற்கும் பின்புலத்தில் தெய்வீக அருளே ஓங்கி நிற்கிறது என்கிற உண்மை இதில் சுட்டப்படுகிறது. பக்தர் தன் பக்கத்தில் செய்தது ஒன்றுமில்லை என்பதை ஏற்றுக் கொண்டு, “நான் செய்யும் எதுவும் உண்மையில் உனக்கே, உனக்கே உரியது” என்ற தாழ்மையான உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறார். அதுவே உண்மையான நிஷ்காம ப்ரபத்தி. மேலும் அவர் கூறுகிறார்: “நான் தவறுதலாக நடுக்கடலில் விழுந்தாலும் கூட, இறுதியில் கரையேற்றி வாழ்விக்கக் கூடியது உன் திருவுளமே, உன் அருட்பார்வையே” என்று. இது முழுமையான நம்பிக்கையைக் குறிக்கிறது; எந்த சூழலிலும் தெய்வம் கைவிடாது காக்கும் என்ற உறுதியான சரணாகதி உணர்வு. பிறகு அவர் அபிராமியின் தெய்வீக நிலையைப் புகழ்ந்து, “ஒன்றே, பல உருவே, அருவே” என்று சொல்கிறார். அதாவது அவள் ஒருமை பொருள், அதேசமயம் பன்மை வடிவங்களாகவும் தோன்றுகிறாள், மேலும் எல்லாவற்றையும் கடந்த அருவுருவான தன்மையிலும் இருக்கிறாள். இவ்வாறு அவள் உலகிற்குத் தாயாகவும், சக்தியாகவும், இறுதியில் பரம்பொருளாகவும் இருக்கிறாள். இதனால் “என் உமையவளே!” என்று அன்போடு அன்னைபோல் அழைக்கிறார். இந்தச் செய்யுளின் ஆழம் என்னவெனில் – பக்தனுக்கு தனது வாழ்க்கை முழுவதும் சுயாதீன எண்ணம் ஒன்றுமில்லை, தெய்வ அருளே அனைத்தையும் நடத்தியிருக்கிறது; தவறு செய்தாலும், கடலில் விழுந்தாலும், இறுதியில் காப்பாற்றுவது அவளே; அவளே ஒருமை, பன்மை, அருவுருவம் என்று எல்லாம் சம்பந்தப்பட்ட பரம்பொருள் சக்தியே. இதுவே உண்மையான பக்தியின் உச்சநிலை – தன்னை முற்றிலுமாகக் கொடுத்து, தெய்வத்தில் முழு நம்பிக்கை வைப்பது.
பாடல் 31 மறுமையில் இன்பம் உண்டாக
உமையும் உமையரு பாகரும் ஏக உருவில் வந்திங்கு
எமையும் தமக்கின்பு செய்யவைத்தார் இனி எண்ணுதற்குச்
சமையங்களும் இல்லை ஈன்றெடுப்பாள் ஒரு தாயும் இல்லை
அமையும் அமையுறு தோளியர் மேல் வைத்த ஆசையுமே
“மறுமையில் இன்பம் உண்டாக”
பட்டர் முதலில் தன் ஆசையை வெளியிடுகிறார்: மறுமையில் இனிமையான இன்பம் கிட்ட வேண்டுமெனும் அதீதமான விருப்பம். அதாவது, பிறவி சுழலின் துன்பத்திலிருந்து விடுபட்டு, பரலோகத்தில் நிலைத்த ஆனந்தம் அடைய வேண்டும். இங்கு “மறுமை இன்பம்” என்பது சாதாரண சுவர்க்க சுகம் அல்ல; அது “மோட்சம்” எனப்படும் நிலைவாழ்வு தரும் இன்பம். பிறப்பும் இறப்பும் கடந்து, கடவுளோடு ஒன்றிய பூரண சந்தோஷ நிலை. அதுவே பக்தரின் கடைசி குறிக்கோள்.
“உமையும் உமையரு பாகரும் ஏக உருவில் வந்திங்கு எமையும் தமக்கின்பு செய்யவைத்தார்”
பட்டர் அங்கீகரிக்கிறார்: இப்படிப் பிறவி வாழ்வில் நான் வணங்கவும் பாடவும் கருவாகத் தோன்றியது, உமையம்மையும் சிவபெருமானும் ஒன்றிய அர்த்தநாரீஸ்வர உருவத்தால்தான். எங்கள் செயல் தனக்கே உரியதும், எங்கள் இயலாமையைப் பார்த்து அருளின் காரணமாகவே பாடல் வந்ததுமே தவிர, நம்மால் தனியாக எதுவும் செய்யப்படவில்லை. இங்கு வலியுறுத்துவது — என் வாழ்க்கையிலும் செய்திகளிலும் கை வைத்திருப்பவள் சக்தியைத் தான்; நானல்ல.
“இனி எண்ணுதற்குச் சமையங்களும் இல்லை, ஈன்றெடுப்பாள் ஒரு தாயும் இல்லை”
இப்போத onwards எனக்கு வேறு வழிகளோ (மற்ற சமயங்கள், மதங்கள்) தேவையில்லை; வேறு தெய்வங்களை நாடவேண்டிய அவசியமில்லை; மட்டுமல்ல, வேறு தாயும் இல்லை. உண்மையான தாய் யார் எனில், பிறவி தாயல்ல, நமக்குப் பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை தரும் அபிராமி சக்தி தாயே. அவளது அருள் இல்லாமல் பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து யாராலும் எம்மை மீட்க முடியாது. எனவே, இனி என்னுடைய நம்பிக்கை ஒரே அவள் பாதமே.
“அமையும் அமையுறு தோளியர் மேல் வைத்த ஆசையுமே”
எனது உள்ளம் வைக்க வேண்டிய ஓர் ஆசை மட்டுமே உள்ளது. அது வேறு எதுவுமல்ல — உமையம்மையே. உலகில் எவ்வளவோ ஆசைகள் வரும்; செல்வம், புகழ், சுகம், பிள்ளை, உடமை என அனைத்தும் மனித ஆசைகளே. ஆனால் இவை நிலையற்றவை. அதற்கு மாறாக, அபிராமியின் அருளைப் பெற என்னுடைய ஆசை என்றும் நிலைத்ததாக இருக்க வேண்டும்; அது மட்டுமே என்னுடைய வாழ்க்கையின் குறிக்கோள்.
சுருக்கம்
31வது செய்யுள் சொல்வதாவது: “எனக்கு மறுமையில் நிலையான இன்பம் கிடைக்க உமையம்மையும் சிவனும் ஒன்றிய அருளின் காரணமாகவே இந்த வழிபாடு ஏற்பட்டது. இனி வேறு சமயங்கள், வேறு தாய்கள் மீது நம்பிக்கை வேண்டாம்; என்னுடைய ஒரே ஆசை உமையம்மையின் கருணையில் நிலைந்து இருக்க வேண்டும் என்பதே.”
பாடல் 32 துர்மரணம் வராமலிருக்க
ஆசைக் கடலில் அகப்பட்டு அருளற்ற அந்தகன்கைப்
பாசத்தில் அல்லல் பட இருந்தேனை நின்பாதமென்னும்
வாசக்கமலம் தலைமேல் வலியவைத்து ஆண்டுகொண்ட
நேசத்தை என் சொல்லுவேன் ஈசர்பாகத்து நேரிழையே
விரிவான விளக்கம்
“ஆசைக் கடலில் அகப்பட்டு”
→ மனித வாழ்க்கை ஆசைகளின் கடல். செல்வம், புகழ், உறவு, அனுபவம் என எதையும் விரும்பும் மனதின் பேரலைகளால் அடிக்கடி கவிழ்ந்து கிடந்தேன் என்று பட்டர் சொல்கிறார். ஆசையின் கடலில் மூழ்கி, தப்பிக்க முடியாத படிநிலையைச் சித்தரிக்கிறார்.
“அருளற்ற அந்தகன் கைப் பாசத்தில் அல்லல் பட இருந்தேனை”
→ அருள் ஆதரவு இல்லாமல் இருந்தால், இறுதியில் யமனின் கயிற்றில் சிக்கிப் போக வேண்டியதுதான். அந்தகன் = யமன். அந்தக் காலன் (மரணன்) கருணையற்றவன்; அவன் கையில் சிக்கினால் பிறவிச் சுழற்சியின் கட்டும் விலகாது. அப்படிப்பட்ட சிக்கலில் அல்லல் படிக் காத்திருந்தேன், காப்பு எதுவும் இல்லை.
“நின் பாதமென்னும் வாசக் கமலம் தலைமேல் வலிய வைத்து ஆண்டுகொண்ட”
→ அப்போது நீ (அபிராமியே) தலையில் வைத்து பாதுகாத்தது உனது திருவடிகளைப் போன்ற வாசமிக்க தாமரை மலரே. அந்தப் பாதம் தான் என்னை ஆண்டது. அதன்பின் என் தலையில் உயர்ந்த அருளாக இருந்து அனைத்து அபாயங்களிலிருந்தும் காத்து கொண்டது. இதுவே “துர்மரணம்” வராமல் பாதுகாத்த அருள்.
“நேசத்தை என் சொல்லுவேன், ஈசர் பாகத்து நேரிழையே”
→ எவ்வளவு அருள் புரிந்தாயோ, அத்தகைய நேசத்தை நான் வாய் கொண்டு எப்படி சொல்ல முடியும்? எந்த அளவிலும் சொல் போதாது. இசன் (சிவன்) பாகத்தில் நேராகக் காட்சியளிக்கும் ஒளிமிகு அருமைமிகு அபிராமியே, உன் பாசம் அளவில்லாதது; அதனை விரித்து விளக்க இயலாது.
உண்மை (தத்துவம்)
ஆசை என்பது கடல்; மனிதன் அதில் மூழ்கிக் கொண்டேயிருப்பான்.
யமன் என்ற அந்தகன் கருணையற்றவன்; அவன் கையில் சிக்காமல் விடுபட ஒரே வழி – தெய்வ அருள். அபிராமியின் திருவடிகள் தலையில் வீற்றிருக்கும் பாதுகாப்பே பக்தனை துர்மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றுகிறது. அவளது நேசம் சொல்ல முடியாத அளவிற்கும் அதிகம்; வார்த்தைகள் முயன்றாலும்கூட குறைவு தான்.
நயம் (இலக்கிய அழகு)
“ஆசைக் கடல்” – மனித ஆசைகளை கடலுடன் ஒப்பிட்டு, அதன் பேரலைகளால் மூழ்கும் நிலை மிகவும் வலிய உணர்வு.
“அந்தகன் கைப் பாசம்” – மரணத்தின் கயிறைச் சித்தரித்த உவமை, மனிதனின் அச்சத்தை நேரடியாக உணர்த்துகிறது.
“வாசக் கமலம்” – தாமரைப்பாதம், மணமிக்க மலர் உவம்மை; தாயின் கருணை மணமூட்டும் பாதுகாப்பாகிறது.
“நேசத்தை என் சொல்லுவேன்” – பாசத்தின் அளவு வார்த்தைகளைத் தாண்டியது என்பதை உணர்த்தும் இனிய வினா வடிவம்.
32வது செய்யுள் சொல்வதன் சாரம்:
“அபிராமியே, ஆசைகளின் கடலில் மூழ்கிக் கொண்டிருந்த என்னை, அருள் அறியாத மரணக் காலனின் கையிலே சிக்காமல், உன் வாசமிக்க தாமரையடி என் தலைமேல் வைத்து காத்து கொண்டாய். அதன்பின் துர்மரணம் எனக்கு வந்தடையவில்லை. ஈசரின் பாகத்தில் விளங்கும் என் அபிராமியே, உன் அன்பை வார்த்தைகளால் எப்படி நிறைவாகச் சொல்வேன்?”
பாடல் 33 இறக்கும் நிலையிலும் அம்பிகை நினைவோடு இருக்க
இழைக்கும் வினைவழியே அடுங்காலன் எனை நடுங்க
அழைக்கும் பொழுது வந்து அஞ்சல் என்பாய் அத்தர் சித்தம் எல்லாம்
குழைக்கும் களபக்குவிமுலை யாமைளக் கோமளமே
உழைக்குமூ பொழுது உன்னையே அன்னையே என்பன் ஒடிவந்தே
33வது செய்யுள். இச்செய்யுள் பக்தனின் இறுதி நேர பயத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. மரணகாலத்தில் யமன் வரும்போதும் கூட, அபிராமியின் நினைவுடன் இருக்க வேண்டும் என்பது பட்டரின் பெரிய விருப்பம். இது மிக ஆழமான சரணாகதி பாட்டு.
விரிவான விளக்கம்
“இழைக்கும் வினை வழியே அடுங்காலன் எனை நடுங்க அழைக்கும் பொழுது”
→ நான் செய்த பாபக் கிரியைகளால், வினைகளால், யமன் (காலன், மரணம்) என்னை அடக்கி அழைத்து செல்ல வந்தால், அந்த அச்சத்தில் நான் நடுங்கிக்கொண்டிருப்பேன். அந்த தருணம் மிகவும் கொடூரமானது; அப்போது மனிதனுக்குச் செய்ய இயல்பது எதுவுமில்லை.
“வந்து அஞ்சல் என்பாய், அத்தர் சித்தம் எல்லாம் குழைக்கும்”
→ அந்த நிலையில், அபிராமியே! நீ வரவேண்டும். வந்தவுடன், “அஞ்சாதே” என்று சொல்ல வேண்டும். உன் அருள் தரிசனம் கிடைத்தால், யமனின் சித்தத்தையும் அவன் செயல் வலிமையையும் நீ குழைத்து விடுவாய். மரணத்தின் திகிலிலிருந்து தப்பிக்க ஒரே வழி உன் கருணைப் பார்வைதான்.
“களபக் குவியும் முலை யாமைளக் கோமளமே”
→ ஓ அபிராமியே! உன் இளமை நிறைந்த அழகு உவமைப்படுத்தப்படுகிறது. “களபக் குவியும் முலை” – பால் பொங்கும் முலைகள், எல்லோருக்கும் தாயான பரம்பொருளின் அருளை குறிக்கிறது. “கோமளமே” – மென்மைமிகு அன்னை, உலக உயிர்களுக்கு தாயானவள். உன் பாச அலிவு அன்றியே உயிருக்கு உண்மை பாதுகாப்பு.
“உழைக்கும் நேரம் உன்னையே அன்னையே என்பன் ஒடிவந்தே”
→ இறுதி அறிக்கும் நேரத்தில், அதாவது மரண தருணத்திலும் கூட, என் நாவு உன்னையே “அன்னையே!” என்று கூப்பிட வேண்டும். அப்படி உன் நினைவுடன் என் உயிர் ஒடிந்தால், அது இறப்பல்ல, நித்திய வாழ்வு. அபிராமி நினைவு மட்டுமே பிறவிச் சுழற்சியை முறிக்கும்.
உண்மை (தத்துவச் சாரம்)
மரணக்காலன் வருவதில் யாராலும் தப்ப முடியாது; ஆனால், தெய்வ நினைவு மட்டுமே அச்சமில்லாத அருள் தருகிறது.
மனிதன் தனது பாவ வினைகளால் பயந்து நடுங்குகிற நேரத்தில் தெய்வம் “அஞ்சாதே” என்று பாசம் சொல்கிறது. அதுவே இறுதிக் காப்பு.
அபிராமி அன்னை – பால் பொங்கும் தாய்; அவள் அருள் தான் உயிருக்கு உண்மை பாதுகாப்பு.
இறப்பின் இறுதி கணத்தில் “அன்னையே!” என்று நாவு உரைக்க வைப்பதே அபிராமியின் பெரிய அருள்.
நயம் (இலக்கிய அழகு)
“வினை வழியே அடுங்காலன்” – பாவத்தினால் மரணம் வரும் நிலையையும் கவிதையாக சித்தரிக்கிறது.
“அஞ்சல் என்பாய்” – அம்மாவின் அன்புத் தொனியில் காப்பு தரும் மெய் உரை.
“களபக் குவியும் முலை” – பால் பொங்கும் முலை உவமை; தாயின் அருள் பொங்கும் பாதுகாப்பு.
“உழைக்கும் நேரம் உன்னையே அன்னையே” – மிக உருக்கமான பக்திப் பாங்கு; இறுதி சுவாசத்திலும் அம்மையை எண்ணும் ஆசை.
33வது செய்யுள் சொல்வதன் சாரம்:
“அபிராமியே, பாவ வினைகளால் யமன் என்னை அச்சத்துடன் அழைக்கும்பொழுது, நீ வந்து ‘அஞ்சாதே’ என்று அருள் சொல்வாயாக. அப்போது அவன் சக்தியும் குழைந்து போய்விடும். உலக உயிர்கள் போல் நானும் உன்னைத் தாயென எண்ணுகிறேன். இறுதி நேரம் வந்தால் என் நாவு ‘அன்னையே!’ என்று உன் பெயரையே உரைக்கட்டும். அதுவே எனக்கு முக்தியும் நித்திய வாழ்வும்.”
பாடல் 34 சிறந்த நன்செய் நிலங்கள் கிடைக்க
வந்தே சரணம் புகும் அடியாருக்கு வானுலகம்
தந்தே பரிவொடு தான்போய் இருக்கும் சதுர்முகமும்
பைந்தேன் அலங்கற் பருமணி ஆகமும் பாகமும் பொன்
செந்தேன் மலரும் அலர்க்கதிர் ஞாயிறும் திங்களுமே
விரிவான விளக்கம்
“சிறந்த நன்செய் நிலங்கள் கிடைக்க”
→ அபிராமி தாயின் சரணம் புகுந்த பக்தர்களுக்கு இந்த உலகிலேயே வளமான, நல்ல விளைச்சல்களைத் தரும் நிலங்கள் கிடைக்கும். அதாவது, செழிப்பு, வளம், பொருள், இன்பம் ஆகியவை அனைத்தும் அவர்களுக்கு அருளாகக் கிட்டும்.
“வந்தே சரணம் புகும் அடியாருக்கு வானுலகம் தந்தே பரிவொடு தான்போய் இருக்கும் சதுர்முகமும்”
→ அவள் பாதம் புகும் அடியார்களுக்கு வானுலக பாக்கியம் தானாகவே வழங்கப்படும். அத்துடன், பிரஹ்மா (சதுர்முகன்) கூட வந்து அன்போடு அன்றாடம் சேவை செய்து அவர்கள் பக்கம் பாசத்துடன் அமர்ந்திருப்பான் என்று பட்டர் சொல்கிறார். இதுவே: “அவளை அடைந்தவருக்கு தேவதேவர்களே பணியாளர்கள்” என்ற உண்மையை உணர்த்துகிறது.
“பைந்தேன் அலங்கற் பருமணி ஆகமும் பாகமும் பொன்”
→ அபிராமியின் அழகு இங்கே வர்ணிக்கப்படுகிறது. பசுமையான தேன் பொழியும் பவழம், முத்து, வைரம் போன்ற கனிகள், அவள் ஆகமும் பாகமும் ஆகிய உருவத்துடன் இணைந்துள்ளது போல. அவளது திருமேனி சக்கரம் போல் ஜொலிப்பதென்று பாடுகிறார்.
“செந்தேன் மலரும் அலர்க்கதிர் ஞாயிறும் திங்களுமே”
→ அவளது உடல்விளக்கம் இவ்வாறு: பசுமையான தேன் மலரும், சிவப்பு தாமரையும், ஒளி வீசும் சூரியனும், குளிர்ச்சி தரும் சந்திரனும் – இவை அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் சேர்ந்தது போல அவளது உருவம் ஒளிர்கிறது. அதாவது, ஒளியிலும், குளிர்ச்சியிலும், அழகிலும், வெப்பத்திலும் முழுமை நின்ற தெய்வீக திருமேனி.
உண்மை (தத்துவம்)
சரணாகதி அடைந்த பக்தருக்கு இம்மையிலேயே செல்வச் செழிப்பு, வளம் கிடைக்கும்.
மறுமை பாக்கியமாக வானுலகம், தேவதேச சேவை முதலான ஆனந்தங்கள் உறுதி.
அபிராமியை அடைந்தவர், தேவக ளாலும் காக்கப்படுவர்.
அவள் உருவமே பவளம், முத்து, பொன், சூரியன், சந்திரன் என அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்த பூரண கற்பக மரமாகும்.
நயம் (இலக்கிய அழகு)
“சிறந்த நன்செய் நிலங்கள்” – உலகச் செழிப்பை விவசாய இயற்கைச் சொற்கள் கொண்டு அழகிக்கிறது.
“வானுலகம் தந்தே பரிவொடு தான்போய் இருக்கும் சதுர்முகமும்” – அத்தனை வலிமையான பிரம்மாவை, அன்போடு அடியார்க்கு பணியாளனாக்கும் அருள்.
“பைந்தேன் அலங்கற் பருமணி” – பசுமை, தேன், முத்து, பவளம் – அனைத்தையும் கலந்த வீரக்காட்சியால் அம்மையின் உருவ வடிவம்.
“சூரியன், சந்திரன், தாமரை” உவமைகள் – கிழக்கு, மேற்கு, பகல், இரவு – அனைத்தையும் உள்ளடக்கி உலக பூரண காட்சி.
34வது செய்யுள் சாரம்:
“அபிராமியின் சரணாகதி அடைந்த அடியார்களுக்கு இம்மையிலும் வளமும், மறுமையிலும் வானுலகமும் கிடைக்கும். பிரம்மா கூட அன்போடு அவர்களைச் சேவிக்கக் காத்திருப்பான். அபிராமியின் அழகு பவளம், முத்து, பொன், சூரியன், சந்திரன், மலர் அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்த பூரண உருவம். அவளை அணுகுவோர்க்கு எக்காலத்தும் பூரண சுகமே.”
பாடல் 35 திருமணம் நிறைவேற
திங்கள் பசுவின் மணநாறுஞ் சீறடி சென்னிவைக்க
எங்கட்கு ஒருதவம் எய்தியவா எண்ணிறந்த விண்ணோர்
தங்கட்கும் இந்தத் தவமெய்துமோ தரங்கக்கடலுள்
வெங்கட் பணியனை மேல்துயி கூரும் விழுப்பொருளே
விரிவான விளக்கம்
“திங்கள் பசுவின் மணநாறுஞ் சீறடி சென்னி வைக்க”
→ ஓ அபிராமியே! உன் பாதங்களை என் தலையின்மேல் வைத்து காப்பாற்றிவிட வேண்டும்.
அந்த பாதம் சாந்தமுள்ள சந்திரக் குளிர்ச்சியையும், கற்பாசு (பசு) போல் கருணையும், மண்மணம் வீசும் புனித நறுமணத்தையும் தரும். அதனால் என் திருமண வாழ்க்கை “செம்மையான பாக்கியமாய்” திகழட்டும் என்று வேண்டுகிறார்.
“எங்கட்கு ஒருதவம் எய்தியவா”
→ அந்தப் பாக்கியம் எனக்கு ஒரு தவம் செய்துவிட்டதுபோல கிட்டியிருக்கிறது. அதாவது, பல பிறவிகளில் செய்த தவபலம் காரணமாக இவ்வாழ்வில் அபிராமியின் பாதம் எனக்கு அருளாக வந்துள்ளது.
“எண்ணிறந்த விண்ணோர் தங்கட்கும் இந்தத் தவம் எய்துமோ”
→ எனக்குக் கிடைத்த இந்தப் பாக்கியத்தை (திருமண நிறைவாகும் அருள் தரும் உன் பாதக் காப்பு) விண்ணோர்க்கு கூட எட்டுமா? என்று அவர் மகிழ்கிறார். தேவதேவர்களுக்குக் கூட இப்படியான பாக்கியம் எளிதில் கிடைப்பது கடினம் என்பது வலியுறுத்தப்படுகிறது.
“தரங்கக்கடலுள் வெங்கட் பணியனை மேல்துயி கூரும் விழுப்பொருளே”
→ ஓ அம்மையே! பரந்து எழும் அலைகளுள்ள கடலின் மீது விழுந்துக் கிடக்கும் வில்வ மரத்தடி போன்ற நாம் — அதாவது குழப்பம் நிறைந்த குடும்ப வாழ்க்கையில் போராடும் மனிதர்கள் — உன் அருள் இல்லாமல் உயர முடியாதவர்கள்.
அதற்கே உன் அருள் “விழுப்பொருளே” என்று சொல்கிறார்: திருமண பாக்கியம் நிறைவேறவும், வாழ்க்கை அழகுறவும், நிலையான பெருமை பெறவும் நீயே ஒரே ஆதாரம்.
உண்மை (தத்துவம்)
திருமணம் / குடும்ப வாழ்வு நிறைவேறுவது கூட தெய்வ அருளால்தான் சாத்தியம்.
அபிராமியின் பாதம் சந்திரனின் குளிர்ச்சியையும், கருணை நிறைந்த காவலையும் தருகிறது.
பாக்கிய வாழ்க்கை என்பது தவ பலனால் மட்டுமே கிடைக்கும் அரிதான பயன்.
விண்ணவர்க்கே கூட இப்படியான பாக்கியம் எட்டுவது கடினமே; ஆனால் பக்தனுக்குத் தாயின் அருள் எளிதில் தருகிறது.
குடும்ப வாழ்க்கை பரபரப்பான “அலை கடல்” எனும் துன்பம்; அதில் தத்தளிக்கும் மனிதனுக்கு பாதுகாப்பு “தெய்வ அருளே.”
நயம் (இலக்கிய அழகு)
“திங்கள் பசு” — சந்திரன், பசு – இரண்டும் கருணைவியல், சாந்த நிலையைச் சித்தரிக்கிறது.
“மணநாறும் சீறடி சென்னி வைக்க” — பாதம் தலையில் வைக்கும் உவமை: தெய்வ அருள் பாதுகாப்பு.
“எண்ணிறந்த விண்ணோர்” — தேவதைகள் கூட எட்ட முடியாத அருள், பக்தனுக்கு எளிதில் கிடைப்பது.
“தரங்கக் கடலுள் வெங்கட் பணியனை” — மனித வாழ்க்கையை அலைவரித்த கடலோடு இணைத்துச் சொல்லும் கவிதைச் சித்திரம்.
35வது செய்யுள் சாரம்:
“அபிராமியே, சந்திரக் குளிரும் கருணை மணமும் வீசும் உன் பாதங்களை என் தலையின்மேல் வைத்து, என் திருமண வாழ்க்கை பூரணமாகும் பாக்கியம் தருவாயாக. இது எனக்கு ஒரு பெரிய தவப்பலமாகக் கிடைத்தது; இதனை விண்ணவர்கள் கூட அடைவது கடினம். அலைகளோடு தத்தளிக்கும் கடற்கரையில் விழுந்துக் கிடக்கும் வில்வ மரம் போல வாழும் எங்கள் குடும்ப வாழ்க்கைக்கு அருள் தரும் விழுப்பொருள் நீயே மட்டுமே.”
பாடல் 36 பழைய வினைகள் வலிமை அழிய
பொருள் பொருள் முடிக்கும் போகமே அரும்போகம் செய்யும்
மருளே மருளில் வரும் தெருளே என்மனத்து வஞ்சத்து
இருளேது மின்றி ஒளிவெளியாகி இருக்கும் உன்றன்
அருளேது அறிகின்றிலேன் அம்புயாதனத்து அம்பிகையே
– 36வது செய்யுள். இங்கு அபிராமிப்பட்டர், தன் வாழ்க்கையிலுள்ள இருட்டை நீக்கி, அறிவொளியாய் நின்று, பழைய பாப வினைகளின் வலிமையைக் குறைத்தும், பொருள்களின் மயக்கத்தையும் அரிதான பாக்கிய சுகங்களையும் ஒரே அருளால் தருகிறாள் அபிராமி என்று புகழ்ந்து உருக்கமாகப் பாடுகிறார்.
விரிவான விளக்கம்
“பழைய வினைகள் வலிமை அழிய”
→ எத்தனை பிறவிகளாகக் கொண்டிருந்த பழைய கர்மவினைகளின் வலிமையும், காலப்பொழுதில் என்னை அடிமைபடுத்தி வந்த பாபச் சுமைகளும், உன் அருளால் அழிந்துவிடுகின்றன.
அபிராமியின் திருவுள் செயலால் தான் கர்மவினைச் சுமை குறைகிறது என்று பட்டர் உணர்கிறார்.
“பொருள் பொருள் முடிக்கும் போகமே அரும்போகம் செய்யும்”
→ நீ தருகிற போகம் (மெய்யான சுகம்) என்ன வகையெனில் — உலகியலான செல்வம் (பொருள்) அனைத்தையும் முடிவடையச் செய்து, அத்துடன் அரிதான ஆனந்த போகங்களையும் புரிய வைக்கிறதாய் உள்ளது.
அதாவது, நீ தரும் சுகம் பொருள் தரும் சந்தோஷத்தைத் தாண்டியும், ஆன்மிக ஆனந்தத்தைத் தரும் அரிதான சுகமாகும்.
“மருளே மருளில் வரும் தெருளே என்மனத்து வஞ்சத்து இருளேது மின்றி”
→ ஓ அம்பிகையே! என் மனத்தில் மருள் (அறியாமை, மாயை) இருந்தது; அதையே நீ அருளால் தெளிவாக்கினாய்.
என் மனத்தில் ஒளியாக விளங்கியதால், மருள் இருள் எதுவும் இனி இல்லை. இருள் → வெளிச்சம் ஆனது உன் அருளால்.
“ஒளிவெளியாகி இருக்கும் உன்றன் அருளேது அறிகின்றிலேன், அம்புயாதனத்து அம்பிகையே”
→ உன் அருள் ஒளியாகி என் மனத்தில் நிலைத்து இருக்கிறது. ஆனால் அந்த அருளின் அளவைக் கண்டறியவும் முடியவில்லை; வார்த்தைகளால் விவரிக்க இயலவில்லை.
அம்புயம் (தாமரை) ஆசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் அம்பிகையே! உன் அருள் எவ்வளவு பெரியது என்பதை உணர இயலாமல், அதைப் பாராட்டிப் பாட மட்டுமே எனக்குச் சாத்தியமாகிறது.
உண்மை (தத்துவச் சாரம்)
கடந்த பிறவிகளின் வினைச் சுமையைக் குறைப்பது தெய்வ அருள் மட்டுமே.
உலகியின் பொருள் என்பது நிலையற்ற சுகம் கொடுக்கும்; ஆனால் தெய்வ அருள், அதற்கு அப்பாற்பட்ட அரிதான ஆனந்தத்தைத் தருகிறது.
அறியாமை (மருள்) அகன்றால், மனதில் உண்மை தெருள் உண்டாகி பரம சிவ அனுபவம் மலர்கிறது.
அந்த அருள் ஒளியோடு நிறைந்தது; அதன் ஆளுமை வார்த்தைக்கு எட்டாதது.
“அம்புயாதனம்” — தாமரையின் மேல் அமர்ந்துள்ள தெய்வ உருவம் = தூய, சுத்தமான நிலைமை.
நயம் (இலக்கிய அழகு)
“பழைய வினைகள் வலிமை அழிய” – பிறவிக் கர்ம வலிமை குறைவது, பாசத்தை அறுக்கும் மெய் உணர்வு.
“பொருள் பொருள் முடிக்கும் போகம்” – உலகப்பொருள் தரும் சாதாரண சுகம் ↔ அபிராமி தரும் அரிதான ஆனந்த போகம் — எதிர்மறை வாக்கிய அமைப்பு மிக அழகு.
“மருள் ↔ தெருள்” – அறியாமை ↔ அறிவு உவமை மிக வலிமை.
“ஒளிவெளியாகி இருக்கும்” – அருளின் வடிவை வெளிச்சமாகக் காட்டும் எளிமைக் கவிமை.
“அம்புயம் ஆசனத்து அம்பிகையே” – பரம்பொருளின் அழகிய சின்னம்: தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்த முக்தித் தாய்.
36வது செய்யுள் சாரம்:
“அபிராமியே, பல பிறவிகளால் பிறந்த பழைய வினைப் பிணிகளின் வலிமையே உன் அருளால் அழிந்தது. பொருள் தரும் சுகத்தைத் தாண்டியும், அரிதான ஆனந்த போகத்தை நீ தருகிறாய். என் மன இருளை அகற்றி, அறிவொளியாக நீயே மிளிருகிறாய். ஆனால் அந்த அருளின் உண்மையான அளவை ஒன்றும் அறிய இயலவில்லை; தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்த சுத்த சாந்த அம்பிகையே, உன் அருள் சொல்ல முடியாத அதிசயம்.”
பாடல் 37 நவமணிகளைப் பெற
கைக்கே அணிவது கன்னலும் பூவும் கமலம் அன்ன
மெய்க்கே அணிவது வெண்முத்துமாலை விட அரவின்
பைக்கே அணிவது பன்மணிக்கோவையும் பட்டும் எட்டுத்
திக்கே அணியும் திருவுடையானிடம் சேர்பவளே
விரிவான விளக்கம்
“கைக்கே அணிவது கன்னலும் பூவும் கமலம் அன்ன”
→ அபிராமியே! உன் திருவிளக்கு (திருமகிமை) விளங்குவது, கைகளில் அணியும் கன்னல்கள் (கைவளையல்கள்) மட்டுமல்ல; நீ மலர்களையும் கமலங்களையும் (தாமரை மலர்) கைகளில் தாங்கி அலங்காரமாய் நிற்பவள். உன் கரங்கள் நறுமணம் பரப்பும் மலரைத் தாங்கி பவனமாகச் சுடர் வீசுகின்றன.
“மெய்க்கே அணிவது வெண்முத்து மாலை விட அரவின்”
→ உன் மேனியில் முத்துமாலைப் போல் விளங்கும் அரவினை (நாகம்) நகையாக அணிந்து பிரகாசிக்கிறாய். அது முத்தை விடவும் மேலான ஒளி தருகிறது. இங்கு சிவனின் புண்ணிய அலங்காரம், உம் சமன்பாடாகக் காட்டப்படுகிறது.
“பைக்கே அணிவது பன்மணிக் கோவையும் பட்டும்”
→ உன் இடுப்பில் பன்மணியால் ஆன கோவை (கூட்டு நகை) மற்றும் பட்டாடை அலங்காரமாகத் திகழ்கின்றன. பன்மணி கோவை உன் வளமைக்கும், பட்டாடை உன் மகிழ்ச்சிக்கும் சின்னமாக விளங்குகிறது. இதெல்லாம் உன் பங்கான உடையவரின் (சிவனின்) புண்ணியமாகும்.
“எட்டுத் திக்கே அணியும் திருவுடையானிடம் சேர்பவளே”
→ அபிராமியே! எட்டுத் திசைகளுக்கும் ஒளி வீசும் திருவுடையான் (சிவபெருமான்) இடத்தில் நீ சேர்ந்து நிற்கிறாய். அதாவது, உன் முழு பெருமை அருளும் சிவனோடு இணைந்து இருப்பதே. உலகம் முழுவதும் பரவும் ஒளி உங்களிருவரின் பூரண சக்தியே.
உண்மை (தத்துவச் சாரம்)
அபிராமி அம்மையார் என்றும் சிவனோடு இணைந்தே விளங்குபவள் – அர்த்தநாரீஸ்வரி.
அவளது ஆபரணங்கள் மலர், முத்து, மணி, பட்டாடை – இவைகளின் வெளிப்பாடு பூரண வளமும் அழகும்.
சிவனின் பாகத்தில் அவள் இருப்பதால்தான் அந்தப் பெருமையின் முழுமை சாத்தியம்.
எட்டுத் திசைகளிலும் பரவி விளங்கும் சக்தி – அவர்களது தெய்வீக உறவு.
நயம் (இலக்கிய அழகு)
“கன்னல், பூவு, கமலம்” — கரங்களின் மிருதுவும் மணமுமாக சித்தரிக்கும் அழகிய மலர் உவமை.
“முத்துமாலை விட அரவின்” — நாகத்தை கூட முத்துமாலைக்கு ஒப்பிட்டு, அதற்கும் மேலானது எனச் சொல்லும் வித்தைக்கவிமை.
“பன்மணிக் கோவை, பட்டாடை” — உலகப் பெருமைக்குச் சின்னமாகச் சொல்லப்படும் ஆபரண அமைப்பு.
கடைசி வரியில் “எட்டுத் திசைகளுக்கும் ஒளி வீசும் திருவுடையானிடம்” என்று சொல்லும் போது, அது உலகமெங்கும் பரவும் அருளைக் குறிப்பது.
37வது செய்யுள் சாரம்:
“அபிராமி அம்மையே, உன் கரங்களில் மலரும் கமலமும் ஒளிர்கின்றன, உன் மேனியில் அரவின் ஆபரணம் மணிகளையும் முத்துகளையும் விடும் பெருமை கொண்டுள்ளது, உன் இடுப்பில் பன்மணிக் கோவை மற்றும் பட்டாடைகள் அலங்கரிக்கின்றன. இவ்வளவு அலங்காரங்களுடனும், எட்டுத் திசைகளிலும் ஒளி வீசும் சிவபெருமானின் பாகத்தில் நீ இணையப் பெற்றவளே உலகை நடத்தும் சக்தியாக நீயே இருக்கிறாய்.”
பாடல் 38 .வேண்டியவாறு அடைய
பவளக்கொடியில் பழுத்த செவ்வாயும் பனிமுறுவல்
தவளத் திருநகையும் துணையா எங்கள் சங்கரனைத்
துவளப் பொருது துடியிடை சாய்க்கும் துணை முலையாள்
அவளைப் பணிமின் கண்டீர் அமராவதி ஆளுகைக்கே
விரிவான விளக்கம்
“வேண்டியதை வேண்டியவாறு அடைய”
→ வாழ்க்கையில் யார் எதை வேண்டுகிறார்களோ, அதைத் துல்லியமாக அடைய வேண்டுமானால், ஒரே வழி அபிராமியையே நாடுவதே. ஏனெனில் அவளது அருள் தான் எல்லாப் பொருட்களுக்கும் மூல காரணம்.
“பவளக் கொடியில் பழுத்த செவ்வாயும் பனிமுறுவல் தவளத் திருநகையும் துணையா”
→ அபிராமியின் உருவ ஒப்பனைகள்: அவளது முகம் பவளக் கொடி பழுத்த செவ்வாய் (பவளம்போல சிவப்பான கருவிளைப் பழம்) போல் இருக்கிறது. அவளது புன்னகை பனி மலர்ந்த வெண்மணியின் மினுமினுப்பைப் போல திருநகை. இவ்விரண்டும் – சிவப்பு முகமும் வெண் நகையும் – சேர்ந்து அவளது அருள் முகத்தை அழகு மிகச் சிறப்பாகக் காட்டுகின்றன.
“எங்கள் சங்கரனைத் துவளப் பொருது துடியிடை சாய்க்கும் துணை முலையாள்”
→ அந்த முகம் மட்டும் அல்ல, அபிராமியே எங்கள் சங்கரனுடைய (சிவபெருமான்) இணையாக, அவனை விழுந்து சோர ஒதுங்கச் செய்யும் வலிமையான தாய். அவளின் அன்புமிகு முலைகள் திருநடுவில் சங்கரன் சாய்ந்திருக்கும் அளவுக்கு காப்பளிப்பவை. இது சக்தி இல்லாமல் சிவன் உயிரற்றவன் எனும் தத்துவத்தை அழகிய உவமையால் பாடுகிறது.
“அவளைப் பணிமின் கண்டீர், அமராவதி ஆளுகைக்கே”
→ பட்டரின் அறிவுறுத்தல் – “ஓ உலக மக்களே! அவளை வணங்குங்கள், அவளைப் புகழ்ந்து பணியுங்கள். அவளை வணங்கினால் மட்டுமே அமராவதி (தேவர்களின் உலகம் – வானுலகம், மோட்ச பாக்கியம்) ஆளும் உரிமை உங்களுக்கு ஒருநாள் உறுதியாகும்.”
உலகில் உச்ச பாக்கியம் வேண்டுமானால் சரியான வழி = அபிராமியின் பக்தி.
உண்மை (தத்துவச் சாரம்)
அனைத்து வேண்டுதல்களும் சித்தியாகும் வழி – அபிராமியின் அருள். அவள் முகம் பவளம்போல் சிவப்பு, புன்னகை பனிமலர் போல வெள்ளை; அவளது அழகு கருணையை வெளிப்படுத்துகிறது. அவள் இல்லாமல் சங்கரனுக்கே வலிமை இல்லை; அவள்தான் பராசக்தி. அவளைப்பணிந்தால் வானுலகவாழ்வு, முக்தி, அமராவதி பாக்கியம் ஆகியவை நிச்சயம்.
நயம் (இலக்கிய அழகு)
“பவளக்கொடி பழுத்த செவ்வாய்” – ஒப்பனை உவமை: கன்னம் சிவப்பான பழம் போல. “பனிமுறுவல் தவளத் திருநகை” – வெண்மையான பல், பனிமணிபோல் ஒளிர்கிறது. “சங்கரனைத் துவளப் பொருது சாய்க்கும்” – சக்தியின் ஆதிக்கத்தை அன்புமிகு காட்சியாக சொல்லுதல். “அமராவதி ஆளுகை” – வானுலகத்தையே அரசாளும் பாக்கியத்தை விளக்கும் பெருமை.
38வது செய்யுள் சாரம்:
“மக்களே, வாழ்க்கையில் வேண்டியதை வேண்டியவாறே அடைய விரும்பினால், அபிராமியைப் பணியுங்கள். அவளது அருள் முகம் பவளம்போல் சிவந்து, புன்னகை பனிமணியைப் போல் ஒளி வீசுகிறது. அவள் எங்கள் சங்கரனுக்கே துணையாய், அவனையே தன் முலையின்மேல் சாய்த்து காப்பவள். அவளை பணிபவர்களுக்கு, இறுதியில் அமராவதி என்ற மறுமை உலகிலும் ஆட்சி வழங்கும் பாக்கியம் உண்டாகும்.”
பாடல் 39 கருவிகளைக் கையாளும் வலிமை பெற
ஆளுகைக்கு உந்தன் அடித்தாமரைகளுண்டு அந்தகன்பால்
மீளுகைக்கு உந்தன் விழியின் கடையுண்டு மேல் இவற்றின்
மூளுகைக்கு என்முறை நின்குறையே அன்று முப்புரங்கள்
மாளுகைக்கு அம்பு தொடுத்த வில்லான் பங்கில் வாணுதலே
விரிவான விளக்கம்
“ஆளுகைக்கு உந்தன் அடித்தாமரைகள் உண்டு”
→ ஓ அபிராமியே! உன் தாமரைப் பாதங்கள், உலகை ஆள்வதற்கான ஆட்சியையும், கையாளும் வலிமையையும் தருகின்றன. யாராவது உன் பாதம் பணிந்தாலே அவர்கள் வாழ்க்கையை தாம் ஆளும் திறந்துணர்வையும், பெருமையையும் பெறுவர்.
“அந்தகன் பால் மீளுகைக்கு உந்தன் விழியின் கடையுண்டு”
→ மரணன் (அந்தகன் – யமன்) ஆட்சியிலிருந்து மீள, உன் விழிகள் (அன்பு நிறைந்த திருக்கண்கள்) தான் ஒரே வழி. யமன் எவரை அடக்க முயன்றாலும், உன் அருள் பார்வை கிட்டினால் அவர்களை மரணம் தகர்க்க முடியாது.
“மேல் இவற்றின் மூளுகைக்கு என்முறை நின்குறையே அன்று”
→ வாழ்க்கையில் மேலெழும்பும் வலிமை, அறிவு, திறன் – இவை அனைத்திற்கும் காரணம் உன் அருளே. வேறு வழிகளைத் தேடுவதற்கு இடமில்லை. உன்னுடைய கருணைதான் மேலெழுமையின் மூல ஆதாரம்.
“முப்புரங்கள் மாளுகைக்கு அம்பு தொடுத்த வில்லான் பங்கில் வாணுதலே”
→ அபிராமியே! முப்புரங்களை அழித்த அம்பைவிட சக்திவாய்ந்தது உன் பங்கில் விளங்கும் அருள் வில்லே. சிவபெருமான் முப்புரம் அழித்ததாகச் சொல்லப்பட்டாலும், அந்த வலிமையும் வெற்றியும் உன்னுடைய பங்கு (சக்தி) வாயிலேயே வந்தது. காரணம், சக்தி இல்லாமல் சிவனுக்கே எந்தச் செயலும் சாத்தியமில்லை.
உண்மை (தத்துவச் சாரம்)
உலகில் ஆட்சி, வலிமை, பெருமை – இவை அனைத்திற்கும் ஆதாரம் அபிராமியின் பாதம்.
மரணன் (அந்தகன்) என்பவன் அருள் கண்ணின் ஒளியில் தகர்ந்து போகிறான்.
வாழ்க்கையில் மேலெழுந்து சாதிப்பதற்கு அபிராமியின் அருள் மட்டுமே வழி.
சிவபெருமான் நிகழ்த்தும் வல்லமைகளுக்குப் பின்னால் சக்தியே உள்ளது; அதைவிடப் பெரிய சான்று இல்லை.
நயம் (இலக்கிய அழகு)
“அடித் தாமரைகள் ஆளுகைக்கு” – பாதத்தைத் தாமரை மலருடன் இணைத்து ஆட்சி வலிமை தருவது எனச் சொல்லுதல்.
“விழியின் கடை” – கண்களை “மரணத்தைத் தடுத்து நிற்கும் எயிறு” போல உணர்த்தியது.
“மூளுகைக்கு என்முறை” – “மேலெழும் வலிமை உன்னால்தான்” என அழகான சொல் திருப்பு.
“முப்புரங்கள் மாளுகைக்கு” – புராணச் சிறப்பை கொண்டு சக்தியின் அடிப்படையே வெற்றி என வலியுறுத்தல்.
39வது செய்யுள் சாரம்:
“அபிராமியே, ஆட்சி வலிமை தருவது உன் பாதம்; மரணனை வெல்ல உதவும் காப்பு உன் கண்; மேலெழு வலிமை தருவது உன் கருணை. எனையெல்லாம் விடாமல் காப்பது நீயே. முப்புரங்களை அழித்த அம்பும் சிவபெருமானின் கையில் வலிமை பெற்றது உன் பங்கினால் தான்.”
பாடல் 40 பூர்வ புண்ணியம் பலன்தர
வாணுதற் கண்ணியை விண்ணவர் யாவரும் வந்திறைஞ்சிப்
பேணுதற்கு எண்ணிய எம்பெருமாட்டியைப் பேதை நெஞ்சில்
காணுதற்கு அண்ணியள் அல்லாத கன்னியைக் காணும் அன்பு
பூணுதற்கு எண்ணிய எண்ணமன்றோ முன்செய் புண்ணியமே
அபிராமியை காண வேண்டும், அவளை அன்புடன் வணங்க வேண்டும் எனும் எண்ணமே கூட — முன்பே செய்த புண்ணியத்தின் பலன்தான். இச்செய்யுள் “பூர்வ புண்ணியம் பலன்தரும்” என்ற தலைப்புக்கு சரியாக அமைகிறது.
விரிவான விளக்கம்
“வாணுதற் கண்ணியை விண்ணவர் யாவரும் வந்திறைஞ்சிப் பேணுதற்கு எண்ணிய எம்பெருமாட்டியை”
→ எல்லா தேவர்களும் (“விண்ணவர்”) வந்து வணங்கி புகழும், மிக அழகிய கண்ணியாய் விளங்கும் அபிராமியை எங்கள் தாயாகக் கருதி, அவளைப் பேணியும் வணங்கியும் கொண்டிருக்க வேண்டும் எனும் எண்ணமே பக்தரின் மனதில் பிறகிறது.
“பேதை நெஞ்சில் காணுதற்கு அண்ணியள் அல்லாத கன்னியைக் காணும் அன்பு”
→ அபிராமியின் அருள் மிக எளிய மனதிலும் (பேதை நெஞ்சு) வெளிப்படுகிறது. அவள் சாதாரண பெண் அல்ல; உலகை நடத்தும் பரம்பொருள் வடிவ கன்னி. அவளைத் தரிசிக்க வேண்டும் என்று உள்ளம் ஏங்கும் பேரன்பு தான் ஒரு அரிய பாக்கியம்.
“பூணுதற்கு எண்ணிய எண்ணமன்றோ”
→ இப்படிப் பெண் சக்தியான அபிராமியைப் பார்க்க வேண்டும், புகழ வேண்டும், நினைய வேண்டும் என்று தோன்றும் எண்ணமே — எளிதில் கிடைக்காதது. அது நம்முடைய முயற்சியால் இல்லை; ஏற்கெனவே கிட்டிய புண்ணிய பலனால்தான்.
“முன்செய் புண்ணியமே”
→ அதாவது, முன்னேசெய்த பாவமெல்லாம் சுருங்கி, முன்னேசெய்த புண்ணியம் குவிந்து கிடந்த இடத்தில் மட்டுமே அபிராமியைப் பார்க்கவேண்டும் என்ற அரிய எண்ணம் உருவாகும். அத்தகைய சிந்தனை, ஆர்வம், பக்தி — இவை எல்லாம் நமது புண்ணியத் தலையிலேயே வந்துவிட்ட பலன்.
உண்மை (தத்துவம்)
அபிராமியை வணங்க வேண்டும் என்று தோன்றுவது கூட சாதாரணமல்ல — அது ஒரு பாக்கியம்.
அந்த எண்ணமே முன்பே செய்த புண்ணியங்களின் பலனாக உருவாகிறது.
விண்ணவர்களும் புகழும் அவள், சாதாரண உவமைக்குப் புறம்பாகிய பரம்பொருள்.
அவளைப்பார்க்கும் அன்பு, நினைக்கும் மனம், அருள் நினைவு — அனைத்தும் அரிய பரிசு.
நயம் (இலக்கிய அழகு)
“வாணுதற் கண்ணி” — பெண்மையின் உச்ச அழகு உவமை; அதற்கு மேலான அருள் விளக்கம்.
“விண்ணவர் யாவரும் வந்திறைஞ்சி” — தேவர்களும் அவளை வணங்குகின்றனர் என்பதிலே வெளிப்படும் பெருமை.
“பேதை நெஞ்சில் காணுதற்கு அண்ணியள் அல்லாத கன்னி” — சாதாரண பெண் அல்ல, பரம்பொருளான கன்னி; சுத்தமான தரிசன வெள்ளம்.
“முன்செய் புண்ணியம்” — புண்ணிய-கர்ம விளைவுப் பாடல் நயம்.
40வது செய்யுள் சாரம்:
“விண்ணவர்கள் வரிந்து பாடும் அபிராமியை வணங்கி, பேதை மனம் கொண்ட எனக்குக் கூட அவளைக் காண வேண்டும் என்ற அன்பு தோன்றியது. இப்படியான எண்ணமே — முன்பே செய்த புண்ணியத்தின் பலனே; அபிராமியை அருளுக்குரியவளாக எண்ணும் மனதையே பூர்வ புண்ணியம் உருவாக்குகிறது.”